Με τη γνωστή του θεατρικότητα, που αγγίζει σε σημεία τα όρια της εμμονικά αναλυτικής αφήγησης, ο Gaston Leroux , ο συγγραφέας του πασίγνωστου βιβλίου «το Φάντασμα της Όπερας» ξετυλίγει το "Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου".

Οι εξομολογητικές τεχνικές του και η αμεσότητα με την οποία ο αφηγητής απευθύνεται στον αναγνώστη, όντας και ο ίδιο μέρος του μυστηρίου, μας εμπλέκουν ενεργά και μας προσκαλούν να συμμετάσχουμε στη λύση του μυστηρίου. Αρχικά δε φαίνεται να είναι δύσκολο, καθώς έχουμε στη διάθεσή μας ακριβώς όσα στοιχεία έχει και ο αφηγητής. Εκείνο που μας λείπει είναι το χαρισματικό μυαλό του δημοσιογράφου Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ με το αστυνομικό δαιμόνιο, τον οποίο παρακολουθούμε να προσπαθεί να "ακολουθήσει το νήμα της σκέψης του από τη σωστή μεριά". Ο Ρουλεταμπίλ συλλέγει στοιχεία τόσο με τη λογική, όσο και με την παρατηρητικότητά του, σε μια υπόθεση που ο δολοφόνος μοιάζει με Φάντασμα.

Στη διάρκεια των ερευνών τους για τη διάλυση της ύλης, η κόρη του επιστήμονα Στάγκερσον δέχεται μια δολοφονική επίθεση στο ερμητικά κλειστό σαν θησαυροφυλάκιο δωμάτιό της. Πώς κατάφερε να βγει ο δολοφόνος από το Κίτρινο δωμάτιο; Αυτή είναι η ερώτηση που, ακόμα κι όταν έχει πια αποκαλυφθεί η ταυτότητα του εγκληματία, δίνει άλλη διάσταση στην πρωτοφανή αυτή υπόθεση.

Επηρεασμένος από τη δική του καριέρα ως δικαστικός ρεπόρτερ, ο Leroux συνθέτει μια αστυνομική ιστορία, χωρίς να φιλοδοξεί να φτάσει τον Doyle - όπως ισχυρίζεται ο αφηγητής - αλλά επιθυμώντας σίγουρα να κάνει μια εντυπωσιακή είσοδο στον χώρο της λογοτεχνίας, μιας κι αυτό αποτελεί το πρώτο του βιβλίο.

Για τους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας αποτελεί ένα αξιόλογο ανάγνωσμα με εξαιρετικά απροσδόκητο τέλος.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Διόπτρα

Το «Αντίο Φαντάσματα» είναι ένα βιβλίο αληθινό, βιωματικό και ειλικρινές. Η Nadia Terranova αποδεικνύει με ακρίβεια πως η μνήμη είναι ο χειρότερος βασανιστής μας, οι πληγές που δεν κλείσαμε ποτέ γίνονται οι εμμονές που δε μας αφήνουν να ζήσουμε το παρόν και η διαδικασία του πένθους είναι ο πιο υγιής τρόπος να πεις αντίο στα φαντάσματα που στοιχειώνουν την καρδιά και το μυαλό σου.

Η Ίντα επιστρέφει στο πατρικό της έπειτα από έκκληση της μητέρας της να τη βοηθήσει στο ξεσκαρτάρισμα πριν την ανακαίνιση του σπιτιού. Η κοπέλα δέχεται κι έρχεται αντιμέτωπη με τον χώρο και τα αντικείμενα που της θυμίζουν έναν άλλο εαυτό, κάθε πτυχή του οποίου κρύβει τον πόνο για τον πατέρα που ξαφνικά, πριν χρόνια, εγκατέλειψε μάνα και κόρη, χωρίς εξήγηση, χωρίς αντίο.

Ένα βιβλίο που βοηθά τους "επιζώντες" να κλείσουν κεφάλαια της ζωής τους μέσα από την ταύτιση με την ηρωίδα και τη γραφή της Nadia που εμπεριέχει στοιχεία ψυχολογίας.

Ωραία γραφή, καλή ροή και μια ιστορία απώλειας που μπορεί να φαίνεται απλή ή ασήμαντη, αλλά μέσα από την οπτική των βιωμάτων παίρνει εντελώς διαφορετική διάσταση.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Μεταίχμιο

Το «Ανεμώλια» του Ισίδωρου Ζουργού είναι ένα βιβλίο που ακροβατεί ανάμεσα στην ποίηση και την αποσπασματική αφήγηση από μνήμης, δηλώνει ειλικρινές αλλά και αλληγορικό. Μια μικρή Οδύσσεια που εκτυλίσσεται στα σύνορα 20ου και 21ου αιώνα. Ο Νίκος Χαλκίνης, αφηγητής και πρωταγωνιστής αυτού του ταξιδιού, λικνίζει την πένα του ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν παίρνοντας θέση Ομήρου και Οδυσσέα ταυτόχρονα.

Στην αρχή, η ροή είναι πιο αργή κι ο αναγνώστης ίσως δυσκολευτεί να παρακολουθήσει την περιγραφή των ηρώων που γίνεται τμηματικά σε όλο το βιβλίο.

Μετά τη μέση, το τοπίο είναι πιο ξεκάθαρο, ο Νίκος έχει ήδη συστήσει επαρκώς τους συντρόφους του και το νήμα έχει αρχίσει να ξετυλίγεται. Η ανδρική φιλία υμνείται και αναλύεται, η γυναίκα γίνεται ωραία Ελένη, Κίρκη, Σκύλλα, Καλυψώ, Πηνελόπη και το επικό πάθος διαιωνίζεται.

Πόσο αλλάζει ο άνθρωπος; Μπορεί να φτάσει να γίνει ο Κανένας για να βρει τον ήρωα μέσα του; Τι νόημα έχει τελικά το ταξίδι; Ποιος αξίζει να είναι ο προορισμός και ποια η θέση του ανθρώπου στο ενδιάμεσο; Ερωτήματα και προβληματισμοί που τίθενται και απαντώνται από την ιστορία, αποδεικνύοντας ότι καμιά φορά τα λόγια του αέρα (Ανεμώλια) μπορεί να έχουν συνέπειες για τη μοίρα μεγαλύτερες από το αναμενόμενο.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Πατάκη

Το «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ» της Ιωάννας Μπουραζοπούλου είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία και ο λόγος είναι ότι ενώνει εκπληκτικά δυο στοιχεία˙ τη δυστοπία με το ψυχογράφημα. Πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα το οποίο εκτυλίσσεται σε μια Ευρώπη με εντελώς διαφορετική μορφολογία εξαιτίας μιας βιβλικής καταστροφής. Το μωβ άλας ήρθε στην επιφάνεια και από τη μια χαρίζει ζωή κι από την άλλη τη δηλητηριάζει.

Στην Αποικία, το μόνο μέρος της περιοχής του αλατιού που κατοικείται, συντελείται ένας μυστηριώδης φόνος, τον οποίο καλείται να λύσει ο ντετέκτιβ Φιλέας Μπουκ, χωρίς ανακρίσεις, χωρίς επιτόπου έρευνα, με μόνο στοιχείο τις επιστολές έξι ανθρώπων. Οι έξι πρωταγωνιστές κατέχουν εξέχουσες θέσεις στην Αποικία.

Όλοι συνδέονται με το θύμα και όλοι εν δυνάμει θα το ήθελαν νεκρό, αν  ο θάνατός του δε σήμαινε ταυτόχρονα και τη δική τους καταδίκη. Οι επιστολές αποτελούν ένα βαθύτατο ψυχογράφημα του κάθε χαρακτήρα και διηγούνται την ιστορία από έξι διαφορετικές οπτικές που συμπληρώνουν ή αντικρούουν η μία την άλλη.

Η δεινότητα της γραφής της Ιωάννας Μπουραζοπούλου είναι εμφανής καθ’ όλη την διάρκεια και κυρίως στην αλλαγή ύφους που επιτυγχάνει στις επιστολές. Οι έξι πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, κατέχουν αντίπαλες θέσεις και πρεσβεύουν αντικρουόμενες ιδεολογίες. Παρόλ’ αυτά ο ψυχισμός του καθενός σκιαγραφείται με απόλυτη ακρίβεια και βάθος, σε σημείο που να μπορεί ο αναγνώστης να διακρίνει τα πιο ασυνείδητα κίνητρα των πράξεών τους.

Ένα άλλο αξιοθαύμαστο στοιχείο του βιβλίου είναι η στοιχειοθετημένη έρευνα που έχει κάνει η Μπουραζοπούλου για να δομήσει τον κόσμο της δυστοπίας και να μας παρουσιάσει την αλήθεια του. Οι λεπτομέρειες που ενισχύουν την πειστικότητα των περιγραφών, δημιουργούν την αίσθηση πως το «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;» θα άξιζε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο.

Η λύση του μυστηρίου έρχεται να προσθέσει ένα ικανοποιητικό από όλες τις απόψεις τέλος στο βιβλίο και να θέσει άπειρους προβληματισμούς για τον σημερινό κόσμο και την ανθρώπινη συνείδηση.

Πρόκειται για ένα βιβλίο με εξαιρετική πλοκή, δυνατούς χαρακτήρες και αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Καστανιώτη

Πώς θα σου φαινόταν αν αφηγητής ήταν ένας γάτος; Αν μας βοηθούσε να δούμε μέσα από τα μάτια των αγαπημένων μας αιλουροειδών και να διαπιστώσουμε ότι στην πραγματικότητα είναι πλάσματα πολύ πιο νοήμονα απ' όσο καταλαβαίνουμε; Όταν μάλιστα συναντούν ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες τους και τους φέρονται με τον δέοντα σεβασμό, γίνονται σύντροφοι και συνταξιδιώτες στις περιπέτειες της ζωής.

Πώς θα σου φαινόταν αν αφηγητής ήταν ένας γάτος; Αν μας βοηθούσε να δούμε μέσα από τα μάτια των αγαπημένων μας αιλουροειδών και να διαπιστώσουμε ότι στην πραγματικότητα είναι πλάσματα πολύ πιο νοήμονα απ' όσο καταλαβαίνουμε; Όταν μάλιστα συναντούν ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες τους και τους φέρονται με τον δέοντα σεβασμό, γίνονται σύντροφοι και συνταξιδιώτες στις περιπέτειες της ζωής.

Ένα τέτοιο ταξίδι ξεκινούν ο Νάνα, ο γάτος της ιστορίας με τον άνθρωπό του, τον νεαρό Σατόρου, σταματώντας σε μέρη της Ιαπωνίας στα οποία κανένα γατί δε θα είχε την ευκαιρία να βρεθεί σε μια μόνο ζωή του. Ο Σατόρου επισκέπτεται φίλους που έχει χρόνια να δει, για έναν λόγο που παραμένει όχι και πολύ κρυφός από τον Νάνα, αφού οι γάτες μάς καταλαβαίνουν τελικά πολύ καλύτερα απ' όσο νομίζουμε.

Μέσα από την αλληγορία, η Αρικάουα υμνεί την έννοια της φιλίας, της συντροφικότητας και της άνευ όρων αγάπης. Εξερευνά τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που προκύπτουν πριν από σημαντικές αποφάσεις ζωής και υφαίνει ένα νήμα ανάμεσα στους ήρωες, για να δείξει πώς οι πράξεις καλοσύνης και η καλή διάθεση μπορούν να επηρεάσουν έναν ή παραπάνω ανθρώπους για μια ολόκληρη ζωή.

Ως προς τη γραφή, η Αρικάουα έχει αυτή τη διακριτική αμεσότητα την οποία συναντάμε στα βιβλία πολλών Ιαπώνων συγγραφέων, με μια ροή που θυμίζει βαρκάδα σε ποταμό κι έναν λόγο βαμμένο με συναισθηματικές αποχρώσεις όλων των εποχών.

Είτε γατόφιλοι είτε όχι, είναι ένα βιβλίο που θα σας ταξιδέψει, θα σας συγκινήσει, θα σας προβληματίσει και θα σας αφήσει με μια αίσθηση κάθαρσης στην καρδιά.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Μίνωας

Με γεγονότα διάσπαρτα από τη μνήμη του Χαραλάμπη, η Λία Νικολάου με το Λαϊνάκι της μας ταξιδεύει στη χρονική περίοδο από το 1930 μέχρι περίπου το σήμερα. Άνθρωποι σκληροί και δομημένοι από άλλες νοοτροπίες, άνθρωποι που βίωσαν τον πόλεμο, την προδοσία, την πείνα, το ρουφιανιλίκι, αλλά και άνθρωποι που επιμένουν να πηγαίνουν ενάντια στις προκαταλήψεις και να διεκδικούν ένα μέλλον ολόδικό τους είναι οι ήρωες που σκιαγραφεί η Λία.

Ο Χαραλάμπης, γέρος πια, μπαίνει στη θέση του καθενός τους, βλέπει από τα μάτια τους και ακούει από τα αυτιά τους. Οι αναμνήσεις τον κατακλύζουν και η ανάγκη να τις μοιραστεί και να ομολογήσει την ιστορία της οικογένειάς του αντιμάχεται την ανάγκη του να φύγει μακριά από όλα και να ταξιδέψει στη «Γιαπωνία» για να δει τις κερασιές.

Ανάμεσα στο πένθος για τους δικούς του και το πένθος της ζωής που χαράμισε σ’ έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και την αναζήτηση της πραγματικής του ταυτότητας, παλεύει ν’ αλλάξει έστω και την τελευταία στιγμή και να τιμήσει τη ζωή και την αγάπη που του φέρθηκαν καλά έστω στα στερνά του.

Η Λία, θέλοντας να μας πείσει πως ο άνθρωπος αλλάζει όταν ταξιδεύει, κατά τη ρήση του Backman, πλάθει ένα ταξίδι στις αναμνήσεις και δείχνει πετυχημένα πως «όλα μέσα στο κεφάλι μας είναι˙ μαζί και οι όρκοι και οι προδοσίες». Με μια γλώσσα που αρμόζει στην εποχή στην οποία ανήκει η ιστορία, δημιουργεί ένα κλίμα απόλυτα ταιριαστό με τους ήρωες. Μέσα στις διαπιστώσεις τους, πετάει σκόρπια φιλοσοφικά διαμαντάκια για τον άνθρωπο και την κοινωνία, που κάνουν τον αναγνώστη να προβληματιστεί και να κουνήσει το κεφάλι συγκαταβατικά στη διαπίστωσή τους: «Αφού ο κόσμος δε βλέπει ποτέ κάτι άλλο από αυτό που θέλει να δει. Για την ακρίβεια ο κόσμος δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του. Έτσι ήταν ο κόσμος τότε˙ έτσι είναι ο κόσμος ακόμα και τώρα, μισός στο σκοτάδι και στο φως μισός, δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του αν δεν θέλει να δει.»

Και το Λαϊνάκι, εκείνη η μικρή πήλινη στάμνα που μεταφέρθηκε από χέρια σε χέρια ως την αγκαλιά του Χαραλάμπη, τι να κρύβει άραγε; Η Φρόσω είπε πως εκεί έκλεισε τον μεγαλύτερο θησαυρό. Μα τι λογίζεται ως θησαυρός για τον άνθρωπο; Οι λύρες ή η ψυχή;  Τα πλούτη ή τα δάκρυα; Τι κληρονομιά αφήνουμε εν τέλει στις επόμενες γενιές και ποια είναι αυτή που τους ακολουθεί ώσπου ν’ αφήσουν την τελευταία τους ανάσα;

Όλα αυτά και πολλά ακόμα αγγίζει το Λαϊνάκι, ένα βιβλίο που καταδύεται στην ψυχή και ανασύρει πάθη, επιλογές και τραύματα τυλιγμένα σε λογιών λογιών χαρτάκια, γραμμένα με κολλυβογράμματα.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Ελκυστής

Με μια γραφή τόσο ζωντανή που θαρρείς πως απλώνει το χέρι κι αγγίζει την ψυχή, οι Σταγόνες από το Φυστίκι που κυλάει ξεκινούν σαν ρυάκι που κυλά αθόρυβα και εναρμονίζεται με το τοπίο. Κάθε σταγόνα κι ένας πρωταγωνιστής. Χαρακτήρες ήρεμοι, αυστηροί, δυναμικοί, people pleasers, ανεξάρτητοι ή εξαρτημένοι, χαλαροί ή αγχωμένοι, ευγενικοί και δοτικοί, παθιασμένοι, πικρόχολοι, εξωστρεφείς ή εσωστρεφείς, αποφασιστικοί και ενεργητικοί μας συστήνονται μέσα από μια σκηνοθετική ματιά που πιάνει και τις πιο λεπτές κινήσεις και εκφράσεις με τρόπο που νομίζεις πως βλέπεις τηλεοπτική σειρά. Οι διάλογοι μοιάζουν τόσο καθημερινοί που λες ότι τους έχεις ακούσει ή ακόμα περισσότερο ότι τους έχεις ζήσει.

Προς τη μέση του βιβλίου το ρυάκι γίνεται χείμαρρος και παρασύρει συναισθήματα, λόγια και όρια. Οι πρωταγωνιστές αρχίζουν να συγκρούονται, να χάνουν μάχες, να υπερισχύουν, να διαλύονται.

Προς τη μέση του βιβλίου το ρυάκι γίνεται χείμαρρος και παρασύρει συναισθήματα, λόγια και όρια. Οι πρωταγωνιστές αρχίζουν να συγκρούονται, να χάνουν μάχες, να υπερισχύουν, να διαλύονται. Ένα κύμα θεόρατο τους παρασύρει και τους πετά σε μια θάλασσα γεμάτη εκατομμύρια σταγόνες κι εκείνοι παλεύουν πια για να κρατηθούν στη ζωή. Όχι στη ζωή που ήξεραν, αλλά εκείνη που ανοίγεται μπροστά τους με εντελώς διαφορετικούς όρους.

Η ποικιλία των θεμάτων που θίγονται μέσα στην ιστορία αγγίζει εντυπωσιακά πολλές πτυχές της κοινωνίας. Ομοφυλοφιλία, αυτισμός, ορφάνια, αμβλώσεις, προβλήματα υγείας, διεθνείς σχέσεις, γονεϊκότητα, εφηβεία, φιλία, απιστία, σχέσεις, έρωτας και αιώνια αγάπη περιβάλλονται άλλοτε με ευαισθησία και ευγένεια κι άλλοτε με ένταση και πάθος, ανάλογα την περίσταση. Κυρίαρχη όλων, η απώλεια που σε μεταμορφώνει ακούσια και πολλές φορές βίαια.

«Πώς διαγράφεις άραγε από την καρδιά σου έναν άνθρωπο που αγαπάς, επειδή αλλάζουν οι συνθήκες; Πώς πας παρακάτω , όταν νοσταλγείς ακόμα στιγμές  που έζησες μαζί του, όταν ακόμη νιώθεις ότι έχεις κουβέντες να του πεις, στιγμές να μοιραστείς, πράγματα να του δώσεις…»

«Η ζωή δε ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ όταν χάνεις τη ζωή σου. Τέλος. Μόνο συνηθίζεται.»

Ένα εξέχον στοιχείο της γραφής του Φυστικιού είναι η ενσυναισθητική ματιά. Οι ήρωες δεν ειναι δαίμονες ή άγγελοι, αλλά άνθρωποι με αδυναμίες, εγωισμό, τραύματα και μια έμφυτη δίψα για αγάπη και τρυφερότητα.

«Στα δεκαπέντε σου χρόνια νομίζεις πως το κρεμμύδι έχει μόνο μια στρώση φύλλα. Θα σου πάρει καιρό να το ξεφλουδίσεις. Και θα τρέξουν δάκρυα στην πορεία. Μα μόνο έτσι θα μάθεις πως οι ψυχές των ανθρώπων είναι περίπλοκες και δεν υπάρχουν απόλυτα χρώματα, ούτε κατάμαυρο ούτε αγγελικά λευκό – στις αποχρώσεις παίζουμε όλοι. Στα γκρι, στα ασημί, στα μολυβένια, στα χρώματα της στάχτης, του καπνού και του σύννεφου.»

Όσον αφορά τη γλώσσα, παρά τη γενικότερη αμεσότητα της γραφής της, το Φυστίκι χρησιμοποιεί το λυρικό ένδυμα των παρομοιώσεων για να προσεγγίσει τα πιο ευαίσθητα σημεία της ιστορίας. Περιβάλλει τις λέξεις της με εικόνες οικείες που μεταφέρουν το νόημα κατευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη. Οι συμβολισμοί είναι διάχυτοι ξεκινώντας κιόλας από τον τίτλο. Οι σταγόνες είναι οι ίδιες οι ζωές μας που αγωνίζονται «πάνω σε ένα τζάμι» να απομακρυνθούν, να συγκλίνουν, να προχωρήσουν πάσει θυσία. Οι σταγόνες είναι δάκρια πόνου, είναι ιδρώτας πάθους και μόχθου, είναι αίμα που βράζει, που κυλά, που γίνεται νερό. Τέλος, είναι όλα αυτά που νιώθουμε να ρέουν μέσα μας και να μας μεταλλάσσουν στην πορεία του χρόνου και των εμπειριών της ζωής.

Δεν μπορείς να μείνεις ανεπηρέαστος από τις Σταγόνες. Θα θυμώσεις, θα βρίσεις, θα συγκινηθείς θα σοκαριστείς, θα λυτρωθείς. Θα ταυτιστείς με την Τζένη, τον Δημήτρη, τον Αντώνη, την Εύη… Οι ήρωες του Φυστικιού είμαστε εσύ κι εγώ, γι' αυτό και θα δεις τον εαυτό σου μέσα τους και θα μείνεις να απορείς πώς γίνεται να γράφει για τη ζωή σου χωρίς να σε ξέρει. Εξάλλου, ήταν μια υπόσχεση που έδωσε και τήρησε στο έπακρο!

Είναι ένα βιβλίο για όσους θέλουν ν’ αγαπήσουν το διάβασμα, για όσους το αγαπούν ήδη, αλλά και για όσους έχουν χάσει το πάθος τους για την ανάγνωση, αφού η δύναμη των λέξεων του Φυστικιού μετατρέπει τον αναγνώστη σε σφουγγάρι έτοιμο να απορροφήσει τις Σταγόνες του!

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Διόπτρα

Σκηνοθετική ματιά, πρωτότυπη δομή, λυρισμός και ένταση στον λόγο, γεμάτη γραφή και περιγραφές είναι τα πρώτα στοιχεία που κατακλύζουν τον αναγνώστη που κρατά στα χέρια του το βιβλίο "Ο Θεριστής τη νύχτα" της Γιώτας Βασιλείου. Μια ιστορία στο τώρα του Λονδίνου του 19ου αιώνα που αναδύει μυστήριο, βροχή, ομίχλη και αίμα.

Θέματα καίρια θίγονται μέσα σε μια ατμόσφαιρα αγωνίας και εγκλημάτων. Χρησιμοποιώντας την εποχή κατά την οποία ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης χτίζει τη φήμη του ευφυούς δολοφόνου που παραμένει ασύλληπτος, η Γιώτα στρέφει τον προβολέα σε δυο γυναίκες. Δυο ηρωίδες που μας προβληματίζουν ως προς τη θέση και τα δικαιώματα των γυναικών στο τότε αλλά και στο τώρα, το μητρικό ρόλο στη ζωή ενός ανθρώπου και το τι συνέπειες μπορεί να έχει η έλλειψη στοργής από το οικογενειακό περιβάλλον, τόσο στο σώμα όσο και στον ψυχισμό μας.

Οι ηρωίδες κυλιούνται σ' έναν βάλτο παθών και ματωμένων ονείρων και προσπαθώντας να αναδυθούν στην επιφάνειά του, κάνουν επιλογές που κοστίζουν. Η αφήγηση ακολουθεί ένα σπειροειδές μοτίβο που μοιάζει να επαναλαμβάνεται, αλλά κάθε φορά εξελίσσει και λίγο περισσότερο την ιστορία. Στο τέλος της σπείρας αυτής, η Γιώτα μάς περιμένει με μια ανατροπή ευφυέστατη, το άρωμα της οποίας ξεκινά από λίγο πριν να γαργαλά επικίνδυνα το μυαλό του αναγνώστη. Οι επιστολές και τα αποσπάσματα από εφημερίδες που παρεμβάλλονται στην αφήγηση δίνουν στη ροή μια κινηματογραφική ζωντάνια και μας εμπλέκουν πιο έντονα στην πλοκή.

Το βιβλίο επιδιώκει και επιτυγχάνει να δώσει ιδιαίτερο βάρος στην παρουσία της γυναίκας σε μια εποχή τόσο ανδροκρατούμενη που σκανδαλίζει υποστηρίζοντας πως "Αυτός ο κόσμος κυβερνάται από χρήμα κι επιρροή, όχι από μελάνι κι αγανάκτηση". Η ιστορική πραγματικότητα συγκαλύπτει την αλήθεια, μα η λογοτεχνική φαντασία είναι πάντα παρούσα για να κάνει τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις.

Η Γιώτα κινείται ανάμεσα σε διάφορα είδη, ενώνοντας το ψυχολογικό θρίλερ, το κοινωνικό μυθιστόρημα, το ψυχογράφημα και τον γοτθικό τρόμο και προσφέροντας στον αναγνώστη μια απολαυστική εμπειρία.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Κύφαντα

Δυο συγγραφείς. Δυο πένες που εναλλάσσονται και σέρνουν μυστηριακά το μελάνι τους πάνω στο χαρτί για να δημιουργήσουν πλάσματα που στοιχειώνουν. Μια συλλογή 8 διηγημάτων όπου τα γράμματα χορεύουν έναν τρομακτικό χορό και παρασύρουν μαζί τους οντότητες που δε χωρά ο ανθρώπινος νους. Εκεί που ξεκινά ο φόβος, η πραγματικότητα διαρρηγνύεται και συγχέεται με διαστάσεις θολές που δεν εξηγούνται, μόνο βιώνονται.

Οι ιστορίες εκτυλίσσονται στη σύγχρονη τεχνολογική εποχή και σε πρώτο πρόσωπο διηγούνται τις περιπέτειες ηρώων, άφοβων ή τρομοκρατημένων, που εμπλέκονται σε μια μυσταγωγία ανάμεσα στο εδώ και στο Πέρα.

Ο Βαγγέλης Ιωσηφίδης και ο Σταύρος Θάνος μετουσιώνουν τις αφηγήσεις που ψιθυρίζονται στο σκοτάδι γύρω από τη φωτιά και τις ντύνουν με ένα λογοτεχνικό ένδυμα που καταφέρνει να παίξει με την πίστη και την αμφιβολία, το μεταφυσικό και τη λογική.

Εκμεταλλεύονται εύστοχα την άγνοια του ανθρώπινου μυαλού και την ατέλεια της σάρκινης ανθρώπινης φύσης, για να εξερευνήσουν σκιές που μας τρομάζουν και μορφές που προσπαθούν να μας ελέγξουν χωρίς τη θέληση μας. Τις χρονομεταφέρουν από την εποχή των παππούδων μας, τις απομακρύνουν από τα παλιά τα ερειπωμένα σπίτια και τις τοποθετούν στην Ελλάδα του σήμερα, απειλώντας δικαίως να ξυπνήσουν καλά κρυμμένους φόβους μας.

Οι Θολές Διαστάσεις είναι ένα βιβλίο που έλειπε από τα σημερινά εκδοτικά δρώμενα. Διαβάζεται με κομμένη την ανάσα και κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο σε κάθε σελίδα. Είναι ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για τους λάτρεις των θρίλερ και του μυστηρίου, αλλά προσφέρεται και για όσους αρέσκονται να ρίχνουν μια ματιά στις πιο σκοτεινές πτυχές των χαρακτήρων. Χαρακτήρων καθημερινών με τους οποίους ο αναγνώστης μπορεί να ταυτιστεί άμεσα.

Διηγήματα - Εκδόσεις Bookstagram

21 διηγήματα για το φευγιό από τη ζωή. Για τον θάνατο που δεν είναι πάντα θάνατος, αλλά μια καινούρια αρχή. Για τον Χάρο με τα τόσα πρόσωπα, που πληγώνει αλλά και λυτρώνει, που γίνεται άνθρωπος και μιλά.

21 γραμμάρια ψυχής σε κάθε ιστορία, που μεταβαίνουν τόσο απροσδόκητα από τον κόσμο των ζωντανών σ' εκείνον των νεκρών, τον οποίο δε βλέπουμε, αλλά μπορούμε να αισθανθούμε.

Πολλά γραμμάρια από την ψυχή και το ταλέντο της Κατερίνας Τζημοπούλου σε κάθε εικόνα, που μας περνά από το πένθος για να μας διδάξει πως αυτό που μετρά στο τέλος, είναι να κρατάς αυτά τα 21 γραμμάρια καθαρά.

Πότε σε πρώτο πρόσωπο πότε από τη σκοπιά του εξωτερικού αφηγητή, οι ιστορίες εξετάζουν την απώλεια από διάφορες οπτικές και ανασύρουν ερωτήματα όχι μόνο για τον θάνατο, αλλά και για τη ζωή που χτίζουμε μέχρι το μοιραίο τέλος. Ήρωες που πονούν, αδιαφορούν, πνίγονται σε αναμνήσεις και μας βοηθούν να δούμε το τέλος από τη μιαν άκρη του νήματος της ζωής ως την άλλη.

Ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα που κάνει τον αναγνώστη να ταυτιστεί, να συγκινηθεί και εν τέλει - γιατί όχι - να χαμογελάσει.

Διηγήματα - Εκδόσεις Άνω Τελεία