Κάθε σχέση στη ζωή κάνει έναν κύκλο, λένε. Κάποιες μικρό κι άλλες μεγάλο. Κάθε κύκλος κι ένας κρίκος στην αλυσίδα της ζωής σου. Ναι, είναι οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας, που μας βοηθούν να τη φτιάξουμε. Με τα λάθη, τα πάθη, τις όμορφες στιγμές, τις πληγές που μας αφήνουν. Εμείς επιλέγουμε τη χρήση.

Διάλεξε λοιπόν. Τι θέλεις να έχεις πάνω σου; Αν μέσα σε κάθε κύκλο κλείνεις τραύματα, παράπονα και πόνο, υφαίνεις τα δεσμά σου και μετατρέπεις την αλυσίδα σε χαλκάδες καταδίκων. Αν από την άλλη κλείνεις το μάθημα που σου έδωσε η κάθε εμπειρία σχέσης, σμιλεύεις το κόσμημα της ζωής σου. Κάθε μάθημα κι ένα πολύτιμο πετράδι που το διακοσμεί.

Αν όμως, σκεφτείς ότι την τιμή να φορέσει αυτήν την αλυσίδα την έχει η καρδιά σου, η επιλογή γίνεται πιο εύκολη. Με καρδιά κατάδικο κανείς δεν απόλαυσε τη ζωή. Ενώ μια καρδιά στολισμένη την αξία της, ξέρει να ζήσει.

Υπάρχουν και κάποιες σχέσεις που ο κύκλος τους είναι μεγαλύτερος κι από τον κύκλο της ζωής. Αυτές υπερβαίνουν γήινους νόμους και κανόνες, λογική και συναίσθημα. Αυτές ομορφαίνουν την ψυχή γιατί την συντροφεύουν σ’ αυτήν τη ζωή και στην άλλη.

Σκέψου, λοιπόν, πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος με μια όμορφη ψυχή και μια στολισμένη καρδιά. Ούτε ο θάνατος δεν τον φοβίζει, αν η αγάπη τον έχει υπερβεί κι αυτόν. Και ξέρεις γιατί; Γιατί ο χειρότερος φόβος του ανθρώπου δεν είναι ο θάνατος, αλλά η μοναξιά. Τη μοναξιά φοβάται ο άνθρωπος στον θάνατο. Γιατί το μόνο βέβαιο είναι ότι πεθαίνεις μόνος.

Ή μήπως δεν είναι; Κι όμως, για τις όμορφες ψυχές δεν είναι, γιατί έχουν γεμίσει τις αποσκευές τους με αγάπη άλλων ανθρώπων. Στόλισε, λοιπόν, την καρδιά σου μαθαίνοντας από τους ανθρώπους που σε πλήγωσαν και επίλεξε αυτούς που θα ομορφύνουν την ψυχή σου. Μόνο τότε θα γίνεις αήττητος ακόμα κι από το θάνατο.

Βάλε στη ζωή σου ανθρώπους που θα αντιλαμβάνονται την αξία σου χωρίς να χρειάζεται να την αποδείξεις. Χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις, να επενδύσεις, να αναλωθείς.

Αυτός που θα δει την αξία σου και θα τη συνδέσει με τη δική του, χωρίς ζήλια ή ανταγωνισμό, θα θελήσει να σε εντάξει στη ζωή του. Στην καθημερινή του ζωή. Δεν θα είσαι υποχρέωση, αλλά προτεραιότητα. Δε θα χρειαστεί να προσπαθήσεις να ταιριάξεις μαζί του, γιατί απλά θα ταιριάζεις. Αυθόρμητα κι αβίαστα. Η αμοιβαιότητα δεν χτίζεται, ούτε κερδίζεται. Απλά υπάρχει.

Οι άνθρωποι που θα θέλουν να είναι στη ζωή σου κι εσύ στη δική τους δε θα σε κρίνουν με την πρώτη ευκαιρία, ούτε θα σε περιμένουν στη γωνία για να κάνεις το λάθος. Δε θα φοβάσαι να μιλήσεις μήπως σε παρεξηγήσουν. Θα νιώθεις μαζί τους άνετα σαν να τους γνώριζες χρόνια. Θα είσαι ο εαυτός σου και θα σου επιτρέπουν να τον ανακαλύπτεις περισσότερο μέσα από τη σχέση σου μαζί τους. Και θα γίνεσαι όλο και καλύτερος γιατί θα αναδεικνύουν το καλύτερο κομμάτι του εαυτού σου.

Σε αυτές τις σχέσεις, το μόνο που μένει είναι να εδραιωθεί η οικειότητα σε υλικά, καθημερινά θέματα. Γιατί στα συναισθηματικά και πνευματικά υπάρχει εξ αρχής. Μοιράζεστε τις ίδιες αξίες, χωρίς να το έχετε προσπαθήσει. Γιατί η ζωή σας τις δίδαξε και πήρατε το μάθημα σας με τον ίδιο τρόπο, ακόμα κι από διαφορετικές εμπειρίες. Αυτή είναι η κοινή σας μοίρα, κι ας μην τη ζήσατε μαζί. Κι ακόμα κι αν η φάση της ζωής στην οποία βρίσκεστε στο παρόν είναι διαφορετική, η σχέση σας θα εστιάσει στις ομοιότητες κι όχι στις διαφορές σας. Θα σε καταλάβουν επειδή γνωρίζουν ποιος είσαι και τι σημαίνουν για σένα αυτά που περνάς κι ας μην τα έχουν περάσει. Βλέπουν από τα δικά σου μάτια και μαθαίνουν.

Δεν ενοχλούνται από τα ελαττώματα σου. Τα διασκεδάζουν μαζί σου για να σε βοηθήσουν να τα διορθώσεις, όποτε και αν εσύ νιώσεις έτοιμος. Κι όταν έρχονται δυσκολίες στη ζωή σου, είναι εκεί χωρίς να το ζητήσεις. Γιατί γίνονται κομμάτι της δύναμης σου. Και το κομμάτι αυτό δεν είναι άλλο από τον καλό τους λόγο. Αυτόν που φτάνει να σε σηκώσει από το πάτωμα που έχεις πέσει και να θυμηθείς ότι όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι αξίζει να αγωνίζεσαι. Άνθρωποι που δίνουν χωρίς να ζητήσουν. Άνθρωπο που έχουν περίσσευμα καλοσύνης, γιατί ασχολούνται με το καλό και το κάνουν πράξη.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο ορισμός του φίλου που γίνεται αδερφός. Δεν είναι ότι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς επειδή τους χρειάζεσαι, αλλά ότι τους επιλέγεις επειδή η ζωή σου είναι πιο όμορφη μαζί τους. Και σε επιλέγουν κι εκείνοι. Είπαμε, η αμοιβαιότητα είναι απαραίτητο συστατικό στην αδελφική φιλία. Θέλουν να σε βλέπουν καλά για να φωτίζεται κι η δική τους ζωή. Οι δυσκολίες σου είναι και δικές τους, το ίδιο και οι χαρές. Και για σένα το ίδιο. Χωρίς εξάρτηση, χωρίς υπερβολή και ισομοιρασμένα. Δεν μονοπωλούν συζητήσεις ή ενδιαφέρον. Δεν διεκδικούν τον χρόνο σου, γιατί ξέρουν ότι και για σένα είναι προτεραιότητα και θα τους τον αφιερώσεις χωρίς να στο ζητήσουν. Αλλά κι αν βρεθούν στην ανάγκη ξέρουν ότι θα τρέξεις πριν προλάβουν να στο πουν. Θέλει τρέξιμο η φιλία. Νοιάξιμο. Είναι αυτό το νοιάξιμο που σε αποζημιώνει όταν βλέπεις τη λάμψη στα μάτια του άλλου μόλις νιώσει ότι τον σκέφτηκες πριν προλάβει καν ο ίδιος να σκεφτεί τον εαυτό του. Και κάπως έτσι μέσα από αυτή τη φιλία μαθαίνεις να αγαπάς και τον εαυτό σου.

Μέσα από τους ανθρώπους μαθαίνουμε την αγάπη, το μίσος, το θυμό, την καλοσύνη. Κάνεις μόνος του δεν ευτύχησε, χωρίς καμία αλληλεπίδραση με ανθρώπους. Γι’αυτό φρόντισε τι ανθρώπους θα βάλεις στη ζωή σου. Φύγε από αυτούς που σου βγάζουν σκοτάδι. Κάνεις δεν έμαθε γνωρίζοντας το σκοτάδι. Βάλε ανθρώπους που σου δίνουν φως και αξίζουν την αγάπη σου, για να μαθαίνεις ν’αγαπάς.

Είναι κι αυτοί οι άνδρες, οι ιππότες στην καρδιά. Δε θα σου πουν ωραία λόγια ή κι αν το κάνουν θα νιώσουν αμήχανα. Θα σε κάνουν όμως να νιώσεις ωραία με την αύρα τους, γιατί εκπέμπουν καλοσύνη. Δε θα κάνουν τα μεγάλα και σπουδαία, γιατί γνωρίζουν ότι στα απλά είναι η ουσία. Θα σε κάνουν όμως να νιώσεις σπουδαία όταν σε χωρούν στα τόσο μικρά πράγματα της καθημερινότητας τους.

Δε θα σε βγάλουν σε ακριβά εστιατόρια. Ίσως δεν ξέρουν καν να τα διαλέξουν. Όμως θα μαγειρέψουν για σένα και θα δώσουν σε σένα την αξία του ακριβοθώρητου. Δε θα κάνουν μεγάλα όνειρα μαζί σου. Τα φοβούνται τα μεγάλα όνειρα. Όμως θα κάνουν το παν για να κάνουν τα όνειρα σου πραγματικότητα. Αυτά που ξέρουν ότι θα σε γεμίσουν σαν άνθρωπο.

Δε θα πουλήσουν αμέσως τσαμπουκά σε όποιον πάει να σε πειράξει. Θα σε προστατέψουν όμως μαθαίνοντας σε να προστατεύεις πρώτα η ίδια τον εαυτό σου. Κι αν δεν τα καταφέρεις, πάντα θα είναι εκεί για να λάβουν τον λόγο.

Δε θα σου πουν μεγάλα λόγια όπως «για πάντα» ή «ποτέ», γιατί γι’ αυτούς η ελευθερία του ανθρώπου είναι ύψιστο αγαθό. Όμως αυτοί οι άνδρες μπορούν αλήθεια να σε κρατήσουν για πάντα και να μη σε προδώσουν ποτέ. Γιατί απλά επιλέγουν να είναι μαζί σου. Επιλέγουν εσένα ανάμεσα στις άλλες γυναίκες. Συνειδητά και από καρδιάς. Αν το αξίζεις. Αν δεν το αξίζεις, θα κλειστούν ξανά στην πανοπλία τους, περιμένοντας την κατάλληλη. Γιατί η μεγαλύτερη αρετή τους εκτός από την καλοσύνη είναι η υπομονή.

Κι αν τους περάσεις για βατράχια και τους προσπεράσεις, θα είναι γιατί μεταμφιέστηκαν για να σε δοκιμάσουν. Θ’ αντέξεις την ασχήμια που η κοινωνία τους προσάπτει για να φτάσεις να δεις την αλήθεια της ψυχής τους ή θα σταθείς στο φαίνεσθαι και θα φύγεις;

Αν προτιμήσεις το φιλί, δεν υπάρχει γυρισμός. Γιατί όταν ο βάτραχος γίνει ιππότης, σημαίνει ότι εσύ θα είσαι η πριγκίπισσα του. Όχι με την ρομαντική έννοια της λέξης. Με τη μοναδική θέση που θα σου δώσει στην καρδιά του.

Αυτοί είναι οι ιππότες στην καρδιά. Άνδρες που επιλέγουν, προσφέρουν, φροντίζουν, τιμούν. Άνδρες που ξέρουν ν’ αγαπούν.

Είναι αυτή η ανδρική ευαισθησία που βγάζει κάτι το γλυκόπικρο σ’ έναν κόσμο που δε θέλει τον άνδρα ευαίσθητο γιατί δεν μπορεί να τον καταλάβει. Τον παρεξηγεί γιατί δεν μπορεί να τον νιώσει. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι ο άνδρας λυγίζει, αλλά όταν το κάνει είναι για να πάρει δύναμη να σηκωθεί πιο ψηλά. Να ανυψωθεί.

Η κοινωνία τον θέλει υποταγμένο, τυπικό, σιωπηλό, ανέκφραστο, ανίσχυρο. Γιατί η ευαισθησία είναι η δύναμη του. Η δύναμη που του θυμίζει πως έχει Θεό μέσα του. Η δύναμη που του ξυπνά την πίστη.
Κι όταν ο άνδρας πιστέψει στον Θεό μέσα του, γίνεται άξιος να φέρει εις πέρας κάθε έργο που θα του εμπιστευτεί ο Θεός.

Κι όταν τον εμπιστευτεί ο Θεός, τον πολεμά με λύσσα ο διάολος. Δοκιμάζεται από θεούς και δαίμονες, πέφτει, κάνει λάθη, αμαρτάνει, όμως γνωρίζει πώς να συγχωρεί εαυτόν και να ορθώνει ξανά το ανάστημα του. Ελευθερώνεται από τα δεσμά της λογικής που τον κρατούν δέσμιο στην ύλη
και βλέπει το μεταφυσικό ως φυσιολογικό, γιατί νιώθει τον Θεό μέσα σε όλα.

Νοιάζεται για τον συνάνθρωπο, τον συμπονά και προσεύχεται γι ‘αυτόν χωρίς να του το ζητήσει.
Όμως είναι και πρόθυμος και διαθέσιμος να βοηθήσει όποτε του ζητηθεί. Είναι τότε που το “ευ” μπαίνει σε όλες του τις αισθήσεις και βλέπει, ακούει, οσφραίνεται, γεύεται και αγγίζει το αγαθό και το ωφέλιμο. Είναι τότε που αποκωδικοποιεί τους μύθους της ζωής, όχι με το μυαλό αλλά με την καρδιά.

Κι όταν η ευαισθησία αγγίξει την καρδιά του, θυμάται τη στοργή και την αγάπη της μάνας από την οποία προήλθε. Κι αυτή δεν είναι άλλη από την Παναγιά. Κι όταν ο άνδρας κάνει μάνα του την Παναγιά, η πίστη του γίνεται οδηγός σε κάθε βήμα της ζωής του, γιατί η άξια μάνα γνωρίζει πώς να οδηγεί με ευλάβεια τα παιδιά της όταν της το ζητήσουν.

Είναι τότε λοιπόν, που ο άνδρας βλέπει τα εμπόδια στον δρόμο του και προετοιμάζεται με πίστη και ταπεινότητα να τα περάσει, χωρίς να αγωνιά για τις συνέπειες. Ανδρειώνεται.

Κι όταν πάλι βλέπει τα εμπόδια των άλλων, η ευαισθησία του φτιάχνει μύθους για να θεραπεύσει τα αγκάθια μέσα στις καρδιές τους, ώστε να νιώσει το καλό κάθε ψυχή που τον ακούει. Κι έτσι αρχίζει η πίστη να ριζώνει στη δική του ψυχή. Είναι η διαχείριση της ευαισθησίας του που τον ανύψωσε. Είναι η ενέργεια της πίστης του που φωτίζει πια την ευαισθησία του για να φέρει ισοδυναμία. Και εν τέλει είναι η ευαισθησία της πίστης του και η πίστη στην ευαισθησία του που τον έκανε άνθρωπο,
όπως προοριζόταν εξ Αρχής να είναι.

Ευαισθησία και πίστη.

Κοίταξε με στα μάτια. Δε ζητάω πολλά. Απλά φοβάμαι. Όχι, δε φοβάμαι κάτι εξωτερικό. Κάτι ξένο. Φοβάμαι εμένα. Ναι καλά άκουσες. Φοβάμαι τον εαυτό μου. Φοβάμαι όσα μπορώ να γίνω επειδή είναι στη φύση μου. Φοβάμαι την φωτιά μου. Φοβάμαι μη σε κάψω. Γιατί ξέρω καλά να το κάνω. Φοβάμαι μη ναυαγήσω την καρδιά σου σε άγνωστα για σένα μέρη. Τα ξέρω καλά τα μονοπάτια της καρδιάς. Ξέρω από τρικυμίες. Πολλές φορές τις προκαλώ κιόλας. Τις προκαλώ για να σε προκαλέσω. Να σε προκαλέσω να βάλεις το μέτρο. Να με δαμάσεις. Είναι στη φύση μου.

Ώρες ώρες αφήνομαι σαν το άγριο θηρίο να παρασυρθώ και να πάρω μαζί μου ο,τι βρω στο πέρασμα μου. Δεν υπολογίζω ούτε καρδιά, ούτε μυαλό, ούτε τίποτα. Καίω και μαίνομαι. Με κάθε δυνατό τρόπο. Δεν νιώθω. Τότε είναι που με λες σκληρή. Και είμαι. Δε με νοιάζει αν σε πονάω, αν σε σκοτώνω ακόμα μέσα σου. Σκαλίζω την πληγή για να σε βάλω να την δεις και να την γιατρέψεις. Δεν είναι λύση όμως αυτό. Μα δεν παίρνω από λόγια σαν το κακομαθημένο παιδί που τα θέλει όλα δικά του. Γιατί απαιτώ να είμαι το δικό σου επίκεντρο.

Απαιτώ. Απαιτώ να με σέβεσαι κι ας έχω άδικο. Απαιτώ να με φροντίζεις χωρίς να στο πω. Απαιτώ να μ’ αγαπάς χωρίς όρους και όρια. Απαιτώ να με αντέχεις. Απαιτώ να μην τα παρατάς. Απαιτώ να αγωνίζεσαι. Απαιτώ να νιώθεις. Με λίγα λόγια απαιτώ να είσαι άνδρας. Κι ας περάσεις 40 κύματα. Να βγεις αλώβητος κι ας χρειαστεί να επιβιώσεις από την πυρκαγιά. Αν μ’ αγαπάς πραγματικά θα το καταλάβω. Μη με φοβάσαι κι εσύ. Αγάπα με και δίδαξε με όπως σε διδάσκω άθελά μου.

Μάθε με να μη φοβάμαι. Μιλά μου. Δείξε μου πως με την αγάπη σου μπορώ να ξεπεράσω το χειρότερο φόβο μου. Αυτά που γίνομαι χωρίς να το θέλω συνειδητά. Δείξε μου πως μάνα μου είναι η Παναγιά κι όχι η Εύα. Κι αν πάλι φοβάσαι, δεν μπορείς ή δεν θέλεις, αν δεν μ’ αγαπάς, Μη μου υπόσχεσαι αυτά που δεν μπορείς να γίνεις. Άσε με να ταξιδέψω μόνη. Είμαι θάλασσα. Ξέρω από ταξίδια. Άσε με να ζεστάνω την καρδιά μου. Είμαι φωτιά. Ξέρω από θέρμη. Θα επιβιώσω.

Αν όμως είμαι η επιλογή σου μάθε με. Μη με φοβάσαι. Αυτή την ασφάλεια σου ζητώ. Να νιώθω ότι κάποιος με ξέρει καλύτερα από εμένα την ίδια. Για να πάψω να φοβάμαι. Να πάψω να με φοβάμαι.

Πολλοί λένε πως ο καθένας μεγαλώνει το παιδί του όπως εκείνος θεωρεί σωστό, όπως εκείνος νομίζει. Όπως κανένας άνθρωπος στη ζωή μας, έτσι και τα παιδιά δεν έρχονται με εγχειρίδιο. Κάθε γονιός, κάθε παιδί, καθώς και η μεταξύ τους σχέση είναι μοναδικά. Όμως όταν γίνεις γονιός διαπιστώνεις ότι πολλά από αυτά που πίστευες, αναθεωρούνται από την ύπαρξη του παιδιού και μόνο. Ένα μικρό πλασματάκι έρχεται να σου γκρεμίσει ό,τι μέχρι τώρα είχες χτίσει ως φιλοσοφία ζωής.

Πρώτα από όλα, σου μαθαίνει τι θα πει αγάπη και ότι μπορείς να αγαπήσεις με τελείως διαφορετικό τρόπο από αυτόν που αγαπούσες μέχρι σήμερα. Έπειτα, η ευθύνη του να μεγαλώσεις έναν άνθρωπο, σε κάνει να ασχοληθείς με πράγματα που μέχρι τώρα ούτε που φανταζόσουν. Από το υλικό του να του αγοράσεις τα παπούτσια που θα ταιριάζουν στο ποδαράκι του, μέχρι το πνευματικό του να γνωρίζεις κάθε απάντηση στις αφελείς αλλά ευθείες ερωτήσεις του.

Αν επιδοθείς στον νέο σου ρόλο με βάση τα όσα μέχρι τώρα νόμιζες ή ήξερες, το σίγουρο είναι ότι θα βρεθείς πολλές φορές σε δύσκολη θέση. Η υλική ανατροφή του παιδιού είναι πολύ πιο απαιτητική στην καθημερινότητα από ότι τη φανταζόσουν όταν με αγωνία περίμενες 9 μήνες για να γεννηθεί. Από την άλλη, η πνευματική του ανατροφή, εκτός του ότι αρχίζει στην πραγματικότητα από τη γέννηση κι όχι από όταν το παιδί αρχίσει να μιλάει, χρειάζεται να είσαι συνεχώς σε επαγρύπνηση. Να μην επαναπαύεσαι στο «έτσι μεγάλωσα κι εγώ και τι έπαθα» ή να καταφεύγεις σε τιμωρίες, απειλές και φωνές μόλις το πιτσιρίκι γίνεται πολύ σκληρό για την υπομονή σου. Με λίγα λόγια, η ανατροφή του παιδιού χρειάζεται προσαρμοστικότητα.

Όταν γίνεσαι γονιός, έχεις έναν παραπάνω λόγο να είσαι φιλομαθής. Χρειάζεται να έχεις τη διάθεση να μάθεις καινούρια πράγματα και να αλλάξεις τα παλιά. Χρειάζεται να έχεις τη θέληση να μάθεις πρώτα από όλα ποιός είναι αυτός ο άνθρωπος που μόλις μπήκε στη ζωή σου. Χρειάζεται να ανοίξεις το μυαλό σου και την καρδιά σου περισσότερο για να χωρέσει αυτός ο άνθρωπος μέσα, πετώντας εγωισμούς και παγιώσεις που μέχρι τώρα σε ακολουθούσαν στη ζωή σου. Χρειάζεται να σταματήσεις να θέλεις να επιβάλλεσαι και να αρχίσεις να συζητάς. Χρειάζεται να σταματήσεις να νομίζεις ότι γνωρίζεις και να μάθεις να ακούς. Χρειάζεται να αρχίσεις να ζεις όχι όπως ήξερες, αλλά όπως βρήκες.

Χρειάζεται πάνω από όλα να αρχίσεις να νιώθεις. Να νιώθεις τι είναι ωφέλιμο και τι όχι να διδάξεις το παιδί σου. Τι θα του φανεί πραγματικά χρήσιμο στη ζωή του. Να του διδάξεις ηθικές αξίες που θα το βοηθήσουν στις δύσκολες στιγμές του να μείνει ακέραιο. Ηθικές αξίες που αν όλοι μας τηρούσαμε ο κόσμος μας θα γινόταν πραγματικά καλύτερος.

Αυτό που στην πραγματικότητα χρειάζεται για να μεγαλώσεις ένα παιδί είναι να έχεις τη θέληση να ανακαλύπτεις συνεχώς τον εαυτό σου μέσα από την επαφή σου μαζί του. Να παλεύεις για την αυτογνωσία σου. Και τότε η γνώση του πώς να μεγαλώσεις το παιδί σου θα βγει από μέσα σου.

Μην ψάχνεις λοιπόν να βρεις απαντήσεις σε γνώμες. Ούτε σε πράγματα που κουβαλάς από το παρελθόν. Εκεί μόνο να χαθείς μπορείς. Ο γονιός γεννιέται μαζί με το παιδί του. Αυτό να έχεις στο νου σου και τη δίψα να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος θα στην εμπνεύσει το ίδιο το παιδί σου.

Αγαπητέ άνδρα,

Έχεις όλα τα δίκια του κόσμου να θεωρείς ότι η γυναίκα που έχεις δίπλα σου είναι γκρινιάρα, γιατί πολύ απλά αυτό σου δείχνει. Έχεις όμως αναλογιστεί ποτέ από πού πηγάζει αυτή η γκρίνια της ή τι στην πραγματικότητα είναι; Όχι. Λυπάμαι, αλλά έχεις βολευτεί στο να της κολλάς την ταμπέλα της γκρινιάρας, χωρίς να έχεις πολεμήσει ουσιαστικά να σταματήσεις αυτό που τόσο σε ενοχλεί. Και έχεις πάλι ένα δίκιο. Η γκρίνια της γυναίκας, μετά τα θέλγητρα της, είναι το μεγαλύτερο όπλο της. Έχεις δίκιο να τη φοβάσαι, γιατί μπορεί να πληγώσει ανεπανόρθωτα, αν μη τι άλλο τα νεύρα σου! Άσε όμως έστω για μια φορά τις ταμπέλες, θυμήσου την αγάπη που της έχεις, και έλα να δούμε τι είναι η γκρίνια. Πίστεψε με, είναι κάτι πολύ καλύτερο από ό,τι έχεις σκεφτεί.

Είναι γνωστό πως η γυναίκα είναι το ωραίο φύλο. Γιατί; Θα μου πεις λόγω της ομορφιάς της. Δεν είναι μόνο αυτό. Η γυναίκα είναι το ωραίο φύλο, γιατί θέλει να αισθάνεται όμορφα. Θέλει όλα γύρω της να την κάνουν να αισθάνεται όμορφα.  Κάθε μικρή ανισορροπία σε αυτό το όμορφο κλίμα που θέλει να την περιβάλλει, χαλάει την ηρεμία της καρδιάς της. Στην προσπάθεια της να την επαναφέρει, αρχίζει η γκρίνια. Η γκρίνια είναι, λοιπόν, ο τρόπος της να πει φωναχτά “Δεν νιώθω καλά, κάτι χάλασε μέσα μου και θέλει φτιάξιμο. Βοήθησε με!”

Μπορεί έναν άνδρα να μην τον ενδιαφέρει αν τριγύρω του επικρατεί ένα χάος, υλικό, συναισθηματικό ή κοινωνικό, γιατί καταφέρνει την ισορροπία να τη βρίσκει μέσα του μέσω της λογικής του. Για μια γυναίκα όμως δεν είναι το ίδιο απλό. Η καρδιά δεν έχει λογική. Ή μάλλον, έχει “συναισθηματική” λογική. Και θα σου δώσω ένα απλό παράδειγμα. Όταν πονάει το κεφάλι σου, το πολύ πολύ να πάρεις ένα παυσίπονο και να σου περάσει. Όταν όμως σε πιάσει ταχυπαλμία, ταράσσεσαι ολόκληρος και χρειάζεσαι ώρα για να συνέλθεις. Κάπως έτσι είναι και για τη γυναίκα. Όποτε κάτι δεν πάει καλά, βρίσκεται σε μια κατάσταση ανάλογη της ταχυπαλμίας. Και της είναι δύσκολο να ηρεμήσει αν δεν αποκατασταθεί η “ζημιά”.

Θα αρχίσεις να λες τώρα “ναι αλλά πώς να τη βοηθήσω, αφού δεν μπορώ να βγάλω άκρη από αυτά που μου λέει, δεν ξέρει τι θέλει, άλλα μου λέει και άλλα εννοεί”. Πολύ καλά τα λες. Ναι. Η γυναίκα, είπαμε, μπορεί να κάνει μέχρι και όπλο τη γκρίνια της, απλά και μόνο για να “της περάσει”. Αλλά…  στην πραγματικότητα θέλει να “της περάσει”, γιατί νομίζει ότι έτσι θα της περάσει και η ανισορροπία που νιώθει. Κάτι που δε θα έκανε αν ανταποκρινόσουν στις ανάγκες της, χωρίς να χρειάζεται να σε “πρήζει”, όπως λες. Εξάλλου, το απρόσμενο έχει την ομορφιά.

Και θα μου πεις πάλι “πώς να καταλάβω τι έχει ανάγκη αν δε μου λέει τι θέλει, πώς θα συνεννοηθούμε;” Μα δεν έχει νόημα να συνεννοηθείτε σε μια τέτοια περίπτωση, αλλά να νιώσετε. Τη γυναίκα την ενδιαφέρει να νιώθει ότι αυτό που νιώθεις για εκείνη είναι αληθινό. Με πολύ απλά λόγια, ότι την αγαπάς. Γι’ αυτό και αντιλαμβάνεται εύκολα τις φορές που της λες μεν κάτι όμορφο, αλλά δεν το εννοείς. Το νιώθει. Παράπονο είναι η γκρίνια κι επειδή τα συναισθήματα δεν εξηγούνται με επιχειρήματα, δεν ξέρει πώς να στο εκφράσει. Έτσι κάποιες φορές, απλά εθελοτυφλεί για να μη χαλάσει την ατμόσφαιρα που εκπέμπει η δική της αγάπη.

Σου είπα ότι η καρδιά έχει συναισθηματική λογική. Δεν τη βοηθάς, λοιπόν, με το να εκλογικεύεις συνεχώς τη σκέψη της και να προσπαθείς να καταλάβεις τι θέλει. Πράξη θέλει, όχι σκέψη. Αφού την αγαπάς, κάνε τη να αισθάνεται όμορφα, δείχνοντας της με αυτόν τον τρόπο το νοιάξιμο σου. Παρατήρησε το. Όσες φορές της έχεις προετοιμάσει κάποια έκπληξη, της έχεις πει έναν καλό λόγο όταν δεν τον περίμενε, την ενθάρρυνες όταν ήταν στενοχωρημένη, σου γκρίνιαξε; Όχι. Αντίθετα, σου έδειξε ότι σε αγαπάει.

Η γυναίκα με τη γκρίνια της, δηλαδή την συναισθηματική προσπάθεια της να επαναφέρει γύρω της την ισορροπία, προσπαθεί να ισορροπήσει και εσένα. Προσπαθεί να βγάλει από μέσα σου τον καλύτερο εαυτό σου. Αυτόν που νοιάζεται, που αγαπάει, που φροντίζει, που βοηθάει χωρίς να του το ζητήσουν, γιατί πολύ απλά ενδιαφέρεται. Αυτά σου λέει η γκρίνια της. Σου ζητάει να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Σου ζητάει να μάθεις ποιός είσαι και να σταθείς δίπλα της αντάξιος.

Και σκέψου και το άλλο. Αν καταφέρεις να δαμάσεις τη γκρίνια της γυναίκας σου, σημαίνει ότι έχεις αποκτήσει τη γνώση και τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τους χειρότερους φόβους σου. Αυτούς που σε κάνουν να νιώθεις ανεπαρκής. Ενώ παράλληλα, θα έχεις κερδίσει έναν πολύτιμο σύμμαχο που θα σε στηρίζει με όλο του το είναι σε κάθε σου βήμα.

Δεν είναι εύκολο. Όμως δεν αξίζει τον κόπο να προσπαθήσεις; Τι λες;

Αγαπημένη μου γυναίκα,

Πολλές οι φράσεις που κυκλοφορούν ανάμεσα στις γυναίκες για να υποδηλώσουν ότι οι άνδρες είναι… αναίσθητοι. Δεν λαμβάνουν υπόψη τις ανάγκες μας, δεν καταλαβαίνουν τι νιώθουμε, δεν προσπαθούν, δεν σκέφτονται παρά μόνο αυτά που τους αρέσουν, δεν, δεν, δεν. Είναι εαυτούληδες, είναι τεμπέληδες, είπαμε… είναι αναίσθητοι. Και έρχομαι τώρα να ρωτήσω: Γιατί τόσος αρνητισμός; Γιατί τόση κριτική;

Ο άνδρας, αγαπημένη μου, είναι και αυτός άνθρωπος. Που σημαίνει ότι μέσα στο στήθος του υπάρχει ένα όργανο που λέγεται καρδιά. Και όπως θα ξέρεις εσύ καλύτερα, η καρδιά νιώθει. Έτσι και ο άνδρας. Έχει αισθήματα και συναισθήματα. Θα μου πεις μα δεν το δείχνει! Φοβάται. Έχει μάθει να λειτουργεί με τη λογική και το συναίσθημα δεν είναι το φόρτε του. Δεν έχει τη γνώση να το χειριστεί κατάλληλα, γι’ αυτό και το φοβάται. Στην πραγματικότητα, ο άνδρας είναι πολύ πιο ευαίσθητος από τη γυναίκα. Δεν είναι τυχαίο που λέμε ότι οι άνδρες είναι παιδιά. Και όχι, δεν εννοώ στο μυαλό. Οι άνδρες είναι παιδιά γιατί έχουν διατηρήσει το αίσθημα τους ανεπεξέργαστο, τη στιγμή που εμείς το έχουμε περάσει από χίλια μύρια κύματα. Και έτσι πρέπει, γιατί εμείς γινόμαστε μανάδες και πρέπει να είμαστε δυνατές. Ο άνδρας, όμως, έχει φυλάξει αυτό το κομμάτι όσο πιο αγνό μπορεί κι ας το έχει επενδύσει εξωτερικά με περίτεχνες λογικές, ακόμα και παγιώσεις. Η παρθενία του άνδρα είναι στο αίσθημα του. Γι’ αυτό και οι εκ πεποιθήσεως εργένηδες στο τέλος την πατάνε. Γιατί βρίσκεται η γυναίκα που θα αγγίξει πρώτη το αίσθημα.

Αν λοιπόν ο άνδρας είναι ευαίσθητος, το να προσπαθούμε να του ξυπνήσουμε το αίσθημα υποβιβάζοντας τον είναι επιεικώς απαράδεκτο. Το να του λέμε μαύρο ενώ θέλουμε το άσπρο, δε μας πάει πιο κοντά στο να τον κάνουμε να νιώσει. Είναι απλά ένα μαρτύριο για τη λογική του. Ένα είδος εκδίκησης που δεν καταλαβαίνει τι νιώθουμε. Μα επιτέλους! Δεν μπορεί να καταλάβει! Πρέπει να νιώσει!

Η γυναίκα, μαζί με το μητρικό φίλτρο, έχει έμφυτο και το ταλέντο να διδάσκει στα παιδιά της τη ζωή. Κάπως έτσι οφείλει να κάνει και με τον άνδρα. Πρέπει να του διδάξει το συναίσθημα και να του δώσει η ίδια να καταλάβει πώς νιώθει. Όχι να τον πιέζει συναισθηματικά με μούτρα, μισόλογα και μουρμούρα. Να κάνει διάλογο. Ο άνδρας πρέπει να πειστεί, όχι να πιεστεί. Όταν πιέζεται, φεύγει.

Είναι όμως ολιγαρκής. Του φτάνει να τον καταλάβεις και να του σταθείς στα προβλήματα του. Να είσαι εκεί για να του δείξεις πως δεν πειράζει αν στενοχωρηθεί, αν λυγίσει, αν νιώσει μετέωρος. Ότι μαζί σου δε χρειάζεται να φοβάται να νιώσει. Του αρκεί να είσαι με το μέρος του. Να φροντίζεις το αίσθημα του. Όχι να το πολεμάς. Παρατήρησε το. Όσες φορές προσπάθησες να λύσεις μαζί του ένα πρόβλημα και το συζητήσατε χωρίς γκρίνιες και διαπληκτισμούς, στο τέλος δεν τον ένιωσες να πετάει; Να παίρνει δύναμη;

Ναι η μόνη απαίτηση που έχει ο άνδρας είναι η κατανόηση. Η κατανόηση είναι το σημείο επαφής του γυναικείου συναισθήματος με την ανδρική λογική. Αν καταφέρεις με την κατανόηση σου να πείσεις τον άνδρα να αποδεχτεί ότι έχει συναισθήματα και να τα αντιμετωπίσει, θα έχεις γνωρίσει κατά ένα μεγάλο ποσοστό το πώς να αντιμετωπίζεις και τα δικά σου συναισθήματα. Θα έχεις δίπλα σου έναν σύντροφο πιστό, αφοσιωμένο, που θα σε στηρίζει στα δύσκολα, αλλά θα θαυμάζει και τη δύναμη σου ως γυναίκα χωρίς να τη φοβάται. Δεν είναι εύκολο. Όμως δεν αξίζει τον κόπο να προσπαθήσεις; Τι λες;