– Πού πας;
– Θα βγω.
– Και πώς ντύθηκες έτσι σαν καλόγρια; Δείξε και λίγο δέρμα!
– Μα κάνει κρύο.
– Μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος!
(αλλάζει)
– Ντάξει τώρα;
– Το παράκανες! Είπαμε να δείξεις, όχι να γδυθείς!
– Ε και τι να βάλω δηλαδή;
– Κάτι που να δείχνει τόσο που να τραβά το ενδιαφέρον, αλλά όχι τόσο πολύ που να προκαλεί.
– Να προκαλεί ποιον;
– Τα αντρικά βλέμματα.
– Άρα να ντυθώ σύμφωνα με το τι θέλουν οι άντρες;
– Ε πώς αλλιώς θα βρεις ένα παλικάρι να νοικοκυρευτείς κι εσύ;
– Με το σώμα μου θα το βρω;
– Αμ πώς; Με τα ωραία σου τα μάτια ή τον πλούσιο ψυχικό σου κόσμο;
– Γιατί όχι;
– Γιατί αυτά λένε πως τα κοιτάνε, αλλά στην πραγματικότητα αλλού πέφτει το μάτι τους.
– Ναι, αλλά αν πέφτει το μάτι του στο τι φοράω, δε θα θέλει εμένα.
– Ε τι να θέλει το σώμα σου, τι εσένα! Το ίδιο είναι.
– Δεν είμαι μόνο το σώμα μου!
– Μη γίνεσαι ρομαντική! Φυσικά και είσαι κυρίως αυτό!
– Και το ποια είμαι ποιος θα το δει;
– Ψύλλους στ’ άχυρα γυρεύεις!
– Κι αν αυτός που με θέλει για το σώμα μου, δει ότι δεν του κάνω σαν χαρακτήρας;
– Το πολύ πολύ να σε χωρίσει.
– Χωρίς να με βλάψει;
– Δεν ξέρω.
– Μπορείς να μου το εγγυηθείς;
– Και τι είμαι για να σου το εγγυηθώ; Θεός;
– Κι αν εμένα δε μου αρέσει;
– Ε καλά τώρα, αν φορέσεις αυτά που φοράς, σιγά που δε θα σου αρέσει!
– Άρα δεν είμαι μόνο το σώμα μου. Είμαι και τα ρούχα μου. Και τα δυο κρίνονται από το τι θέλουν οι άντρες κι όχι από το τι μου αρέσει εμένα να φοράω και τι με κάνει να νιώθω άνετα ή όμορφη.
– Αν θες να νιώθεις όμορφη, σημαίνει πως θες να αρέσεις.
– Κι αυτό δίνει αυτόματα στον καθένα το δικαίωμα να με ποθήσει και την υποχρέωση σε μένα να το δεχτώ;
– Ωχ τώρα, υπερβολές!
– Μπορώ ν’ αρνηθώ;
– Φυσικά και μπορείς.
– Και θα είμαι ασφαλής;
– Πού να ξέρω; Πρέπει να προσέχεις.
– Κι εσύ γιατί δε με προστατεύεις; Γυναίκα δεν είσαι;
– Μα γι’ αυτό σου τα λέω αυτά! Για το καλό σου! Μην πηγαίνεις γυρεύοντας!
– Γυρεύοντας τι; Να με βιάσουν;
– Γενικά… Πρέπει να προσέχεις!
– Τι φοράω;
– Ε ναι.
– Άρα είναι αποκλειστικά δική μου ευθύνη το τι θα μου κάνουν;
– Αν δεν κουνήσεις την ουρά σου…
– Ποια ουρά; Άνθρωπος είμαι! Νοήμον ον!
– Κι οι άντρες έχουν ένστικτα.
– Αν δεν μπορούν να τα δαμάσουν, να ξανανέβουν στα δέντρα!
– Ε τώρα… άντρες είναι.
– Κι εγώ γυναίκα. Τι θα πει δηλαδή αυτό;
– Δεν καταλαβαίνεις…
– Μωρέ καταλαβαίνω και πολύ καλά μάλιστα.
– Τότε να προσέχεις!
– Κι αν κινδυνέψω τι να κάνω;
– Τι άλλο; Να πας στην αστυνομία.
– Και θα με προστατέψουν εκεί;
– Αυτή είναι η δουλειά τους.
– Και θα την κάνουν;
– Μα δε σε βρίσκει κανείς πουθενά! Φόρα ό,τι θες να τελειώνουμε! Αλλά μη μου ζητήσεις τα ρέστα μετά!
(Χαλά το χτένισμά της, ξεβάφεται και βάζει μια φόρμα)
– Έτσι θα βγεις;
– Ναι.
– Μα γιατί;
– Αφού κανείς δεν μπορεί να μου εγγυηθεί ότι είναι ασφαλές να είμαι ο εαυτός μου, καλύτερα να είμαι ζωντανή, παρά όμορφη.
