Ακούμπα το χέρι σου
στο δικό μου.
Έτσι, ανοιχτό,
για να νιώθω πως
δε σε σφίγγω με την αγάπη μου.
Να είμαι στήριγμα
κι όχι κράτημα
που θα σε τραβήξει πίσω.
Αφήσου στο άγγιγμά μου
και ρούφηξε όση στοργή
αποζητά η καρδούλα σου.
Είναι όλη και πάντα δική σου.
Πλέξε τα δάχτυλά σου
παιχνιδιάρικα
μέσα στα δικά μου.
Η ασφάλεια
είναι πολυτέλεια στη ζωή,
μα εγώ στη φυλάω για δεδομένο.
Νιώσε τον άνεμο
στην παλάμη σου
κι άπλωσέ τη.
Μη φοβηθείς τον καιρό.
Το άγγιγμά μας
έφτιαξε τα φτερά σου.
Πόσο υπερήφανη είμαι γι’αυτό!
Κι αν ποτέ σε ρωτήσουν
“Τι έμαθες από τη μαμά σου;”
να τους αποκριθείς
“Έμαθα πώς είναι
να σου κρατούν το χέρι
μέχρι ν’ αρχίσεις
πρώτα να βαδίζεις
κι ύστερα να πετάς”.
Φύγε
όταν θα είσαι έτοιμη.
Εδώ θα είμαι
και θα σε καμαρώνω.
Πάντα εδώ.
Μια ρίζα ενός δέντρου
που έμαθε να πετά.
