Κράτα μου το χέρι. Μην το αφήσεις. Κι ας έρθουν θύελλες να μας χωρίσουν. Όσο κι αν κρυώνουμε. Όσο κι αν φυσάει. Μην το αφήσεις. Κι η βροχή ακόμα δε θα φτάσει να κάνει τα χέρια μας να γλιστρήσουν. Θα σε κρατώ γερά. Κι εκεί που μπορεί να μουδιάσω και να κουραστώ, εκεί θα σου...

Δωσ’ μου να πιώ γλυκό νερό απ’ των χειλιών την άκρη από τα μάτια μου ποτέ να μην κυλήσει δάκρυ. Δωσ’ μου ένα βλέμμα δροσερό απ’ των ματιών το χρώμα να γίνει ήλιος η ψυχή στου φεγγαριού το γιόμα. Κι αν βγω ποτέ στις θάλασσες, στα μακρινά πελάγη θα τα ‘χω πάντα φυλαχτό στου νου...

Είχες ποτέ ένα μικρό λούτρινο κουκλάκι; Φθαρμένο από σφιχτές αγκαλιές και ζωηρό παιχνίδι; Να σε συντροφεύει στα ταξίδια του μυαλού και η φαντασία σου να σε έχει πείσει πως είναι αληθινό και σε ακούει καλύτερα κι από άνθρωπο;  Μα ήταν αληθινό! Ένα κομμάτι της παιδικής γενναιόδωρης ψυχής σου εγκαταστάθηκε μέσα του και του έδωσε πνοή....