Δεν έχω οξυγόνο.
Πνίγομαι 
από την ανευθυνότητα 
των ιθυνόντων.

Δεν έχω οξυγόνο. 
Στα πνευμόνια μου, 
η μυρωδιά των καμμένων ονείρων 
δε μ' αφήνει ν'αναπνεύσω.

Δεν έχω οξυγόνο. 
Η καρδιά μου χτυπά σαν τρελή. 
Αυτό είναι το τέλος λοιπόν;

Δεν έχω οξυγόνο,
να πω δυο τελευταίες λέξεις 
σ' όσους με περιμένουν 
να γυρίσω ασφαλής. 

Δεν έχω οξυγόνο. 
Την τελευταία ανάσα μου, 
τη θάψαν στο τσιμέντο.

Δεν έχω οξυγόνο. 
Στ' αποκαΐδια 
γλεντούν τον κόσμο 
που δακρύζει ακόμα
πάνω απ' τις στάχτες μου.

Δεν έχω ΟΞΥΓΟΝΟ.
Μα έχω μια τελευταία ΕΥΧΗ. 

"ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ".
Ν' ακουστεί παντού.
Και να σειστεί συθέμελα 
κάθε καρέκλα 
που πατά αδιάντροπα
στο σιδερένιο ομαδικό μας τάφο.

"ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ". 
Και ν'αποδοθεί.

Για να μη μείνει 
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΠΑΙΔΙ 
ΧΩΡΙΣ ΟΞΥΓΟΝΟ.

Σήμερα η αρμόδια τύχη "απεργούσε".
Σήμερα οι ανεύθυνοι υπεύθυνοι είχαν βάρδια.
Σήμερα το ταξίδι άλλαξε προορισμό.
Σήμερα ο θάνατος αγρυπνούσε.
Οι γραμμές της μοίρας συγκρούστηκαν μοιραία.

Πόσα λόγια να έμειναν μισά;
Τι εικόνες ν' αντίκρισαν τα μάτια
λίγο πριν κλείσουν για πάντα;

Σήμερα άδειασαν αγκαλιές.
Σήμερα πάγωσαν καρδιές.
Σήμερα εκτροχιάστηκαν ζωές.
Σήμερα το μήνυμα "έφτασα" δεν ήρθε.

Οι οθόνες έσβησαν μαζί με τις ψυχές.
Τα βαγόνια γίναν φέρετρα
και οι φωνές κραυγές.

Αύριο;

Δε βαριέσαι... "Πάμε κι όπου βγει"...