Το δοκιμάζω για λίγο,
κι ύστερα
το πετώ απότομα από πάνω μου
σαν κάποιος να μου άφησε
καυτό κάρβουνο στα χέρια.
Όχι! Όχι! φωνάζω.
Δεν είναι δικό μου!
Πάρτε το πίσω!
Εκείνος που το έχει,
εκείνος να το αντέξει.
Εγώ έχω τα δικά μου!
Δε θα φορτωθώ κι άλλα!
Ένστικτο.
Μα να…
εκείνες τις στιγμές
που άγγιξε το δικό μου δέρμα
που το φόρεσα στις δικές μου πλάτες,
το ένιωσα σαν να ‘ταν δικό μου.
Και τότε είδα
τα μοναχικά βράδια στο κρεβάτι,
το θλιμμένο βλέμμα πίσω από το παράθυρο,
τις σκοτούρες που είναι μόνο ενός,
τη μοναξιά,
τα δάκρυα που δε στερεύουν
και το κουράγιο που εξαντλείται.
Θα μπορούσα να είμαι εγώ.
Αλλά δεν είμαι.
Κάποτε ίσως γίνω.
Αν γίνω;
Αυτό το “αν” θα με στοιχειώνει αδιάκοπα
και ο πόνος των άλλων
θα είναι πάντα ρούχο δανεικό
που θα φορώ στα κλεφτά.
