– Μητέρα, τι είναι αυτό που κοτσάρατε πάλι εδώ στη γωνία; Ξεριζώσατε κάνα δέντρο από την αυλή; Για μένα; 
Δεν ήταν ανάγκη!!
– Μην κάνεις όρεξη δεν είναι για σένα! Είναι για τα Χριστούγεννα.
– Τι είναι αυτό; Τρώγεται;
– Είναι μια γιο… τέλος πάντων ξέχνα το!
– Καλά. Και για πες, τι δέντρο είναι;
– Έλατο.
– Και γιατί στραφταλίζει έτσι;
– Έχει λαμπάκια.
– Και ωραία καλώδια βλέπω! Crunchy crunchy!!
– Ν’αφήσεις τα καλώδια ήσυχα!
– Καλά ντε! Ούτως ή άλλως με τόσο ξύδι που έχεις ψεκάσει αυτό το “Χριστούγεννο” πού να πλησιάσω; Μου γαργαλάει τη μύτη! Να κοίτα! Α α α αααψου!
– Γείτσες! Να πας στο γατόδεντρό σου!
– Ναι αλλά εκεί δεν έβαλες καλώδια…εεεε…λαμπάκια!
– 
– Καλά καλά θα πάω. Αλλά θα κάτσω λίγο εδώ πρώτα. Ενοχλώ; Δεν ενοχλώ; Να κάνω και λίγη παρέα στο ταρανδάκι εδώ, μη νιώθει μόνο του!
– Ναι, αλλά να μην του φας και το άλλο αυτί! Φτάνει αυτό που έφαγες πέρυσι!!
– Ααα αυτό είναι; Κι έλεγα γνωστή φυσιογνωμία!
– Sparks!!
– Τι; Ήσυχα είπα θα κάτσω! Άντε εσύ να γράψεις τα δικά σου και θα το προσέχω εγώ το δέντρο! Μην μπει και καμιά γάτα και μας το χαλάσει! Κρίμα είναι!
– 
