Η νουβέλα «Γραμμή άμυνας» της Ελένης Μανταδάκη είναι μια ρομαντική και συνάμα τραγική ιστορία αγάπης δυο νέων, με τους οποίους η μοίρα αποφασίζει να παίξει τα πιο απίθανα παιχνίδια. Ανάμεσα στο γραφικό Ναύπλιο, τη Ρώμη και τη Θεσσαλονίκη, η ιστορία εκτυλίσσεται γνωρίζοντάς μας την Αλίκη, τον Άγγελο, τις ζωές που είχαν πριν γνωριστούν, αλλά και την πορεία τους από εκεί και πέρα.

Με τρόπο αφηγηματικό που ξεκινά σαν παραμύθι ενηλίκων, η Ελένη μάς εισάγει στη ζωή των δυο νέων που διψούν για τον έρωτα στην αγνή μορφή του. Η Αλίκη, κόρη ενός αγαπημένου κι ευκατάστατου ζευγαριού, ζει τη ζωή που κάθε παιδί ονειρεύεται, μοιρασμένη ανάμεσα στο Ναύπλιο και την Αθήνα. Από την άλλη, ο Άγγελος, γεννημένος σε μονογονεϊκή οικογένεια, βρίσκεται από πολύ μικρός ν’ αντιμετωπίζει δυσκολίες που δεν αναλογούν στην ηλικία του.Όταν συναντιούνται, ο χρόνος σταματά κι ο έρωτας στρέφει τα βέλη του στις καρδιές τους, χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμως η ζωή, που έχει πάντα άλλα σχέδια, τους απομακρύνει.

Προκειμένου να επιβιώσουν συναισθηματικά και ν’ ανταπεξέλθουν στις αντιξοότητες που θ’ ακολουθήσουν, οι δυο νέοι αμφιταλαντεύονται κι εν τέλει χτίζουν άμυνες και κάνουν επιλογές που θα τους προστατεύσουν από τη θύελλα της αβεβαιότητας.

Στο «Γραμμή άμυνας», η πλοκή παίζει τον σημαντικότερο ρόλο, καθώς τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο σε ρυθμό γρήγορο. Οι ήρωες δοκιμάζονται συνεχώς και καλούνται να πάρουν αποφάσεις που θα κρίνουν τη ζωή όχι μόνο τη δική τους, αλλά και των γύρω τους. Η γλώσσα της Ελένης ρέει και διηγείται τις περιπέτειές τους με ευαισθησία, τρυφερότητα και ειλικρίνεια. Μέσα από την ορμητικότητα των εξελίξεων, διαφαίνεται πως δεν είμαστε πάντα διατεθειμένοι να τ’ αφήσουμε όλα για έναν έρωτα, αφού στο τέλος της ημέρας, αυτό που έχουμε πρωτίστως ανάγκη είναι η ασφάλεια. Το δε τέλος, δεν έχει καμία σχέση με την γλυκύτητα της αρχής, δίνοντας έτσι στην ιστορία μια πιο πολυδιάστατη χροιά.

Ένα δυνατό στοιχείο του έργου είναι οι ανατροπές, οι οποίες πιάνουν τον αναγνώστη εξαπίνης και τον σοκάρουν με τα τερτίπια της μοίρας, αλλά και τη δύναμη του έρωτα, που χαράσσει τη δική του γραμμή άμυνας για να πολεμήσει όσα επιδιώκουν να τον παραγκωνίσουν. Πυρήνας του βιβλίου είναι η αιώνια πάλη της μοίρας με την ελεύθερη βούληση. Άλλοτε είναι οι συνθήκες που ωθούν τους ήρωες προς μια κατεύθυνση, άλλοτε η ανάγκη τους ν’ αντισταθούν και ν’ ακούσουν την καρδιά τους. Μέσα σε όλα, ένας έρωτας που επιμένει ν’ ανθίζει όταν ο καιρός το επιτρέπει. Εκείνος ο έρωτας που μοιράζονται ο Άγγελος και η Αλίκη και ενώνει τις ψυχές τους μ’ ένα νήμα άφθαρτο ως την τελευταία στιγμή.

Συνοψίζοντας, η «Γραμμή Άμυνας» είναι μια ιστορία αγάπης που διατείνεται πως όταν οι καρδιές χτυπούν στο ίδιο μήκος κύματος, τίποτα δεν είναι ικανό να τις χωρίσει. Ακόμα κι η καθημερινότητα με τη σαρωτική της δύναμη, δε φτάνει ν’ αλλοιώσει τα συναισθήματα όταν είναι αγνά και ειλικρινή. Μόνο που αυτό, η Αλίκη και ο Άγγελος δεν το διαπιστώνουν εν μία νυκτί, αλλά μετά κόπων και βασάνων σε βάθος χρόνου, αποδεικνύοντας πως στη ζωή, τίποτα δεν είναι παραμυθένιο, ακόμα κι αν έτσι ξεκινά και τίποτα δε σε προστατεύει τελικά περισσότερο από την ίδια την αγάπη.

Νουβέλα - Εκδόσεις Συρτάρι

Το «Μάνγκο και Αλάτι» της Πάολας Ανδριωτάκη είναι ένα βιβλίο που σε ταξιδεύει στα μονοπάτια της αυτογνωσίας μέσα από ένα πραγματικό ταξίδι από την Αθήνα στο Μεντεγίν της Κολομβίας.

Η Ρενάτα είναι μια κοπέλα που καλείται να αντιμετωπίσει την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της. Τον θάνατο του πιο σημαντικού ανθρώπου, του πολυαγαπημένου της παππού. Πρότυπο ανθρώπου που ζει τη ζωή ως το μεδούλι, ο Φίλιππος, προσκαλεί την πολυάσχολη εγγονή του ν’ αφήσει τις συσσωρευμένες υποχρεώσεις της στην Αθήνα και να τον επισκεφθεί στο Μεντεγίν, καθώς οι μέρες και οι ώρες του είναι μετρημένες. Η Ρενάτα πείθεται και το ταξίδι της αναγέννησής της ξεκινά.

Τη στιγμή που ο πόνος της απώλειας είναι προ των πυλών, η ζωή αποφασίζει να δείξει στη Ρενάτα ένα άλλο πρόσωπο. Στην Κολομβία, γνωρίζει ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς από αυτούς που την περιέβαλαν μέχρι τώρα και ο καθένας τους αφήνει στην καρδιά της μια ζεστασιά που την κάνει ξανά να χτυπά. Μέσα από τα σημειώματα, τους γρίφους και τις τελευταίες επιθυμίες του παππού της –που δεν έχουν καμία σχέση με το κλίμα μιας παραδοσιακής κηδείας, αλλά περισσότερο με το ταπεραμέντο του θανόντα– η Ρενάτα βρίσκει ένα ένα τα πετραδάκια που θα την επιστρέψουν σε ό,τι έχει νόημα. Η κοσμοθεωρία του Φίλιππου και των κολομβιανών φίλων της, αλλά κι ο μεγάλος έρωτας, που θα γεννηθεί εκεί, θα τη βγάλουν από τη ζώνη ασφάλειάς της, για να της αποδείξουν πως ο φόβος είναι που μας στερεί τη ζωή και να τη φέρουν αντιμέτωπη με τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής της.

Σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, η Πάολα μάς μεταφέρει στο εσωτερικό ταξίδι της Ρενάτας για να βιώσουμε μαζί της την αναγέννηση που υπόσχεται το όνομά της. Ο αναγνώστης νιώθει σαν να εισχωρεί στο μυαλό και την καρδιάς της πρωταγωνίστριας, ταυτίζεται με τον πόνο, τη χαρά, τον ενθουσιασμό, το σοκ, τον θυμό και την αλλαγή της. Αυτό δε στερεί τίποτα από την εξέλιξη των υπόλοιπων χαρακτήρων, που, μέσα από τα μάτια της Ρενάτας, παρουσιάζονται ξεκάθαρα ως ξεχωριστές και μοναδικές προσωπικότητες.

Η ιστορία ρέει σαν το πλήθος των ανθρώπων στα στενάκια του πολύχρωμου Μεντεγίν και ανάμεσα στις ανατροπές της ζωής της ηρωίδας, μας συστήνει αυτήν την πόλη που μυρίζει αναγέννηση. Χρώματα, γεύσεις, αρώματα και εικόνες γραφικές προκαλούν τις αισθήσεις του αναγνώστη και διηγούνται πως η ζωής είναι ένα μείγμα απώλειας και διάθεσης για αναδημιουργία. Κομβικό στοιχείο του βιβλίου η latin μουσική και η salsa της οποίας ο ρυθμός «αγαλλιάζει και τα πιο νωχελικά κύτταρα του σώματος».

Το «Μάνγκο και Αλάτι» δε διαβάζεται μόνο καλοκαίρι. Είναι ένα βιβλίο παντός καιρού που σε κάνει να δεις τη ζωή αλλιώς. Να προβληματιστείς, να φιλοσοφήσεις, να γελάσεις, να συγκινηθείς. Να ζήσεις ανάμεσα στη μαγευτική Κολομβία και την παραδοσιακή Ελλάδα. Να ακροβατήσεις μεταξύ ζωής και θανάτου και ν’ αποφασίσεις τι πραγματικά αξίζει να κρατήσεις και τι να πετάξεις από μέσα σου. Μα πάνω απ’ όλα, να πειστείς πως οι συνθήκες γι’ αυτά που ονειρευόμαστε γίνονται ευνοϊκές μόνο όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε πρόθυμοι να τις αξιοποιήσουμε. Τότε και μόνον τότε είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε πόσο νόστιμο γίνεται το άγουρο μάνγκο με λίγο αλάτι!

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Ιβίσκος

Το μυθιστόρημα της Νόνικας Κωνσταντουδάκη «Νερό που σωπαίνει» είναι ένα βιβλίο που κρατά τον αναγνώστη από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Ήρωες που χτίζονται λέξη προς λέξη, γραφή μεστή και λογοτεχνικά άρτια και μια υπόθεση με ανατροπές που σοκάρουν.

Η Αθανασία είναι μια γυναίκα που ευλογήθηκε με ένα ιδιαίτερο χάρισμα, το οποίο καλείται από μικρό παιδί ν’ αποσιωπήσει, καθώς η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να το αποδεχτεί. Για να μη στιγματιστεί, σχεδόν ξεχνά τη μεταφυσική σχέση της με το νερό, που αλλάζει ροή ανάλογα με τα συναισθήματά της κι επιδίδεται σε μια ζωή καθ’ όλα φυσιολογική, με μόνες διεξόδους τις βόλτες με το άλογό της και το αγαπημένο της ποτάμι.

Στο επαρχιακό σκηνικό των Λουτρών, η οικογένειά της ζει μια ήρεμη ζωή. Ο Σταύρος, ένας σύζυγος υποστηρικτικός, αποδέχεται την ατίθαση φύση της και δεν την πιέζει να μετακομίσουν στην Πάτρα, κοντά στους ευκατάστατους, αλλά τυπολατρικούς κι επιτηδευμένους γονείς του.

Οι κόρες τους, Αλκμήνη και Ρήνη μεγαλώνουν, ενώ η Αθανασία βυθίζεται όλο και πιο πολύ σε μια ανεξήγητη θλίψη που προσπαθεί να καταπιέσει, ώσπου μια απρόσμενη ανατροπή της μοίρας φέρνει τα πάνω κάτω και η φυσιολογική τους ζωή παρεκκλίνει ριζικά.

Η υπόθεσή του βιβλίου κυλά σαν το ποτάμι που κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Άλλοτε ήρεμο και δροσερό, άλλοτε ορμητικό, με τα νερά του να φουσκώνουν και να μαίνονται. Οι πέτρες στον βυθό του, γίνονται μάρτυρες των εμποδίων της ζωής και οι βράχοι κατευθύνουν την πορεία του σε διαφορετικές από το αναμενόμενο πορείες. Το νερό έχει δική του βούληση κι αυτή υποτάσσεται στη διάθεση της Αθανασίας, είτε εκείνη είναι παρούσα είτε απούσα.

Η γλώσσα της Νόνικας ρέει κατά τον ίδιο τρόπο. Με γραφή ώριμη, μεταφέρει την ψυχοσύνθεση των ηρώων με τόσο ζωντανό τρόπο, που ο αναγνώστης νιώθει πως τους γνωρίζει έναν έναν προσωπικά. Τα ιδιαίτερα κίνητρά τους, τα τραύματά τους κι οι νοοτροπίες τους σκιαγραφούνται μέσα από κινήσεις, λέξεις και σχέσεις που αναδεικνύονται μέσα από την τριβή της καθημερινότητας, αλλά και την αντιμετώπιση των απρόοπτων συμβάντων. Χαρακτήρες μοναδικοί, με βάθος, εσωτερικές συγκρούσεις και αντιθέσεις, δοκιμάζονται από τη ζωή και επιλέγουν να σταθούν, να πέσουν ή να κρατηθούν από ό,τι νομίζουν πως μπορεί να τους δώσει λίγη ζωή ακόμα.

Το στοιχείο του μαγικού ρεαλισμού που η Νόνικα χρησιμοποιεί είναι το επιστέγασμα μιας ήδη καλοχτισμένης ιστορίας. Μέσα από το νερό, τα κεντρικά νοήματα διατρέχουν όλο το βιβλίο˙ η θέση των γυναικών στην κοινωνία του 1960, η καταπίεση της διαφορετικότητας, οι τυπικές οικογενειακές σχέσεις, τα εγκλήματα που συγκαλύπτονται. Κυριότερο όλων, τα μυστικά που δεν τολμούν να βγουν στην επιφάνεια για να μην πνίξουν εκείνους που τα κρατούν και καταλήγουν να γίνονται βάρος από γενιά σε γενιά, διαμορφώνοντας τις επιλογές και εν τέλει τις ζωές τους. Μέσα σε όλα αυτά, η εξέγερση του Πολυτεχνείου έρχεται να συμβολίσει το επερχόμενο τέλος της καταπίεσης.

Το «Νερό που σωπαίνει» είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί, όχι μόνο γιατί είναι ένα εξαίρετο ανάγνωσμα που καθηλώνει τον αναγνώστη, αλλά κι επειδή μεταφέρει ένα καίριο μήνυμα. Πως η αλήθεια, όπως και το νερό, πάντα βρίσκει τρόπο ν’ ακουστεί ακόμα κι αν χρειαστεί να περάσουν χρόνια. Η καταπίεσή της δεν υπόσχεται αιώνια σιωπή, γι’ αυτό κι όταν βρει διέξοδο, ξεσπά και παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά της, προσφέροντας λύτρωση στα διαγενεακά τραύματα με τον δικό της μοναδικό, αλλά και μοιραίο τρόπο.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Κύφαντα

Το "Ντροπαλοί και Δυνατοί" της Nadia Finer από τις εκδόσεις Διόπτρα είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο κι ένας πολύτιμος βοηθός για την πρόληψη του bullying και την καλλιέργεια της γενναιότητας και της ενσυναίσθησης.

Η ντροπαλότητα είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που έχουν κριθεί περισσότερο στις γενιές μας. Δεν ήταν αποδεκτή στις κοινωνικές καταστάσεις, παρόλα αυτά μας υποβαλλόταν με το προσωπείο του σεβασμού, με αποτέλεσμα να μην έχουμε σαφή εικόνα γι' αυτήν μέσα μας. Οι περισσότεροι έχουμε ντραπεί για τους λάθος λόγους και θεωρούμε βαθιά μέσα μας την ντροπαλότητα ως ντροπή. Θα θέλαμε πολύ να απαλλαγούμε από αυτήν, να μη μας νοιάζει η γνώμη των άλλων και να γίνουμε εξωστρεφείς. Να γίνουμε κάποιοι άλλοι, για να γίνουμε αποδεκτοί.

Τα πράγματα όμως είναι πολύ διαφορετικά από όσα μας έμαθαν. Ο ντροπαλός δε χρειάζεται ν' αλλάξει αυτό που είναι, παρά μόνο να βελτιώσει τις πτυχές εκείνες που τον εμποδίζουν να νιώθει ελεύθερος.

Το να απενοχοποιήσουμε την ντροπαλότητα μέσα μας ή το να βοηθήσουμε κάποιον να το κάνει μόνο καλό μπορεί να είναι. Το συγκεκριμένο βιβλίο προτείνει τρόπους που οδηγούν το παιδί στην κατανόηση και την αποδοχή, το κάνουν να νιώθει ασφάλεια και εν τέλει συντελούν στο να βρει την κρυμμένη του αυτοπεποίθηση. Από την άλλη, δίνει στους θαρραλέους κι εξωστρεφείς τη δυνατότητα να καταλάβουν τους σιωπηλούς και αφανείς και - γιατί όχι - να τους βοηθήσουν!

Προτείνεται για ηλικίες 8+

Βιβλίο δεξιοτήτων - Εκδόσεις Διόπτρα

Το «Ακτίβιτι Μπουκ για παιδιά» από το Η γεωγραφία είναι πολύ κουλ και τις Εκδόσεις Διόπτρα δεν είναι ένα βιβλίο γεωγραφίας. Είναι ένας τρόπος για ν’ αγαπήσει τη γεωγραφία ακόμα και ο πιο αγεωγράφητος!

Με υπέροχα χρώματα που τραβούν το μάτι, ξεκάθαρη δομή και μεγάλες γραμματοσειρές, το βιβλίο σε προκαλεί να το ανοίξεις. Μόλις το κάνεις, διαπιστώνεις –από τον πρόλογο κιόλας– ότι δεν πρόκειται για ένα τεστ γνώσεων, αλλά για μια ευκαιρία ν’ αγαπήσεις τη μάθηση εκτός σχολείου, να ψάξεις, να γίνεις ερευνητής με τους χάρτες σου ανά χείρας και ν’ ανακαλύψεις τον κόσμο. Χώρες, πρωτεύουσες, σημαίες, νομίσματα, αξιοσημείωτα μέρη και διάσημα αξιοθέατα σε περιμένουν να τα τακτοποιήσεις στο μυαλό σου σαν σωστό Αρχιγεωγραφόπουλο!

Οι ασκήσεις είναι όλες σε μορφές παιχνιδιού και περιλαμβάνουν ερωταπαντήσεις, λαβύρινθους, ακροστοιχίδες, κρυπτόλεξα, ζωγραφική και πολλά άλλα. Σκόρπιες μέσα στο βιβλίο, θα βρεις ενδιαφέρουσες πληροφορίες σε μικρά κείμενα που θα εμπλουτίσουν τις γνώσεις σου και θα αλλάξουν το πώς έβλεπες μέχρι τώρα τον κόσμο. Στο τέλος, φυσικά, περιλαμβάνονται οι λύσεις, ώστε να μπορείς να τσεκάρεις τις απαντήσεις σου. Αυτό που το κάνει ακόμα καλύτερο είναι ότι έχει και νούμερο 2!!

Δε χρειάζεται να ξέρεις γεωγραφία για να παίξεις μ’ αυτό το βιβλίο. Το μόνο που χρειάζεται είναι δίψα για εξερεύνηση! Ξεφύλλισε τις σελίδες κι επιβιβάσου για ένα διασκεδαστικό γύρο του κόσμου!

Εκπαιδευτικό βιβλίο - Εκδόσεις Διόπτρα

«Η σωστή απόσταση» είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της Γιάννας Τζιβελέκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι. Τα ποιήματα της συλλογής χωρίζονται στις πέντε θεματικές ενότητες που έρχονται να συμπληρώσουν και να διαδεχτούν η μία την άλλη.

Στο πρώτο μέρος, σε μια προσπάθεια απολογισμού των τραυμάτων και μαθημάτων, ανάμεσα στο παντού και το πουθενά, τα ποιήματα μιλούν για τη ζωή, τη θλίψη, τον έρωτα, την επιβίωση εν μέσω πληγών και τη γεωγραφία μεταξύ των ανθρώπων. Μια νοητή γραμμή τραβιέται ως τέλος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον και στο πουθενά της αναγέννησης ξεκινά η ενηλικίωση, που καμία σχέση δεν έχει με την ηλικία ως αριθμό.

Στην ενηλικίωση, τα ποιήματα είναι γεμάτα ώριμες διαπιστώσεις για τον άνθρωπο, τη φύση του και τις σχέσεις. Οι άνθρωποι γινόμαστε «ξένες γλώσσες», εκείνοι που αγαπάμε «εκκλησίες» και η ζωή κυλά, σπαταλάται, γκρεμίζεται και ξαναχτίζεται, έχοντας για φάρο ελπιδοφόρο την «υπομονή» και τις «Κυριακές» των αναμνήσεων.

Η επόμενη ενότητα έρχεται να φέρει την κορύφωση, είτε αυτή έρχεται με τη λύτρωση είτε μέσα από μεγαλύτερο πόνο. Ευτυχώς δε διαρκεί πολύ, όσο ένας σπασμός, ικανός όμως να σπάσει όσα με κόπο είχαν κολληθεί, βαφτεί, μαζευτεί. Δυστυχώς, διαρκεί λίγο, ίσα για να σου δείξει ότι τίποτα δεν τελειώνει και τίποτα δε μένει αιώνιο.

Τα επόμενα ποιήματα είναι ένας δεύτερος απολογισμός όσων έχουν χαθεί από τη συλλογικότητά μας, όσων συνεχίζουν να χάνονται από τη ζωή μας και μας αφήνουν να κυνηγάμε να σώσουμε μέσα μας τα κομμάτια τους που έγιναν ταυτότητά μας.

Μέσα από την ποιητική πένα της Γιάννας, καθημερινές εικόνες και αντικείμενα γίνονται φορείς νοημάτων και σύμβολα της ανθρώπινης ψυχικής και συναισθηματικής κατάστασης. Τα άυλα πλέκονται με τα υλικά με μαεστρία και η μεταξύ τους σύνδεση συγκλονίζει νοηματικά τον αναγνώστη και τον καλεί να δει την πραγματικότητα από άλλη σκοπιά. Η προσωποποίηση είναι παρούσα στα περισσότερα ποιήματα και μέσα από το ποιητικό παράδοξο μεταφέρει την ένταση και το βάθος των νοημάτων και οδηγεί στην ποιητική κάθαρση.

Η ποίηση της Γιάννας είναι αποκαλυπτική. Μοιάζει μ’ ένα μαντήλι που τυλίγεται στα μάτια του αναγνώστη για να επεκτείνει την αντίληψή του πέρα από όσα μπορεί να δει. Αγγίζει πτυχές βαθύτερες και κοινές, μ’ έναν τρόπο ευφυή, ειλικρινή και παράλληλα ευαίσθητο. Η ποιητική της γλώσσα χρησιμοποιείται με απλότητα και παίζει επιδέξια με τη σημασία των λέξεων.

Η σωστή απόσταση είναι μια κομβική έννοια που διατρέχει όλο το βιβλίο. Το κοντά ματώνει, το μακριά ταΐζει την έλλειψη. Το μέσα αχόρταστο και το έξω ξένο. Πού βρίσκεται η θέση που θα μας εξασφαλίσει μια –έστω και πρόσκαιρη– ευδαιμονία; Ποια είναι η σωστή απόσταση; Αυτά τα δυο ερωτήματα γεννιούνται μέσα από αυτή τη συλλογή και τροφοδοτούνται με πληθώρα ποιητικών απαντήσεων, που είναι στο χέρι του αναγνώστη να ερμηνεύσει.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που μένει στον αναγνώστη τόσο για την ποιητική του πρωτοτυπία που θυμίζει ταξίδι σε οικείο παράλληλο σύμπαν, όσο και για τον τρόπο του ν’ αγγίζει συναισθήματα, των οποίων η εξερεύνηση ίσως οδηγήσει στη σωστή απόσταση.

«…ο θαυμασμός είναι ένα τραγούδι που γράφεται στην απουσία,
γι’ αυτό έφυγα να ξέρεις,
αυτό να πεις στα παιδιά που δεν αξιώθηκα να μεγαλώσω,
αυτό να πεις στους γονείς που δεν πρόλαβαν να με γεννήσουν,
αυτό και στον ένα Θεό που του έκλεισα τα μάτια,
για να μη χρειαστεί να τον πιστέψω.»
(απόσπασμα από το ποίημα "τάμα")

Ποιητική συλλογή, Εκδόσεις Συρτάρι

Το πρώτο βιβλίο της σειράς φαντασίας «Η Γη των Αμόλυντων» του Βαγγέλη Ιωσηφίδη μάς συστήνει τόσο τους ήρωες της ιστορίας όσο και τον κόσμο των Αμόλυντων.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στη χερσόνησο Ίστεν. Οι τρεις ήρωες κατοικούν σε μια από τις περιφέρειές της, το Μάνοθ. Το χωριό τους έχει σκεπαστεί εδώ και χρόνια από μια πανδημία, η οποία έχει αλλάξει τον τρόπο ζωής των κατοίκων αλλά και τις μεταξύ τους σχέσεις. Οι έφηβοι Κάυλ, Λίβυ και Ντάρον, έχουν κουραστεί από τους περιορισμούς που έχουν επιβληθεί εξαιτίας της πανδημίας και αποζητούν την περιπέτεια, ώσπου κάτι συμβαίνει και αλλάζει τα δεδομένα τους. Μέσα σε λίγες μέρες, χάνουν τον φίλο τους σε μια περιπετειώδη τους εξόρμηση, ενώ μια μάγισσα εμφανίζεται από το πουθενά κι αρχίζει να θεραπεύει τους συγχωριανούς τους που έχουν πληγεί από την πανδημία. Ακούγοντας το κάλεσμα της μαγείας μέσα τους, αποφασίζουν ν’ ακολουθήσουν τη μάγισσα, η οποία τους αποκαλύπτει ότι μπορούν να εξασκηθούν και να γίνουν κι οι ίδιοι μάγοι. Οι περιπέτειες που ακολουθούν, παράλληλα με την μαγική τους εκπαίδευσή, τους δυναμώνουν και τους εξελίσσουν σε τρεις από τους ισχυρότερους μάγους της εποχής.

Πέρα από τις περιπετειώδεις εμπειρίες και τις περιπλανήσεις τους σε φιδογυριστά μονοπάτια και ερήμους, οι τρεις ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τον πιο δύσκολο αντίπαλο˙ τον ίδιο τους τον εαυτό. Καλούνται να δαμάσουν τη μοναχικότητα, την εκρηκτικότητα, τον φόβο και τον εγωισμό προκειμένου να ξεκλειδώσουν τις μαγικές τους δυνάμεις. Οι σχέσεις μεταξύ τους δοκιμάζονται, αλλά αντέχουν, οι επιθυμίες τους γίνονται σιγά σιγά όραμα και ο σκοπός τους ξεκαθαρίζει σταδιακά μέσα στο μυαλό τους.

Το σύστημα μαγείας πάνω στο οποίο βασίζεται το βιβλίο προκύπτει από τα τέσσερα βασικά στοιχεία˙ γη, νερό, φωτιά, αέρας. Παρότι καθένας από τους ήρωες έχει ένα στοιχείο ως κυρίαρχο, η μάγισσα Αλύσσα που επιβλέπει την εκπαίδευσή τους, τονίζει πως είναι ορθότερο να εκπαιδευτούν σε όλα τα στοιχεία. Τους εξηγεί τις κατηγοριοποιήσεις των μάγων και τις ιδιαίτερες δυνάμεις της κάθε μίας και τους προειδοποιεί πως θα συναντήσουν αρκετούς στον δρόμο  για την ολοκλήρωση της αποστολής που τους έχει αναθέσει. Στην πορεία τους, θα δώσουν μάχες με ισχυρούς αντιπάλους, θα διδαχθούν, θα συνεργαστούν, θα νικήσουν και θα κερδίσουν τον σεβασμό.

Η εφ’ όλης της ύλης εξάσκηση των τριών εφήβων συμβολίζει πολύ επιτυχημένα τις διαφόρων ειδών εμπειρίες που περνά ο άνθρωπος στο ταξίδι της εφηβείας του. Ερευνά, δοκιμάζει, λανθάνει, προχωρά και ανακαλύπτει τον εαυτό του, ενώ ωριμάζει και ανδρειώνεται για να πορευτεί προς την ενηλικίωση. Οι ήρωες, πέρα από μάγοι, δεν παύουν να είναι τρεις έφηβοι με θέληση και ξεχωριστές ικανότητες, που όμως νιώθουν ενίοτε το τσίμπημα του έρωτα, της ζήλιας, της παντοδυναμίας, της απογοήτευσης και της μικρότητας της ανθρώπινης φύσης τους. Χρησιμοποιούν τη μαγεία για καλό σκοπό, βασιζόμενοι πάνω στην ηθική με την οποία μεγάλωσαν και την καλοσύνη που οι εφηβικές ακόμα καρδιές τους αναβλύζουν. Μαθαίνουν να διαβάζουν τους ανθρώπους –ίσως το δυσκολότερο στάδιο της εκπαίδευσής τους– και ν’ ακούν τη διαίσθησή τους όταν κάτι δεν πάει καλά.

Ο Βαγγέλης Ιωσηφίδης χτίζει έναν πολυδιάστατο και λεπτομερή κόσμο με μαγικά πλάσματα και αντικείμενα, χώρους με ιδιαίτερα ενεργειακά πεδία, βασίλεια που κυβερνώνται από άξιους ή πανούργους βασιλιάδες κι ένα κακό που καραδοκεί να εξαπλωθεί και να κυριαρχήσει. Με τη δράση, την παύση και την ανατροπή δοσμένα όλα στις κατάλληλες δόσεις, η ιστορία ρέει και παρασύρει τον αναγνώστη στα άδυτα των τεσσάρων στοιχείων. Η εξέλιξη των χαρακτήρων είναι ομαλή και ακολουθεί την βελτίωση των δεξιοτήτων τους και τον εμπλουτισμό των εμπειριών τους. Οι περιγραφές των τοπίων είναι γλαφυρές και αναλυτικές –χωρίς να κουράζουν– και δίνουν την απαραίτητη αίσθηση προσανατολισμού που χρειάζεται για να ξεναγηθεί ο αναγνώστης στη χερσόνησο Ίστεν.

«Η Γη των Αμόλυντων» είναι μια ιστορία κοσμοπλασίας για τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, για την περιπέτεια που μας μεταλλάσσει και χτίζει αυτό που είμαστε και για τη μαγεία που πηγάζει από τη φύση, τον άνθρωπο και την μεταξύ τους εναρμόνιση.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής

«Ο Χαρταετός», το δεύτερο βιβλίο της Λετισιά Κολομπανί μετά την «Πλεξούδα», μας μεταφέρει ξανά στον χαοτικό κόσμο της Ινδίας. Εκεί που αν τύχει να γεννηθείς σε λάθος κοινωνική ομάδα, είσαι καταδικασμένος να υποφέρεις για μια ζωή.

Μέσα από την ηρωίδα της, τη Λένα, η συγγραφέας φέρνει τη δυτική ματιά στο βαθιά ριζωμένο ινδικό κοινωνικό καθεστώς. Η ευρωπαία δασκάλα, παρακινημένη από τα προσωπικά της τραύματα, αφήνει τη Γαλλία και επισκέπτεται αυτή τη μακρινή χώρα με μόνο σκοπό ν’ απομακρυνθεί όσο περισσότερο γίνεται από όσα την πονούν, μήπως καταφέρει κι επανακάμψει. Στα σχέδιά της, δεν υπολόγιζε τη μικρή Λαλίτα που θα της έσωζε τη ζωή κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η μικρή, όπως τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας της, πάσχει από τον αναλφαβητισμό που μαστίζει τη χώρα και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Η διαπίστωση αυτή θα ξυπνήσει στη Λένα τη φλόγα της διδασκαλίας και θα την ωθήσει να ξεκινήσει έναν αγώνα με θεούς και δαίμονες, προκειμένου να επιτύχει μια αλλαγή στο μορφωτικό επίπεδο των παιδιών του Μαχαμπαλιπουράμ.

Η Κολομπανί, με την απλότητα του λόγου της, στηλιτεύει τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων στα φτωχικά χωριά της Ινδίας, τη θέση της γυναίκας, την εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας και την κατάσταση των πολυπληθών οικογενειών που δεν δύνανται να θρέψουν όλα τα μέλη τους. Το κυριότερο πρόβλημα, όμως, που αντιμετωπίζει η ηρωίδα της είναι η απουσία θέλησης για πρόοδο. Η συνειδητοποίηση πως οι ίδιοι οι άνθρωποι που υποφέρουν, συνεχίζουν τις παραδοσιακές πρακτικές και τα έθιμα προκειμένου να τιμήσουν τις προηγούμενες γενιές, ενώ αρνούνται πεισματικά να δεχτούν την αλλαγή κι έναν πιο ανθρώπινο τρόπο ζωής που μπορεί να επιτευχθεί μέσω της εκπαίδευσης, γίνεται τείχος απροσπέλαστο για τη Λένα.

«Ο τόπος ετούτος, λίκνο του πολιτισμού, όπου γεννήθηκε ο Βούδας, η ιατρική της Αγιουβέρδα και η γιόγκα, κρύβει μια κοινωνία βαθιά διχασμένη, η οποία στέλνει στην πυρά εκείνους που θα ‘πρεπε να προστατεύει».

Η συγγραφέας δεν παραμένει στην ανάδειξη των προβλημάτων. Ρίχνει φως σε ανθρώπους που θέλουν να κάνουν τη διαφορά, σε παιδιά που επιθυμούν να γλιτώσουν από τη μοίρα που τους φόρτωσαν και σε γυναίκες που αντιστάθηκαν με τίμημα τον αποκλεισμό τους από τις οικογένειές τους και την κοινωνική αποδοχή. Αυτοί γίνονται σύμμαχοί της στον πολύτιμο κι επίπονο πολλές φορές για την ίδια αγώνα. Αυτοί της διδάσκουν τις ομορφιές των ινδικών εθίμων, τις νοστιμιές της κουζίνας τους, ιστορίες και παραδόσεις που παρομοιάζουν με τις δυτικές και αποδεικνύουν πως η σοφία των ανθρώπων είναι ίδια από τόπο σε τόπο.

«Η ουσία βρίσκεται εδώ, σε τούτα τα δάχτυλα που πλέκονται το ένα με το άλλο, τα σκουρόχρωμα και τα ανοιχτόχρωμα δάχτυλα, όχι ακόμη φιλικά αλλά ούτε και εντελώς ξένα μεταξύ τους».

Για τον δυτικό τρόπο σκέψης μας, οι αφηγήσεις της Κολομπανί γίνονται γροθιά στο στομάχι. Η ιδέα των παιδιών, που δουλεύουν από μικρά αντί να πηγαίνουν σχολείο και των κοριτσιών, που παντρεύονται από τα δώδεκά τους και γίνονται δούλες της οικογένειας του άντρα τους για την υπόλοιπη ζωή τους, είναι αβάσταχτη. Τα ερωτήματα που αναδύονται είναι κοινωνικά, υπαρξιακά και φιλοσοφικά. Μπορεί τελικά μια πεποίθηση τόσο καλά ριζωμένη να δεχθεί μια ρωγμή αλλαγής; Πόσο αξίζει μια ζωή; Πού ξεκινά το ηθικό και πού το ανήθικο, όταν ένα ολόκληρο κράτος κάνει τα στραβά μάτια στην παραβίαση των νόμων, επειδή αυτό είναι που τελικά το βολεύει;

Ο χαρταετός, το μοναδικό πολλές φορές παιχνίδι των παιδιών του Μαχαμπαλιπουράμ, υψώνεται συμβολικά στον ουρανό, με την υπόσχεση πως ο αέρας της αλλαγής ίσως τους απαλλάξει από την αποπνικτική ατμόσφαιρα των συνθηκών επιβίωσής τους. Σαν βιβλίο, «ο χαρταετός» μιλά στην καρδιά, συγκινεί, ενημερώνει και παρακινεί για την πολυπόθητη αλλαγή που μπορεί να σώσει ζωές.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Πατάκη

«Ο ελαιοχρωματιστής» του Γιώργου Πισσάνη είναι μια ποιητική συλλογή με κοινωνικό υπόβαθρο. Τα ποιήματα, που κοσμούν σαν μικρά πνευματικά πετράδια τις σελίδες του βιβλίου, άπτονται θεμάτων όπως οι σχέσεις, ο έρωτας, οι κοινωνικές ισότητες και ανισότητες, η θνητότητα της ανθρώπινης φύσης.

Οι στίχοι του Γιώργου Πισσάνη έχουν χαρακτήρα αποφθεγματικό, ενώ διακρίνονται από μια ποιητικά ρομαντική χροιά, η οποία αντιμάχεται τον ρεαλισμό των κοινωνικών θεμάτων. Οι λέξεις πλέκονται μεταξύ τους σ’ έναν έξυπνο χορό λογοπαιγνίων, όπου η ουσία τους μεταλλάσσεται για να επεκτείνει την έννοια. Ορισμένα από τα ποιήματα αντλούν έμπνευση από τη θρησκεία, τη γραμματική, τα μαθηματικά και τη μυθολογία, με κεντρικό πάντοτε πυλώνα την ίδια την ποίηση και την επιρροή της στη ζωή. «Γιατί στο τέλος, άγνωστε αναγνώστη, κερδίζει πάντα η ποίηση».

Ο ίδιος ο τίτλος της συλλογής προδίδει τη διάθεση του ποιητή να χρωματίσει εικόνες φαινομενικά πεζές και να τις χρησιμοποιήσει ως καμβά πάνω στον οποίο θα βάλει με μαεστρία τις ποιητικές του πινελιές. Η ποίηση γίνεται αντιληπτή ως κάτι ανώτερο, αιώνιο, σχεδόν θεϊκό, που ακουμπά τον άνθρωπο και τον μεταμορφώνει μέσα από τη συνειδητοποίηση. Παραμένει δε άθικτο από τη μικρότητα των ανθρώπων και επιμένει να υπάρχει, παρά την παραφροσύνη των ανθρώπινων πράξεων.

«Ο ελαιοχρωματιστής» που ποθεί να βάψει γαλάζιο το γκρίζο, με πινέλο την πένα του και χρώμα το μπλε μελάνι, είναι ένας μικρός –ή μεγάλος– επαναστάτης της πραγματικότητας, της ιδωμένης μέσα από την ποίηση, και αναμφίβολα μια ποιητική συλλογή που αξίζει την ανάγνωση.

Ποιητική Συλλογή - Εκδόσεις Ιωλκός

Ο Πέτρος Μικρώνης είναι γνωστός για τον σεβασμό, την ευγένεια και την ευαισθησία της ματιάς του. Αυτά τα χαρακτηριστικά δε θα μπορούσαν να λείπουν από τον λόγο του και δη από το πρώτο του μυθιστόρημα «Ο Κερομύτης».

Πρόκειται για ένα βιβλίο που ξεκινά με άγριες διαθέσεις. Με πρόφαση τη δημοσιογραφική της ιδιότητα, η Πέτρα έχει βάλει σκοπό της ζωής της να ξεσκεπάσει τα συμφέροντα του άβατου του Αγίου Όρους, καταπατώντας το και καταγράφοντας ανείπωτες αλήθειες για τη μοναστηριακή ζωή. Συνοδοιπόροι στη μυστική αυτή επιχείρηση, ο σύντροφός της, Κωστής και ο φίλος και φωτογράφος Λάμπης, οι οποίοι συμφωνούν να τη βοηθήσουν, παρά τις αμφιβολίες τους για την ηθικότητα του εγχειρήματος. Απώτερος στόχος της Πέτρας είναι να καταργηθεί το άβατο και να αποκτήσουν και οι γυναίκες δικαίωμα επίσκεψης.

Οι τρεις «ιδιαίτεροι» προσκυνητές καταφέρνουν να μπουν στο κελί που επέλεξαν κι εκεί που νομίζεις ότι ο πυρήνας της ιστορίας είναι η πίστη, η απουσίας ή η αμφισβήτηση αυτής, ξετυλίγεται μια ιστορία ανέλπιστα συγκινητική και μετατρέπει τον αναγνώστη σε θεατή ενός δράματος από εκείνα που η ζωή πλέκει με απόλυτη μαεστρία.

Ο λόγος του Πέτρου ευωδιάζει λυρισμό και αγκαλιάζει την αφήγηση σαν μια απαλή κάπα. Διάσπαρτα στο κείμενο μικρά αποφθεγματικά διαμαντάκια που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά και μεταφέρουν διαχρονικές αλήθειες για τον άνθρωπο και τις σχέσεις: «…οι όμορφες ψυχές πάντα θα συναντιούνται. Δεν ξεχωρίζουν ρούχα, φύλο ή χρώματα…» , «…ξεγράφτηκε από το μυαλό τους, τουλάχιστον μέχρι η καρδιά να ξαναπάρει χρώμα˙ οι μάνες άλλωστε ξέρουνε από μπογιές» , «φτωχός είναι αυτός που είναι ανίκανος να αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί».

Θεματικά, ο συγγραφέας αγγίζει το θέμα της πίστης με απόλυτη διακριτικότητα, αναδεικνύει τόσο τα σκοτάδια, όσο και τις λάμψεις του έρωτα και εξερευνά τους πολύπλοκους οικογενειακούς δεσμούς, αλλά και τις θανατηφόρες συνέπειες της ρήξης τους στις ζωές των μελών της οικογένειας.

Η πλοκή, πολυεπίπεδη, ταξιδεύει από το παρόν στο παρελθόν και πάλι πίσω, εισχωρώντας σταδιακά στον πυρήνα του δράματος, για να φτάσει στην ανατροπή, την κορύφωση και την κάθαρση που κάθε τραγωδία αξίζει. Ο αναγνώστης δε μένει, λοιπόν, ξεκρέμαστος. Ο Πέτρος χρησιμοποιεί την πένα του και τη δύναμη της λογοτεχνίας για να λυτρώσει τους ήρωές του από τα τραύματα του παρελθόντος και να κεντήσει τα ραγισμένα κομμάτια τους με χρυσή κλωστή, χαρίζοντας με το τέλος του μια γλυκιά αναγνωστική επίγευση.

Ο κερομύτης κότσυφας, που δεσπόζει στο εξώφυλλο, πεταρίζει από χέρι σε χέρι καθ’ όλη τη διάρκεια του βιβλίου, κουβαλώντας στωικά στα φτερά του τον πόνο και τη χαρά, τους δυο πυλώνες της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι συμβολισμοί του Πέτρου και τα μικρά στοιχεία, όπως τα κόκκινα λουλούδια στο χαλί, οι πυγολαμπίδες που φεγγοβολούν στο σκοτάδι, τα αρχικά των εραστών που χαράσσονται πάνω στον πλάτανο κι οι μπόκολες –ένα ζευγάρι σκουλαρίκια–που ενώνουν καρδιακές αδελφές, χτίζουν την ταυτότητα της ιστορίας και την κάνουν μοναδική στα μάτια του αναγνώστη.

Συνοψίζοντας, θα έλεγα πως «Ο Κερομύτης» είναι ένα βαθιά ανθρώπινο βιβλίο που μαρτυρά το γιατί η τέχνη εμπνέεται από τη ζωή και το πώς η αληθινή αγάπη βρίσκει τον δρόμο της ακόμα κι αν την εμποδίσουν θεοί και δαίμονες. 

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες