Κάθε που φυσά άνεμος εκεί γυρνώ
σ’ άδεια κύματα πάντα ταξιδεύω.
Σφαίρα από γυαλί με γυρνά στο παρελθόν
μοίρα στοργική σ’ αγκαλιά γυρεύω.

Έχω για πατρίδα
μία τόση δα
πλανόδια καρδιά.

Ρίζες που πατούν σ’ ένα έδαφος ρηχό
μόλις απλωθούν να κοπούν παλεύω.
Πόρτα που κρυφά την ανοίγω για να βγω
από τη ζωή κι άλλο φως γυρεύω.

Έχω για πατρίδα
μία τόση δα
πλανόδια καρδιά.

Μα έχω μια ψυχή με ρίζα από ουρανό,
κανείς δε θα μου πει τι αξίζω εγώ.

Έχω για ασπίδα,
μία τόση δα
ελεύθερη καρδιά.

Κάθισα αντίκρυ σου και χάθηκα
στα γαλαζοπράσινα νερά σου,
αύρα σου ο κάλος μου λογισμός
που με παίρνει μακριά.

Θάλασσα γαλάζια μάνα μου
σ’ όποια αν βρέθηκα στεριά
νιώθω μόνο στην αγκάλη σου
μια εγκλωβισμένη ελευθεριά.

Θύελλες πια δε με φοβίζουνε
ξέρω το τιμόνι να κρατάω.
Λεύτερος γίνεται μονάχα αυτός
που δε νιώθει σκλαβιά.

Τα μάτια σου δε με κοιτούν όπως άλλοτε,
μονάχα αδιαφορία αντικρίζω.
Μέσα σ' αυτό το βλέμμα που είναι από γυαλί,
τη μοναξιά μου πάλι καθρεφτίζω.
Τα σπίτια μας δεν είναι δίπλα όπως κάποτε,
που σου ζητούσα να βγεις έξω να σε δω.
“Τα κέρατα στα κεραμίδια”,
το τσιμέντο στην αυλή,
σε 'κλείσαν μέσα σ' ένα ηλεκτρονικό κελί.
 
Γίναν τα μάτια μας οθόνες
κι η προβολή είναι δωρεάν
για να παιχτούν της κοινωνίας
όλα τα ίσως και τα αν.
Καλά κρατά η αμφιβολία
κι η ανοησία της σιωπής,
στου κόσμου τον τρελό καθρέφτη
γίναμε όλοι συγγενείς.

Μάτια οθόνες, σας κοιτώ.

Τα χέρια σου δε μ' αγγίζουν όπως άλλοτε,
συνήθισα μονάχος ν' αλητεύω.
Το μόνο χάδι σου σ' ένα ψυχρό γυαλί,
στη μοναξιά μου μέσα σε ζηλεύω.
Οι πόρτες μας δεν είναι δίπλα όπως κάποτε,
που όταν σε γύρευα σε έβρισκα εδώ.
Παράθυρα γίναν οι πόρτες,
η θέα πια ψηφιακή,
σε 'κλείσαν μέσα σ' ένα ηλεκτρονικό κελί.

Γίναν τα μάτια μας οθόνες
κι ειν’ η ζωή μας σ’ εκπομπή
μα όταν τα φώτα τους θα σβήσουν
ας γίνει η έκρηξη αμοιβή.
Ας σκοτεινιάσει η οθόνη,
να ζήσουμε από την αρχή,
στα δυο σου μάτια ν’ αντικρίσω
ξανά τη λάμψη απ' την ψυχή.

Μάτια εικόνες, αγαπώ.

Στων Φαιάκων το νησί
ταξιδεύει άγρυπνο πουλί.
Μήνυμα φέρνει από τη θεά
πως τελειώνουν πια τα βάσανα.

Τώρα έφτασε ο καιρός
για να γίνει απολογισμός.
Ποια ήταν της ζωής παθήματα
για να γίνουν πια μαθήματα.

Αχ Θιάκι πως βαστώ
λίγο αν μένει μόνο
πάνω στο έδαφός σου
να ξαναβρεθώ
ποσό σκοτεινή
φαίνεται η νύχτα
μία μέρα μόνο
πριν το γυρισμό.

Στων Κυκλώπων τη σπηλιά
φήμη κι εξουσία μόνος τύφλωσα.
Νίκησα απληστία και οργή
απ’ της Κίρκης το χρυσό ραβδί.

Μες του Άδη τον γκρεμό
παρελθόν και μέλλον συναντώ.
Νύφη την Καλυψώ αρνήθηκα
η αθανασία μη γενεί συνήθεια.

Βαρέθηκα να ονειρεύομαι
σενάρια μυαλού που γίναν στάχτες
μες στη φωτιά του ρεαλισμού
 σαν να ‘τανε της λογικής αντάρτες.

Βαρέθηκα να περιφέρομαι
μες σε σαθρούς λαβύρινθους που νιώθω
πως μονομιάς με απωθούν
απ’ ό,τι ωραίο κι αν επιδιώκω

Τα ωραία περνούν τόσο γοργά
όσο πολύ αργούνε να’ρθουν.
Τα ωραία λένε είναι στιγμές
που γρήγορα θα προσπεράσουν.
Μα αν είναι ωραία η ζωή
το κρίμα είναι δικό μου
που αντί στ’ ωραίο μέσα να ζω
βλέπω μονάχα το χαμό μου.

Κι αν η ζωή κυλάει με όνειρα
κι αν θέληση σου λείπει για να πράξεις,
νανούρισμα του ύπνου γίνεται
που θα σε κάνει να νυστάξεις.

Μα αν στη ζωή αποκοιμηθείς
θα έρθει κάποτε ώρα να ξυπνήσεις.
Δεν ειν’ σκληρό το ξύπνημα
μα η υπενθύμιση να ζήσεις.

Δωσ’ μου να πιώ γλυκό νερό
απ’ των χειλιών την άκρη
από τα μάτια μου ποτέ
να μην κυλήσει δάκρυ.

Δωσ’ μου ένα βλέμμα δροσερό
απ’ των ματιών το χρώμα
να γίνει ήλιος η ψυχή
στου φεγγαριού το γιόμα.

Κι αν βγω ποτέ στις θάλασσες, στα μακρινά πελάγη
θα τα ‘χω πάντα φυλαχτό στου νου μου τ' ανοιχτά
κι αν στη ξηρά πάνω πατώ, μακριά σου κι αν διαβαίνω
κάθε σκιά του χωρισμού θα διώχνει απ' την καρδιά.

Δωσ’ μου ένα γέλιο φωτεινό
τα μάτια να χορτάσουν
αιθέριο άσμα των πουλιών
τ' αυτιά να ξαποστάσουν.

Και μ' ένα χάδι ένα πρωί
μόλις βρεθώ κοντά σου
πνοή θα δώσουν στο κορμί
τα κρινοδάχτυλα σου.