«Αγαπητέ έφηβε,
Ήθελα να σου πω δυο πράγματα απόψε. Όχι, μη φοβάσαι. Δε θα σου κάνω κήρυγμα. Αρκετά έχεις ακούσει. Αρκετά σε έχουν κρίνει. Θέλω μονάχα να σου μιλήσω με αγάπη.
Αναρωτιέσαι για το νόημα της ζωής… μην το ψάχνεις έξω από εσένα. Εσύ, ναι, ΕΣΥ είσαι το νόημα της ζωής. Για τους γονείς σου, τους φίλους σου, για τους ανθρώπους που σ’ αγαπούν. Κανένα πρόβλημα ή αποτυχία δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν έχει σημασία αν θα αποτύχεις. Μια αποτυχία δεν καθορίζει μια ολόκληρη ζωή ούτε το ποιος είσαι. Ένα τρένο είναι που θα χάσεις. Ε και; Θα περάσει το επόμενο και θα σε πάει κάπου καλύτερα.
Κι αν κανείς δεν πιστεύει σε σένα; Δεν πειράζει. Ναι! Δεν πειράζει! Γιατί απλώς δεν έχει βρεθεί ακόμα αυτός ή αυτοί που θα σε εκτιμήσουν γι’ αυτό που είσαι! Δεν υπάρχουν μόνο οι πέντε-δέκα άνθρωποι του περιβάλλοντός σου μέσα στα τόσα δισεκατομμύρια ανθρώπων πάνω στον πλανήτη. Κι ας σε νοιάζει η γνώμη τους όσο τίποτα στον κόσμο. Κι ας θεωρείς ότι είναι όλος σου ο κόσμος. Δεν είναι! Όλος σου ο κόσμος βρίσκεται μέσα σου κι έχει τόσους θησαυρούς ν’ ανακαλύψεις. Τόσα συναισθήματα, τόσες σκέψεις κι είναι όλα δικά σου!
Κι αν νιώθεις μόνος, υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα. Πάντα θα υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα, να το θυμάσαι αυτό. Ο καθένας μας είναι μοναδικός, αλλά όλοι κάπου ανήκουμε. Αν δεν έχεις βρει ακόμα την «αγέλη» σου, κάνε λίγο υπομονή και θα φανεί στον δρόμο σου. Θα το νιώσεις. Θα είναι εκεί που θα μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Εκεί που θα νιώθεις “σπίτι”.
Μόνο ένα πράγμα θα σου ζητήσω: έχε τα μάτια ανοιχτά. Μην αφήνεις να σ’τα κλείνει ούτε η θλίψη ούτε οι επιτήδειοι. Η ζωή έχει τόσες ομορφιές! Μπορεί να είναι μικρές και να διαρκούν λίγο. Αν έχεις όμως τα μάτια ανοιχτά, θα τις δεις. Και πίστεψε με, τότε θα καταλάβεις τι θα πει ευτυχία. Όχι επειδή πήρες τον βαθμό που πάλευες, όχι επειδή απάντησε στο μήνυμα το πρόσωπο που σου αρέσει, αλλά επειδή είδες την ομορφιά αυτή με τα ίδια σου τα μάτια. Την ένιωσες βαθιά μέσα σου. Την έκανες δική σου. Η ευτυχία πάντα ξεκινά από εμάς τους ίδιους, μην το ξεχνάς ποτέ αυτό!
Θα δεις τον ήλιο που βάφει τον ουρανό στην ανατολή και το ηλιοβασίλεμα. Θα δοκιμάσεις ένα φαγητό που θα εντυπωσιάσει τις αισθήσεις σου. Θα νιώσεις τη θάλασσα να σε γαληνεύει και το δέντρο που επιβιώνει μόνο και μόνο για να σου δίνει το οξυγόνο που αναπνέεις. Θα πας το ταξίδι που τόσο ήθελες και θα γνωρίσεις νέους κόσμους και νοοτροπίες. Θα ζήσεις τόσα και τόσα θαύματα και καθένα από αυτά θα γίνει μια ανάμνηση που θα σε ξεκουράζει όποτε δυσκολεύεσαι.
Γι’ αυτό σου λέω. Παρά τις όποιες δυσκολίες, αξίζει να ζεις. Παρά τον φόβο και τον πόνο. Τίποτα από όσα σε αγχώνουν και σε πνίγουν δεν κρατά για πάντα. Στο ταξίδι σου, δεν είναι ένας ο προορισμός. Υπάρχουν σταθμοί κι ο καθένας τους έχει κάτι να σε διδάξει. Και ξέρεις κάτι; Στα μαθήματα της ζωής, δεν υπάρχουν βαθμοί. Κανείς δεν κόβεται. Δίνει και ξαναδίνει μέχρι να τα καταφέρει. Οι ευκαιρίες δεν τελειώνουν κι οι αναποδιές δεν είναι πάντα ατυχίες. Βλέπεις, καμιά φορά, τα εμπόδια υπάρχουν για να πάρεις φόρα και να τα περάσεις. Να βγεις πιο δυνατός. Πιο λαμπερός!
Ένα διαμάντι είσαι που ακόμα δεν έχει φανεί η λάμψη του. Μα, να! Τη βλέπω να αχνοφέγγει μέσα στα μάτια σου! Έχεις τόσα να δημιουργήσεις! Προχώρα! Η ζωή είναι μπροστά και σε περιμένει. Μη σταματάς!
Μα πάνω απ’ όλα, μη σκεφτείς ποτέ ότι κανείς δε σ’ αγαπάει. Σ’ αγαπώ εγώ και κάθε γονιός που ματώνει για το παιδί του. Γιατί είσαι και δικό μου παιδί!
Με αγάπη,
ένας γονιός που ήταν κάποτε κι αυτός έφηβος
κι έψαχνε το νόημα και την αγάπη».
