Αυτό θε να ‘ναι το χρώμα της ψυχής.
Πώς αλλιώς
να φέρνει τόση γαλήνη
τούτη η θέα.
Ρυτιδιασμένη,
όχι απ’τον χρόνο,
μα από την αέναη κίνηση,
δεν τη γνωρίζει τη φθορά.
Τη διασκεδάζει.
“Η θάλασσα φέρνει τον ουρανό στη γη” σκέφτομαι.
Να! Θαρρώ πως πιάνω λιγάκι
κάθε που την αγγίζω.
Τα βράδια
μετρώ τ’αστέρια
στο νερό που γλιστρά
ανάμεσα στα δάχτυλά μου.
Εγώ,
παιδί.
Εκείνη,
αρχόντισσα.
Καθρεφτίζει φεγγάρια,
αποχαιρετά ήλιους,
λούζεται με τη λάμψη τους,
χτενίζεται με τα κύματα
και μαγεύει τις ατελείς
και αφελείς αισθήσεις.
Λίγο από εκείνο το γαλάζιο ποθώ!
Σαν ρουφηξιά από τσιγάρο,
να γεμίσει το στήθος
και να φτάσει ως τον πυρήνα.
Εκεί από όπου ξεπηδούν λέξεις,
συναισθήματα κι αναμνήσεις.
Να βαφτεί γαλάζιο
το μικρό μου θησαυροφυλάκιο,
σαν κυκλαδίτικο νησί
στο μέσον του πελάγους.
Να κολυμπήσω μέσα του
μήπως και θυμηθώ
την ασφάλεια της μήτρας
που με γέννησε
κι εκείνη τη γαλήνη,
που μέσα στον υγρό της σάκο,
με προετοίμαζε για ν’ανασάνω.
Μια ανάσα γαλάζιο αποζητώ.
Να βουτήξω στα βαθιά.
Να πιάσω τον βυθό μου.
