– Μητέρα, τι κάνεις εκεί; Πάλι γράφεις;
– Ναι, Σπαρκς μου!
– Για μένα;
– Όχι, δε γράφω για σένα. Γράφω ένα μυθιστόρημα.
– Παραμύθι δηλαδή.
– Όχι ακριβώς…για μεγάλους είναι.
– Κι οι μεγάλοι δε διαβάζουν παραμύθια;
– Εεε… Διαβάζουν ιστορίες.
– Και τι διαφορά έχουν οι ιστορίες από τα παραμύθια;
– Μμμ… οι ιστορίες διηγούνται γεγονότα που βασίζονται στην πραγματικότητα, ενώ τα παραμύθια διδάσκουν νοήματα μέσα από σύμβολα και εικόνες. Κατάλαβες;
– Όχι, αλλά ωραία το είπες! Και δε μου λες σ’ αυτό το μυθιστόρημα θα έχει γάτες;
– Όχι, δε θα έχει.
– Άρα δε θα έχει και λιχουδιές, ε;
– Όχι, Σπαρκς μου! Λιχουδιές έχει στο συρτάρι.
– Στο στομάχι μου όμως;
– Θέλει λιχουδιά το κορίτσι μου;
– Ε τι σου λέω τόση ώρα; Να! Γουργουρίζει το στομάχι μου!
– Αυτό μου φαίνεται πραγματικά σαν παραμύθι!
– Όχι σου λέω! Είναι ιστορία βγαλμένη από τη ζωή!
– 
