Θα υπάρξουν φορές στη ζωή που θα πιάσουμε τον εαυτό μας να έχει άδικο στο πώς βλέπει μια κατάσταση. Άλλες φορές θα εθελοτυφλεί ή θα αρνείται να δεχτεί οποιαδήποτε αλλαγή στην οπτική του. Την “οπτική γωνία” που διαμορφώνει μέσα από τη σύνδεση του μυαλού με τα μάτια. Τα μάτια του ανθρώπου δεν έχουν απλά την ιδιότητα της όρασης. Είναι πύλες που συνδέουν τον εσωτερικό του κόσμο με αυτόν του περιβάλλοντος του. Όσο του επιτρέπουν να προσλάβει ερεθίσματα που θα καθορίσουν τις πράξεις του, άλλο τόσο γίνονται μέσον για να εκπέμψει τι νιώθει και τι σκέφτεται.

Η επιρροή των οπτικών ερεθισμάτων στο μυαλό και την καρδιά και η τελική διαχείριση τους συντελούν, εν μέρει, στο να γίνουμε αυτοί που είμαστε. Αυτά που σκεφτόμαστε και νιώθουμε οδηγούν σε αυτά που κάνουμε και κατ’ επέκταση η οπτική μας φτιάχνει τον χαρακτήρα μας. Το αποτύπωμα αυτής της ταυτότητα μας εκπέμπεται στη συνέχεια προς τα έξω από το βλέμμα: “τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής”, λένε. Έτσι επικοινωνούμε, αλληλεπιδρούμε και αναπτύσσουμε τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Οι πύλες των ματιών παραμένουν ανοιχτές σε κάθε νέα εμπειρία, για να δεχτούν και να προβάλλουν. Τα όρια τους στενεύουν, όσο στενεύει και η οπτική μας. Τα μάτια θολώνουν από το ψέμα, την υποκρισία, το φανατισμό, τον εγωισμό, την ανασφάλεια. Μεγαλώνοντας όμως, μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο άνθρωπος αλλάζει. Οι καταστάσεις τον ωθούν να “καθαρίσει τη ματιά του”. Ανάλογα με το πόσο βαθιές είναι οι ρίζες της οπτικής του, το πλήγμα της αλλαγής θα είναι λιγότερο ή περισσότερο βαρύ.

Όταν αρχίσεις και βλέπεις τα πράγματα με καινούρια μάτια, απαλλαγμένα από προκαταλήψεις, συνήθειες και απωθημένα, ξαφνικά όλα μοιάζουν πιο απλά. Κατανοείς πλέον καλύτερα το γιατί συνέβησαν κάποια γεγονότα στη ζωή σου, γιατί διαιωνίζονται καταστάσεις, ποιούς ανθρώπους αγαπάς και ποιοί σε αγαπούν πραγματικά. Το μονοπάτι της αυτογνωσίας εμφανίζεται μπροστά σου και σε καλεί να το ακολουθήσεις.

Είναι πραγματικά όμορφο να βλέπεις με καινούρια μάτια. Ίσως αρχικά να σου προκαλέσει πόνο, όταν αναλογιστείς τις ευθύνες που μπορεί να έχεις για λάθη που έκανες ή όταν ανακαλύψεις ελαττώματα που δεν είχες δει πρωτύτερα. Η ελευθερία της κάθαρσης όμως μέσα σου θα σε οδηγήσει να βρεις τη δύναμη για να χτίσεις από την αρχή. Πάνω σε νέες βάσεις να βάλεις καινούρια θεμέλια. Γιατί όταν καθαρίζουν τα μάτια, τα αναθεωρείς όλα στη ζωή. Κι αυτή είναι πάντα μια καινούρια αρχή.

Δεν είναι ότι δε θα ξανακάνεις λάθος ή δε θα θολώσει πάλι η ματιά σου. Όσο αποκτάς βιώματα μέσα από εσένα ή τους άλλους, τόσο πιο ώριμος γίνεσαι να αντιμετωπίσεις καταστάσεις. Πιο υποψιασμένος και πιο έτοιμος να παρατηρήσεις. Και καθαρίζουν και πάλι τα μάτια. Και μαζί με τα μάτια καθαρίζει κι η συνείδηση. Κι ο άνθρωπος με καθαρά μάτια και καθαρή συνείδηση δεν έχει να φοβηθεί κανένα δάκρυ.

Καθρέφτης.
Τι είναι αυτό το άχρωμο γυαλί
που παίρνει το χρώμα που του δίνεις;
Θλίβεσαι, θλίβεται.
Γελάς, γελάει.
Θυμώνεις, θυμώνει.
Δεν έχει όμως μνήμη.
Μόλις φύγεις από μπροστά του όλα σβήνουν.
Έτσι είναι η εικονικότητα.
Υπάρχει μόνο όταν της δίνεις την ενέργεια σου.

Είναι όπως το σκοτάδι.
Υπάρχει αφαιρετικά.
Ελλείψει φωτός.
Κι ό,τι δεν υπάρχει δημιουργεί φόβο.
Γιατί στερεί γνώση δημιουργώντας μυστήριο.
Είναι ετερόφωτος ο καθρέφτης.
Όπως η Σελήνη.
Αντανακλά το φως
που θα ακουμπήσεις στην επιφάνεια του.
Κι όπως η Σελήνη,
έχει άμεση σχέση με το νερό.
Το νερό ήταν ο πρώτος καθρέφτης.
Μόνο που ο φυσικός καθρέφτης
δε σβήνει την ανάμνηση ότι σε καθρέφτισε.
Την κρατά σφιχτά μαζί με κάθε αποτύπωμα
που αφήνει η ύλη στο υγρό του σώμα.

Το νερό είναι ζωντανό.
Είναι αυτόφωτο.
Κι όμως γίνεται καθρέφτης.
Ποια η διαφορά σ' αυτούς τους δύο καθρέφτες;
Ο Θεός επέτρεψε στο νερό να γίνεται καθρέφτης
για να αποκτά ο άνθρωπος γνώση της ύλης του.
Γι' αυτό και δεν δημιουργεί φόβο.
Μόνο ζωή δίνει.

Ο άνθρωπος, αχάριστος κληρονόμος,
απομόνωσε αυτή την ιδιότητα του νερού
και την χάρισε σε ένα άψυχο γυαλί.
Μα κάθε τι που απομονώνεται
από το σύνολο της σοφίας του Δημιουργού
χάνει την ουσία και το νόημα του.
Έτσι ο γυάλινος καθρέφτης
αφαιρεί γνώση από τον άνθρωπο
δείχνοντας του ένα είδωλο που δε θα γίνει ποτέ.
Του δείχνει την αντίθεση του.

Κι όμως...πόσο όμοιος μοιάζει!
Τον παραπλανά και τον ωθεί
να εμπλουτίσει το είδωλο που του παρουσιάζει
αντί για τον εαυτό του τον ίδιο.
Όμως ο Θεός προνόησε κι έδωσε στον άνθρωπο
κι έναν εσωτερικό καθρέφτη.

Τα μάτια.
Τα μάτια έχουν χρώμα.
Θλίβονται, γελάνε, θυμώνουν.
Δημιουργούν μνήμη.
Μέσω του φωτός.
Αυτός ο καθρέφτης όμως δεν έχει είδωλα.
Δεν αντικατοπτρίζει.
Εκπέμπει.
Κι είναι ο μόνος καθρέφτης
που δεν μπορεί ο άνθρωπος
ν' αντικρίσει χωρίς υλικό μέσον.
Χρειάζεται καθρέφτης για να δει ο άνθρωπος
τον καθρέφτη των ματιών του.
Και ποιος καλύτερος καθρέφτης γι' αυτό
από τον συνάνθρωπο του;

Τα μάτια δόθηκαν για να φτιάχνουν κοινωνίες.
Τα μάτια δόθηκαν για να ενώνουν.
Δίνουν εικόνα της ψυχής στα μάτια που τα βλέπουν.
Τα μάτια υπάρχουν για να επικοινωνούν οι ψυχές.
Για να σπάνε τους υλικούς καθρέφτες.

Αν κοιτάξεις έναν άνθρωπο στα μάτια
και σε κοιτάξει κι εκείνος με αγάπη,
μην τον αφήσεις να φύγει.
Δέχτηκε να σπάσεις τον καθρέφτη του
κι έχει τη δύναμη να το κάνει κι εκείνος για σένα.

Κι από τα θραύσματα ανασταίνεται η εικόνα του ανθρώπου.
Απαλλαγμένη από είδωλα και αντιθέσεις.
Αγνή.
Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση Θεού.

Κοίταξε με στα μάτια. Δε ζητάω πολλά. Απλά φοβάμαι. Όχι, δε φοβάμαι κάτι εξωτερικό. Κάτι ξένο. Φοβάμαι εμένα. Ναι καλά άκουσες. Φοβάμαι τον εαυτό μου. Φοβάμαι όσα μπορώ να γίνω επειδή είναι στη φύση μου. Φοβάμαι την φωτιά μου. Φοβάμαι μη σε κάψω. Γιατί ξέρω καλά να το κάνω. Φοβάμαι μη ναυαγήσω την καρδιά σου σε άγνωστα για σένα μέρη. Τα ξέρω καλά τα μονοπάτια της καρδιάς. Ξέρω από τρικυμίες. Πολλές φορές τις προκαλώ κιόλας. Τις προκαλώ για να σε προκαλέσω. Να σε προκαλέσω να βάλεις το μέτρο. Να με δαμάσεις. Είναι στη φύση μου.

Ώρες ώρες αφήνομαι σαν το άγριο θηρίο να παρασυρθώ και να πάρω μαζί μου ο,τι βρω στο πέρασμα μου. Δεν υπολογίζω ούτε καρδιά, ούτε μυαλό, ούτε τίποτα. Καίω και μαίνομαι. Με κάθε δυνατό τρόπο. Δεν νιώθω. Τότε είναι που με λες σκληρή. Και είμαι. Δε με νοιάζει αν σε πονάω, αν σε σκοτώνω ακόμα μέσα σου. Σκαλίζω την πληγή για να σε βάλω να την δεις και να την γιατρέψεις. Δεν είναι λύση όμως αυτό. Μα δεν παίρνω από λόγια σαν το κακομαθημένο παιδί που τα θέλει όλα δικά του. Γιατί απαιτώ να είμαι το δικό σου επίκεντρο.

Απαιτώ. Απαιτώ να με σέβεσαι κι ας έχω άδικο. Απαιτώ να με φροντίζεις χωρίς να στο πω. Απαιτώ να μ' αγαπάς χωρίς όρους και όρια. Απαιτώ να με αντέχεις. Απαιτώ να μην τα παρατάς. Απαιτώ να αγωνίζεσαι. Απαιτώ να νιώθεις. Με λίγα λόγια απαιτώ να είσαι άνδρας. Κι ας περάσεις 40 κύματα. Να βγεις αλώβητος κι ας χρειαστεί να επιβιώσεις από την πυρκαγιά. Αν μ' αγαπάς πραγματικά θα το καταλάβω. Μη με φοβάσαι κι εσύ. Αγάπα με και δίδαξε με όπως σε διδάσκω άθελά μου.

Μάθε με να μη φοβάμαι. Μιλά μου. Δείξε μου πως με την αγάπη σου μπορώ να ξεπεράσω το χειρότερο φόβο μου. Αυτά που γίνομαι χωρίς να το θέλω συνειδητά. Δείξε μου πως μάνα μου είναι η Παναγιά κι όχι η Εύα. Κι αν πάλι φοβάσαι, δεν μπορείς ή δεν θέλεις, αν δεν μ' αγαπάς, Μη μου υπόσχεσαι αυτά που δεν μπορείς να γίνεις. Άσε με να ταξιδέψω μόνη. Είμαι θάλασσα. Ξέρω από ταξίδια. Άσε με να ζεστάνω την καρδιά μου. Είμαι φωτιά. Ξέρω από θέρμη. Θα επιβιώσω.

Αν όμως είμαι η επιλογή σου μάθε με. Μη με φοβάσαι. Αυτή την ασφάλεια σου ζητώ. Να νιώθω ότι κάποιος με ξέρει καλύτερα από εμένα την ίδια. Για να πάψω να φοβάμαι. Να πάψω να με φοβάμαι.

Κάπου πέρα από τον χώρο και παλιά μέσα στον χρόνο, σ’ ένα μακρινό βασίλειο, ζούσε ένας τοξοβόλος. Όλοι τον θαύμαζαν για το πόσο εύστοχος ήταν και μάλιστα έλεγαν πως τα βέλη του είχαν φτερά. Όποιον στόχο κι αν έβαζε τον πετύχαινε κι είχε περάσει με επιτυχία όλες τις δοκιμασίες που του είχε βάλει ο βασιλιάς. Γι ’αυτό και στο τέλος, για να τον τιμήσει για το ταλέντο του, τον προσκάλεσε να κατοικήσει στο παλάτι, όπου θα του προσέφεραν ό,τι ήθελε για όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Ο τοξοβόλος αρνήθηκε την τόσο δελεαστική πρόταση και όλο το βασίλειο θεώρησε ότι είναι τρελός. Από τότε του βγήκε και το παρατσούκλι «ο λοξός» που παρόλο που έβρισκε τον στόχο με το βέλος του, δεν πέτυχε στον στόχο της ζωής να μείνει στο παλάτι.

Κανείς δεν αναρωτήθηκε ποτέ τι τον έκανε να αρνηθεί. Μόνο ο ίδιος γνώριζε και δεν το εκμυστηρεύτηκε ποτέ σε κανέναν. Μετά από λίγο καιρό, έφυγε από το βασίλειο και τριγυρνούσε στα γύρω δάση. Οι κάτοικοι του βασιλείου επιβεβαίωσαν την πεποίθηση τους ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μ’ αυτόν.

Πέρασαν χρόνια πολλά από όταν τον είδαν τελευταία φορά, ώσπου κάποια μέρα, ένας αγγελιοφόρος του βασιλείου, που είχε βγει για να μεταφέρει ένα μήνυμα στο γειτονικό βασίλειο, βρήκε στον δρόμο του ένα δετό χειρόγραφο τυλιγμένο μέσα σε ένα κομμάτι δέρμα. Στην πρώτη σελίδα έγραφε «Ο στόχος της ζωής».

Ο αγγελιοφόρος το πήγε κατευθείαν στον βασιλιά, γιατί κατάλαβε ότι κάποια σχέση μπορεί να είχε με τον χαμένο τοξοβόλο. Πράγματι, ο βασιλιάς διαπίστωσε ότι ο τοξοβόλος είχε γράψει σε αυτές τις σελίδες για ποιον λόγο έφυγε από το βασίλειο και τι έκανε τα χρόνια που έλειπε. Κατάλαβε τόσα πολλά που θεώρησε ότι αυτό ήταν ένα δίδαγμα που έπρεπε να ακούσουν όλοι οι υπήκοοι του. Είπε, λοιπόν, να καλέσουν τον κόσμο να μαζευτεί στην αυλή του παλατιού και να τους ανακοινώσουν ότι ο βασιλιάς είχε να τους πει κάτι σημαντικό.

Έτσι κι έγινε. Όλοι αγωνιούσαν να ακούσουν τι το σημαντικό είχε να τους πει ο βασιλιάς και το κουτσομπολιό ανάμεσα τους έδινε κι έπαιρνε. Όταν όμως ο βασιλιάς φάνηκε στο μπαλκόνι του, όλοι έπαψαν με μιας.

«Πριν  μερικές μέρες, ο αγγελιοφόρος μου βρήκε αυτό στο δάσος» είπε δείχνοντας το χειρόγραφο.

«Θέλετε να μάθετε τι είναι;» τους ρώτησε.

«ΝΑΙ!» ακούστηκε σαν ομοβροντία.

«Είναι το χειρόγραφο του τοξοβόλου».

Όλοι σώπασαν αποσβολωμένοι.

«Το έγραψε λίγο πριν πεθάνει. Τον σκότωσαν στο γειτονικό βασίλειο γιατί θεώρησαν ότι η φυγή του από το δικό μας σήμαινε ότι ήταν προδότης και έπρεπε να τιμωρηθεί. Έτσι τον καταδίκασαν και τον έβαλαν να πετύχει τον τελευταίο του στόχο. Ένα δηλητηριασμένο μήλο. Το μήλο αυτό έφερε έπειτα και τον θάνατο του» είπε με θλίψη ο βασιλιάς.

Η σιωπή των υπηκόων τούς κάλυπτε σαν πέπλο βαρύ. Κοιτούσαν ο ένας τον άλλον και μετά έριχναν ένοχα το βλέμμα τους στη γη.

«Ο τοξοβόλος έφυγε και δεν μπορούμε πια να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Εκείνος μας συγχώρεσε. Έγραψε όμως αυτό το χειρόγραφο για να μάθουμε από την ιστορία του. Είχε πει σ’ έναν από τους αυλικούς του γειτονικού βασιλείου που τον συμπαθούσε, πού να πάει και να το αφήσει για να το βρούμε. Θα σας διαβάσω ένα απόσπασμα και σας διατάσσω να το βάλετε όλοι καλά στο μυαλό και την καρδιά σας».

«Δεν έφταιγαν εκείνοι. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τι σημαίνει στόχος. Ο στόχος είναι όπως οι φάσεις της ζωής. Αρχίζει μόλις βρεις αυτό που θα στοχεύσεις και τελειώνει μόλις το πετύχεις. Το δύσκολο είναι να βρεις ποιος θα είναι ο στόχος που θα είναι ωφέλιμος στη φάση τη ζωής που περνάς. Η δική μου δεν ήταν αυτή που μου ζητούσαν να ζήσω. Αν πήγαινα να μείνω στο βασίλειο, θα έπρεπε να σταματήσω να στοχεύω. Ο τοξοβόλος είναι ελεύθερο πνεύμα. Δε φυλακίζεται σε τείχη ούτε σε καταστάσεις. Είχα πολλά ακόμα να κάνω. Ήταν δύσκολο να το καταλάβουν. Δεν τους αδικώ. Εύχομαι όμως να νιώσουν κάποια στιγμή ότι όλη η ζωή είναι ένας μεγάλος στόχος. Αν τον πετύχεις, θα φύγεις από αυτήν ευδαίμων. Αν πάλι δεν τον πετύχεις, θα τρέμεις την ώρα και τη στιγμή που θα σε βρει ο θάνατος. Για μένα ήταν εύκολο. Είμαι τοξοβόλος. Ξέρω να βάζω στόχους και να τους πετυχαίνω. Ποτέ δεν πενθώ για τον στόχο που πέτυχα επειδή τελείωσε. Γνωρίζω το τέλος και βαδίζω προς μια νέα αρχή. Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Κι ας με βρει τώρα από αυτό που θα στοχεύσω. Άλλοι μου το επιβάλλουν. Ξέρω ότι αυτός ο στόχος θα φέρει το τέλος. Μα είμαι τοξοβόλος. Γνωρίζω ότι όλα κάποτε τελειώνουν. Μα πριν τελειώσουν πρόλαβα κι έμαθα. Έμαθα ποιος είμαι. Έμαθα τι είναι η ζωή. Κι η ζωή είναι ένας στόχος».

Κάθε που φυσά άνεμος εκεί γυρνώ
σ’ άδεια κύματα πάντα ταξιδεύω.
Σφαίρα από γυαλί με γυρνά στο παρελθόν
μοίρα στοργική σ’ αγκαλιά γυρεύω.

Έχω για πατρίδα
μία τόση δα
πλανόδια καρδιά.

Ρίζες που πατούν σ’ ένα έδαφος ρηχό
μόλις απλωθούν να κοπούν παλεύω.
Πόρτα που κρυφά την ανοίγω για να βγω
από τη ζωή κι άλλο φως γυρεύω.

Έχω για πατρίδα
μία τόση δα
πλανόδια καρδιά.

Μα έχω μια ψυχή με ρίζα από ουρανό,
κανείς δε θα μου πει τι αξίζω εγώ.

Έχω για ασπίδα,
μία τόση δα
ελεύθερη καρδιά.

Βαρέθηκα να ονειρεύομαι
σενάρια μυαλού που γίναν στάχτες
μες στη φωτιά του ρεαλισμού
 σαν να ‘τανε της λογικής αντάρτες.

Βαρέθηκα να περιφέρομαι
μες σε σαθρούς λαβύρινθους που νιώθω
πως μονομιάς με απωθούν
απ’ ό,τι ωραίο κι αν επιδιώκω

Τα ωραία περνούν τόσο γοργά
όσο πολύ αργούνε να’ρθουν.
Τα ωραία λένε είναι στιγμές
που γρήγορα θα προσπεράσουν.
Μα αν είναι ωραία η ζωή
το κρίμα είναι δικό μου
που αντί στ’ ωραίο μέσα να ζω
βλέπω μονάχα το χαμό μου.

Κι αν η ζωή κυλάει με όνειρα
κι αν θέληση σου λείπει για να πράξεις,
νανούρισμα του ύπνου γίνεται
που θα σε κάνει να νυστάξεις.

Μα αν στη ζωή αποκοιμηθείς
θα έρθει κάποτε ώρα να ξυπνήσεις.
Δεν ειν’ σκληρό το ξύπνημα
μα η υπενθύμιση να ζήσεις.