Μεθυστική η ευτυχία.
Σαν γλυκόπιοτο κόκκινο κρασί
που με βαρά στο κεφάλι.
Η ματιά θολώνει.
Μου φτιάχνει τη διάθεση.
Η δυστυχία των γύρω,
ένας περαστικός στον δρόμο
που δε με αφορά.
Χασκογελώ κι αφήνομαι
με χέρια σε έκταση
και ψυχή σε ανάταση.
Λικνίζομαι
κι επιτρέπω στο ρεύμα
να με παρασύρει.
Τα γλυκά δάκρυα
δεν τσούζουν στα μάτια.
Τα έχω ανάγκη.
Τα αξίζω.
Ξέρω πως
οι δείκτες του ρολογιού
μετρούν αντίστροφα.
Δε θα κρατήσει πολύ.
Κάθε χτύπος όμως
–του ρολογιού
και της καρδιάς μου–
μετρά αναμνήσεις.
Μικρά βράχια για να πιαστώ
στην επόμενη θαλασσοταραχή.
Σημάδια που χαράσσουν
τον χάρτη της ζωής μου.
Κι εγώ,
ευτυχής ναυαγός
στα ρηχά της ασφάλειας.
