Η νέα ποιητική συλλογή της Πηνελόπης Αλεξίου με τίτλο «Millennials – Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση» χαρτογραφεί τις εμπειρίες των ανθρώπων που γεννήθηκαν από το 1981 έως το 1996. Της πολυμορφικής γενιάς που γνώρισε τις μεγαλύτερες αλλαγές από τη γέννησή τους έως τη σημερινή τους μορφή.
Τα ποιήματα της συλλογής ανατέμνουν των ψυχισμό των ανθρώπων που γαλουχήθηκαν με καθωσπρεπισμό, σεβασμό στις αρχές, εργατικότητα και φιλοδοξίες για ένα καλύτερο μέλλον. Πρόκειται για νέους που σπούδασαν, έκαναν όνειρα και τα είδαν να καίγονται στον βωμό της πραγματικότητας. Τους ακολουθεί καθώς γυρνούν από τη δουλειά και παλεύουν με την κατάθλιψη που τους προκαλεί η ανημπόρια ν’ αλλάξουν αυτόν τον κόσμο. Τους συμπαραστέκεται καθώς αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή, που μόνο καλύτερη δε γίνεται οικονομικά, κοινωνικά, διαπροσωπικά. Οι στίχοι της Πηνελόπης, φορτωμένοι με την κούραση αυτής της πρόωρα γερασμένης γενιάς, μιλούν καυστικά για τα καθεστώτα, την πατριαρχία και τις αγωνιστικές διαθέσεις που δε βρίσκουν αντίκρισμα ούτε φέρνουν αποτέλεσμα.
Η Πηνελόπη κάνει ιδιαίτερη μνεία στην προσφυγιά, τη φυλετική και κοινωνική ανισότητα, την οικονομική κρίση, την πανδημία, τα εργασιακά δικαιώματα. Μέσα από μια ματιά ανθρωπολογική, μας φέρνει αντιμέτωπους με καταστάσεις καθημερινές που μας έγιναν συνήθεια. Το νοίκι που αυξήθηκε, τη δουλειά που ως δουλεία κατατρώει τα καλύτερά μας χρόνια, τα αντικαταθλιπτικά που καταναλώνονται με τις χούφτες για ν’ αντέξουμε την απανθρωπιά της πραγματικότητας.
Η ποιητική φωνή της ωρύεται μήπως και διαφανεί ο παραλογισμός του σύγχρονου κόσμου και η αντιφατικότητα, της οποίας αυτή η γενιά είναι η απόλυτη αντιπρόσωπος˙ εργάζεται σαν σκλάβος στην εποχή της εργασιακής απελευθέρωσης, πεινά συναισθηματικά μέσα σε μια κοινωνία καταναλωτισμού, βιώνει την προσωπική ματαίωση αλλά προσέχει τη διατροφή της, πληρώνει λογαριασμούς και μένει χωρίς λεφτά πριν καν τελειώσει ο μήνας. Οι Millenials γνωρίζουν τη νοσταλγία από πολύ μικρή ηλικία γιατί τα παιδικά τους χρόνια γίνονται το καταφύγιο των αναμνήσεων που τους γλιτώνει από τον πόνο του παρόντος. Μέσα σ’ αυτήν την απόσυρση, παλεύουν ν’ αναπτύξουν την ενσυναίσθηση, όταν η απάθεια τούς πολιορκεί για να προστατεύσει την ευαίσθητη και ευάλωτη συναισθηματική τους ισορροπία.
Η γλώσσα της Πηνελόπης αγγίζει ευαίσθητες ανθρώπινες χορδές και αναδεικνύει τα φάλτσα τους, αφού οι καλοκουρδισμένες μηχανές σπάνια παράγουν μελωδικό ήχο. Οι λέξεις της, ειλικρινείς και δυναμικές, πετούν χρώματα πάνω στον ποιητικό καμβά και αναπαριστούν με ανατριχιαστική ακρίβεια τη μορφή της γενιάς που ζωγραφίζουν.
Ξεχωριστό στοιχείο του βιβλίου, τα αποσπάσματα ποιημάτων που αναγράφονται πάνω από τα ποιήματα και στέκονται σαν απολήξεις μιας ποιητικής κεραίας που εκπέμπει σήματα προς κάθε κατεύθυνση. Η Πηνελόπη όχι μόνο τιμά τους δημιουργούς αυτών των κειμένων, αλλά υμνεί και το γεγονός πως η ποίηση είναι μια τέχνη ζωντανή που ρέει και μεταφέρεται από τις λέξεις του ενός στους στίχους του άλλου. Την ευχαριστώ προσωπικά για την αναφορά στο ποίημά μου «Κράτα μου το χέρι» που συμπορεύεται με το ποίημα της συλλογής «Ένας άστεγος στην Στοκχόλμη».
Στις σελίδες αυτής της ποιητικής συλλογής, ο millennial αναγνώστης θα βρει θραύσματα της ζωής του. Θα ταυτιστεί, θα λυπηθεί, θ’ αγανακτήσει, θα προβληματιστεί. Η δυναμική ποίηση της Πηνελόπης Αλεξίου δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο και το «Millennials – Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση» είναι ένα βιβλίο που αξίζει και πρέπει να διαβαστεί.
Ποιητική Συλλογή – Εκδόσεις Βακχικόν
