Δεν έχω οξυγόνο.
Πνίγομαι
από την ανευθυνότητα
των ιθυνόντων.
Δεν έχω οξυγόνο.
Στα πνευμόνια μου,
η μυρωδιά των καμμένων ονείρων
δε μ’ αφήνει ν’αναπνεύσω.
Δεν έχω οξυγόνο.
Η καρδιά μου χτυπά σαν τρελή.
Αυτό είναι το τέλος λοιπόν;
Δεν έχω οξυγόνο,
να πω δυο τελευταίες λέξεις
σ’ όσους με περιμένουν
να γυρίσω ασφαλής.
Δεν έχω οξυγόνο.
Την τελευταία ανάσα μου,
τη θάψαν στο τσιμέντο.
Δεν έχω οξυγόνο.
Στ’ αποκαΐδια
γλεντούν τον κόσμο
που δακρύζει ακόμα
πάνω απ’ τις στάχτες μου.
Δεν έχω ΟΞΥΓΟΝΟ.
Μα έχω μια τελευταία ΕΥΧΗ.
“ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ”.
Ν’ ακουστεί παντού.
Και να σειστεί συθέμελα
κάθε καρέκλα
που πατά αδιάντροπα
στο σιδερένιο ομαδικό μας τάφο.
“ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ”.
Και ν’αποδοθεί.
Για να μη μείνει
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΠΑΙΔΙ
ΧΩΡΙΣ ΟΞΥΓΟΝΟ.
