– Καιιιι δε μου λες…τι είναι σήμερα;
– Τι είναι;
– Γιορτάζει μήπως κανείς;
– Α ναι! Είναι η παγκόσμια ήμερα των ζώων!
– Μήπως πρέπει να μου πεις κάτι;
– Χρόνια πολλά, Sparks μου! Να εκατοστήσεις τις ζωές σου!
– Όπα όπα! Κόψε κάτι! Μεις δεν είμαστε ηλίθιες να θέλουμε να ζήσουμε 100 χρόνια σαν και του λόγου σας! Άντε το πολύ 20 κι αυτά είναι υπέρ αρκετά!
– Καλά μη νευριάζεις! Μια ευχή σου έδωσα!
– Όχι που μου το ‘χετε βρει όλοι τώρα με τις παγκόσμιες μέρες…και γιατί παρακαλώ γιορτάζουμε μόνο ΜΙΑ μέρα; Κι αφού γιορτάζουμε, τι δώρο μας δίνετε;
– Θέλει μεζεδάκι το κορίτσι μου;;
– Μην είσαι τόσο πεζή! Δε μιλάω για μένα! Οι προπαππούδες μας τα λιοντάρια τι δώρο παίρνουν, ας πούμε; Δωρεάν αντιλόπη; Κι οι αντιλόπες; Κάτι δεν κολλάει εδώ!
– Τι θες να πεις;
– Κάτσε να σου το κάνω λιανά. Υπάρχουν ζώα υπό εξαφάνιση;
– Υπάρχουν.
– Φταίνε οι άνθρωποι κατά ένα μεγάλο ποσοστό;
– Φταίνε.
– Κι ενώ φταίνε, μας αφιέρωσαν ολόκληρη μέρα; Γιατί; Για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια;
– Μα δεν υπάρχουν μόνο άνθρωποι που βλάπτουν τα ζώα! Υπάρχουν κι εκείνοι που τα προστατεύουν!
– Ναι αλλά λέει “παγκόσμια”. Δηλαδή τη γιορτάζουν όλοι!
– Ε καλά, τρόπος του λέγειν! Δείχνει ότι πρέπει ΟΛΟΙ να σεβόμαστε τα ζώα.
– Τι τρόπος του λέγειν και του γράφειν; Μας γιορτάζουν κι οι εχθροί μας; Έχεις δει κάνα λιοντάρι να κάνει γενέθλια στην αντιλόπη πριν τη φάει;
– Ε είναι πιο πολύπλοκο το θέμα. Έχει πολλές προεκτάσεις. Και στο κάτω κάτω, εμείς που σας αγαπάμε, γιατί να μη σας γιορτάσουμε;
– Να μας γιορτάσετε, αλλά να κάνετε κάτι και για τα ζώα που δεν είναι μέσα στο σπίτι σας! Εμένα με φροντίζεις και μ’αγαπάς κάθε μέρα. Τα “ξένα” ζωάκια όμως;
– Εντάξει. Θα πάω να πάρω κονσερβάκια για τις γάτες της αυλής. Ησύχασες τώρα;
– Η δική σου συνείδηση ησύχασε; Όταν οι καημένες οι φαλαινίτσες σκοτώνονται στους ωκεανούς;
– Ε και τι θέλεις να κάνω; Να πάρω μια ψαρόβαρκα να βγω στον Ειρηνικό να σώζω φάλαινες;
– Καλά, καλά. Ξεκίνα με τις γάτες της αυλής. Αλλά τι να τους κάνει μια μέρα μόνο…
– Κάθε μέρα τους βάζω φαγητό! Σήμερα θα τους βάλω και εορταστική κονσερβίτσα! Νταξει;
– Τέλος πάντων…(φεύγει, πάει στο παράθυρο και κοιτάζει τις γάτες της αυλής συνομωτικά)
– Τα παιδιά έξω, λένε σ’ευχαριστούν για την κονσερβίτσα που ΘΑ τους πάρεις. Κοτόπουλο να είναι. (Έρχεται και κάθεται σταυροπόδι πάνω μου)
– Μάλιστα, αφεντικό.
– Φερε μου κι εμένα ένα πατεδάκι αντιλόπη… εεε… σολομό ήθελα να πω!
