Το «Ακτίβιτι Μπουκ για παιδιά» από το Η γεωγραφία είναι πολύ κουλ και τις Εκδόσεις Διόπτρα δεν είναι ένα βιβλίο γεωγραφίας. Είναι ένας τρόπος για ν’ αγαπήσει τη γεωγραφία ακόμα και ο πιο αγεωγράφητος!

Με υπέροχα χρώματα που τραβούν το μάτι, ξεκάθαρη δομή και μεγάλες γραμματοσειρές, το βιβλίο σε προκαλεί να το ανοίξεις. Μόλις το κάνεις, διαπιστώνεις –από τον πρόλογο κιόλας– ότι δεν πρόκειται για ένα τεστ γνώσεων, αλλά για μια ευκαιρία ν’ αγαπήσεις τη μάθηση εκτός σχολείου, να ψάξεις, να γίνεις ερευνητής με τους χάρτες σου ανά χείρας και ν’ ανακαλύψεις τον κόσμο. Χώρες, πρωτεύουσες, σημαίες, νομίσματα, αξιοσημείωτα μέρη και διάσημα αξιοθέατα σε περιμένουν να τα τακτοποιήσεις στο μυαλό σου σαν σωστό Αρχιγεωγραφόπουλο!

Οι ασκήσεις είναι όλες σε μορφές παιχνιδιού και περιλαμβάνουν ερωταπαντήσεις, λαβύρινθους, ακροστοιχίδες, κρυπτόλεξα, ζωγραφική και πολλά άλλα. Σκόρπιες μέσα στο βιβλίο, θα βρεις ενδιαφέρουσες πληροφορίες σε μικρά κείμενα που θα εμπλουτίσουν τις γνώσεις σου και θα αλλάξουν το πώς έβλεπες μέχρι τώρα τον κόσμο. Στο τέλος, φυσικά, περιλαμβάνονται οι λύσεις, ώστε να μπορείς να τσεκάρεις τις απαντήσεις σου. Αυτό που το κάνει ακόμα καλύτερο είναι ότι έχει και νούμερο 2!!

Δε χρειάζεται να ξέρεις γεωγραφία για να παίξεις μ’ αυτό το βιβλίο. Το μόνο που χρειάζεται είναι δίψα για εξερεύνηση! Ξεφύλλισε τις σελίδες κι επιβιβάσου για ένα διασκεδαστικό γύρο του κόσμου!

Εκπαιδευτικό βιβλίο - Εκδόσεις Διόπτρα

«Η σωστή απόσταση» είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της Γιάννας Τζιβελέκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι. Τα ποιήματα της συλλογής χωρίζονται στις πέντε θεματικές ενότητες που έρχονται να συμπληρώσουν και να διαδεχτούν η μία την άλλη.

Στο πρώτο μέρος, σε μια προσπάθεια απολογισμού των τραυμάτων και μαθημάτων, ανάμεσα στο παντού και το πουθενά, τα ποιήματα μιλούν για τη ζωή, τη θλίψη, τον έρωτα, την επιβίωση εν μέσω πληγών και τη γεωγραφία μεταξύ των ανθρώπων. Μια νοητή γραμμή τραβιέται ως τέλος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον και στο πουθενά της αναγέννησης ξεκινά η ενηλικίωση, που καμία σχέση δεν έχει με την ηλικία ως αριθμό.

Στην ενηλικίωση, τα ποιήματα είναι γεμάτα ώριμες διαπιστώσεις για τον άνθρωπο, τη φύση του και τις σχέσεις. Οι άνθρωποι γινόμαστε «ξένες γλώσσες», εκείνοι που αγαπάμε «εκκλησίες» και η ζωή κυλά, σπαταλάται, γκρεμίζεται και ξαναχτίζεται, έχοντας για φάρο ελπιδοφόρο την «υπομονή» και τις «Κυριακές» των αναμνήσεων.

Η επόμενη ενότητα έρχεται να φέρει την κορύφωση, είτε αυτή έρχεται με τη λύτρωση είτε μέσα από μεγαλύτερο πόνο. Ευτυχώς δε διαρκεί πολύ, όσο ένας σπασμός, ικανός όμως να σπάσει όσα με κόπο είχαν κολληθεί, βαφτεί, μαζευτεί. Δυστυχώς, διαρκεί λίγο, ίσα για να σου δείξει ότι τίποτα δεν τελειώνει και τίποτα δε μένει αιώνιο.

Τα επόμενα ποιήματα είναι ένας δεύτερος απολογισμός όσων έχουν χαθεί από τη συλλογικότητά μας, όσων συνεχίζουν να χάνονται από τη ζωή μας και μας αφήνουν να κυνηγάμε να σώσουμε μέσα μας τα κομμάτια τους που έγιναν ταυτότητά μας.

Μέσα από την ποιητική πένα της Γιάννας, καθημερινές εικόνες και αντικείμενα γίνονται φορείς νοημάτων και σύμβολα της ανθρώπινης ψυχικής και συναισθηματικής κατάστασης. Τα άυλα πλέκονται με τα υλικά με μαεστρία και η μεταξύ τους σύνδεση συγκλονίζει νοηματικά τον αναγνώστη και τον καλεί να δει την πραγματικότητα από άλλη σκοπιά. Η προσωποποίηση είναι παρούσα στα περισσότερα ποιήματα και μέσα από το ποιητικό παράδοξο μεταφέρει την ένταση και το βάθος των νοημάτων και οδηγεί στην ποιητική κάθαρση.

Η ποίηση της Γιάννας είναι αποκαλυπτική. Μοιάζει μ’ ένα μαντήλι που τυλίγεται στα μάτια του αναγνώστη για να επεκτείνει την αντίληψή του πέρα από όσα μπορεί να δει. Αγγίζει πτυχές βαθύτερες και κοινές, μ’ έναν τρόπο ευφυή, ειλικρινή και παράλληλα ευαίσθητο. Η ποιητική της γλώσσα χρησιμοποιείται με απλότητα και παίζει επιδέξια με τη σημασία των λέξεων.

Η σωστή απόσταση είναι μια κομβική έννοια που διατρέχει όλο το βιβλίο. Το κοντά ματώνει, το μακριά ταΐζει την έλλειψη. Το μέσα αχόρταστο και το έξω ξένο. Πού βρίσκεται η θέση που θα μας εξασφαλίσει μια –έστω και πρόσκαιρη– ευδαιμονία; Ποια είναι η σωστή απόσταση; Αυτά τα δυο ερωτήματα γεννιούνται μέσα από αυτή τη συλλογή και τροφοδοτούνται με πληθώρα ποιητικών απαντήσεων, που είναι στο χέρι του αναγνώστη να ερμηνεύσει.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που μένει στον αναγνώστη τόσο για την ποιητική του πρωτοτυπία που θυμίζει ταξίδι σε οικείο παράλληλο σύμπαν, όσο και για τον τρόπο του ν’ αγγίζει συναισθήματα, των οποίων η εξερεύνηση ίσως οδηγήσει στη σωστή απόσταση.

«…ο θαυμασμός είναι ένα τραγούδι που γράφεται στην απουσία,
γι’ αυτό έφυγα να ξέρεις,
αυτό να πεις στα παιδιά που δεν αξιώθηκα να μεγαλώσω,
αυτό να πεις στους γονείς που δεν πρόλαβαν να με γεννήσουν,
αυτό και στον ένα Θεό που του έκλεισα τα μάτια,
για να μη χρειαστεί να τον πιστέψω.»
(απόσπασμα από το ποίημα "τάμα")

Ποιητική συλλογή, Εκδόσεις Συρτάρι

Το πρώτο βιβλίο της σειράς φαντασίας «Η Γη των Αμόλυντων» του Βαγγέλη Ιωσηφίδη μάς συστήνει τόσο τους ήρωες της ιστορίας όσο και τον κόσμο των Αμόλυντων.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στη χερσόνησο Ίστεν. Οι τρεις ήρωες κατοικούν σε μια από τις περιφέρειές της, το Μάνοθ. Το χωριό τους έχει σκεπαστεί εδώ και χρόνια από μια πανδημία, η οποία έχει αλλάξει τον τρόπο ζωής των κατοίκων αλλά και τις μεταξύ τους σχέσεις. Οι έφηβοι Κάυλ, Λίβυ και Ντάρον, έχουν κουραστεί από τους περιορισμούς που έχουν επιβληθεί εξαιτίας της πανδημίας και αποζητούν την περιπέτεια, ώσπου κάτι συμβαίνει και αλλάζει τα δεδομένα τους. Μέσα σε λίγες μέρες, χάνουν τον φίλο τους σε μια περιπετειώδη τους εξόρμηση, ενώ μια μάγισσα εμφανίζεται από το πουθενά κι αρχίζει να θεραπεύει τους συγχωριανούς τους που έχουν πληγεί από την πανδημία. Ακούγοντας το κάλεσμα της μαγείας μέσα τους, αποφασίζουν ν’ ακολουθήσουν τη μάγισσα, η οποία τους αποκαλύπτει ότι μπορούν να εξασκηθούν και να γίνουν κι οι ίδιοι μάγοι. Οι περιπέτειες που ακολουθούν, παράλληλα με την μαγική τους εκπαίδευσή, τους δυναμώνουν και τους εξελίσσουν σε τρεις από τους ισχυρότερους μάγους της εποχής.

Πέρα από τις περιπετειώδεις εμπειρίες και τις περιπλανήσεις τους σε φιδογυριστά μονοπάτια και ερήμους, οι τρεις ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τον πιο δύσκολο αντίπαλο˙ τον ίδιο τους τον εαυτό. Καλούνται να δαμάσουν τη μοναχικότητα, την εκρηκτικότητα, τον φόβο και τον εγωισμό προκειμένου να ξεκλειδώσουν τις μαγικές τους δυνάμεις. Οι σχέσεις μεταξύ τους δοκιμάζονται, αλλά αντέχουν, οι επιθυμίες τους γίνονται σιγά σιγά όραμα και ο σκοπός τους ξεκαθαρίζει σταδιακά μέσα στο μυαλό τους.

Το σύστημα μαγείας πάνω στο οποίο βασίζεται το βιβλίο προκύπτει από τα τέσσερα βασικά στοιχεία˙ γη, νερό, φωτιά, αέρας. Παρότι καθένας από τους ήρωες έχει ένα στοιχείο ως κυρίαρχο, η μάγισσα Αλύσσα που επιβλέπει την εκπαίδευσή τους, τονίζει πως είναι ορθότερο να εκπαιδευτούν σε όλα τα στοιχεία. Τους εξηγεί τις κατηγοριοποιήσεις των μάγων και τις ιδιαίτερες δυνάμεις της κάθε μίας και τους προειδοποιεί πως θα συναντήσουν αρκετούς στον δρόμο  για την ολοκλήρωση της αποστολής που τους έχει αναθέσει. Στην πορεία τους, θα δώσουν μάχες με ισχυρούς αντιπάλους, θα διδαχθούν, θα συνεργαστούν, θα νικήσουν και θα κερδίσουν τον σεβασμό.

Η εφ’ όλης της ύλης εξάσκηση των τριών εφήβων συμβολίζει πολύ επιτυχημένα τις διαφόρων ειδών εμπειρίες που περνά ο άνθρωπος στο ταξίδι της εφηβείας του. Ερευνά, δοκιμάζει, λανθάνει, προχωρά και ανακαλύπτει τον εαυτό του, ενώ ωριμάζει και ανδρειώνεται για να πορευτεί προς την ενηλικίωση. Οι ήρωες, πέρα από μάγοι, δεν παύουν να είναι τρεις έφηβοι με θέληση και ξεχωριστές ικανότητες, που όμως νιώθουν ενίοτε το τσίμπημα του έρωτα, της ζήλιας, της παντοδυναμίας, της απογοήτευσης και της μικρότητας της ανθρώπινης φύσης τους. Χρησιμοποιούν τη μαγεία για καλό σκοπό, βασιζόμενοι πάνω στην ηθική με την οποία μεγάλωσαν και την καλοσύνη που οι εφηβικές ακόμα καρδιές τους αναβλύζουν. Μαθαίνουν να διαβάζουν τους ανθρώπους –ίσως το δυσκολότερο στάδιο της εκπαίδευσής τους– και ν’ ακούν τη διαίσθησή τους όταν κάτι δεν πάει καλά.

Ο Βαγγέλης Ιωσηφίδης χτίζει έναν πολυδιάστατο και λεπτομερή κόσμο με μαγικά πλάσματα και αντικείμενα, χώρους με ιδιαίτερα ενεργειακά πεδία, βασίλεια που κυβερνώνται από άξιους ή πανούργους βασιλιάδες κι ένα κακό που καραδοκεί να εξαπλωθεί και να κυριαρχήσει. Με τη δράση, την παύση και την ανατροπή δοσμένα όλα στις κατάλληλες δόσεις, η ιστορία ρέει και παρασύρει τον αναγνώστη στα άδυτα των τεσσάρων στοιχείων. Η εξέλιξη των χαρακτήρων είναι ομαλή και ακολουθεί την βελτίωση των δεξιοτήτων τους και τον εμπλουτισμό των εμπειριών τους. Οι περιγραφές των τοπίων είναι γλαφυρές και αναλυτικές –χωρίς να κουράζουν– και δίνουν την απαραίτητη αίσθηση προσανατολισμού που χρειάζεται για να ξεναγηθεί ο αναγνώστης στη χερσόνησο Ίστεν.

«Η Γη των Αμόλυντων» είναι μια ιστορία κοσμοπλασίας για τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, για την περιπέτεια που μας μεταλλάσσει και χτίζει αυτό που είμαστε και για τη μαγεία που πηγάζει από τη φύση, τον άνθρωπο και την μεταξύ τους εναρμόνιση.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής

«Ο Χαρταετός», το δεύτερο βιβλίο της Λετισιά Κολομπανί μετά την «Πλεξούδα», μας μεταφέρει ξανά στον χαοτικό κόσμο της Ινδίας. Εκεί που αν τύχει να γεννηθείς σε λάθος κοινωνική ομάδα, είσαι καταδικασμένος να υποφέρεις για μια ζωή.

Μέσα από την ηρωίδα της, τη Λένα, η συγγραφέας φέρνει τη δυτική ματιά στο βαθιά ριζωμένο ινδικό κοινωνικό καθεστώς. Η ευρωπαία δασκάλα, παρακινημένη από τα προσωπικά της τραύματα, αφήνει τη Γαλλία και επισκέπτεται αυτή τη μακρινή χώρα με μόνο σκοπό ν’ απομακρυνθεί όσο περισσότερο γίνεται από όσα την πονούν, μήπως καταφέρει κι επανακάμψει. Στα σχέδιά της, δεν υπολόγιζε τη μικρή Λαλίτα που θα της έσωζε τη ζωή κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η μικρή, όπως τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας της, πάσχει από τον αναλφαβητισμό που μαστίζει τη χώρα και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Η διαπίστωση αυτή θα ξυπνήσει στη Λένα τη φλόγα της διδασκαλίας και θα την ωθήσει να ξεκινήσει έναν αγώνα με θεούς και δαίμονες, προκειμένου να επιτύχει μια αλλαγή στο μορφωτικό επίπεδο των παιδιών του Μαχαμπαλιπουράμ.

Η Κολομπανί, με την απλότητα του λόγου της, στηλιτεύει τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων στα φτωχικά χωριά της Ινδίας, τη θέση της γυναίκας, την εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας και την κατάσταση των πολυπληθών οικογενειών που δεν δύνανται να θρέψουν όλα τα μέλη τους. Το κυριότερο πρόβλημα, όμως, που αντιμετωπίζει η ηρωίδα της είναι η απουσία θέλησης για πρόοδο. Η συνειδητοποίηση πως οι ίδιοι οι άνθρωποι που υποφέρουν, συνεχίζουν τις παραδοσιακές πρακτικές και τα έθιμα προκειμένου να τιμήσουν τις προηγούμενες γενιές, ενώ αρνούνται πεισματικά να δεχτούν την αλλαγή κι έναν πιο ανθρώπινο τρόπο ζωής που μπορεί να επιτευχθεί μέσω της εκπαίδευσης, γίνεται τείχος απροσπέλαστο για τη Λένα.

«Ο τόπος ετούτος, λίκνο του πολιτισμού, όπου γεννήθηκε ο Βούδας, η ιατρική της Αγιουβέρδα και η γιόγκα, κρύβει μια κοινωνία βαθιά διχασμένη, η οποία στέλνει στην πυρά εκείνους που θα ‘πρεπε να προστατεύει».

Η συγγραφέας δεν παραμένει στην ανάδειξη των προβλημάτων. Ρίχνει φως σε ανθρώπους που θέλουν να κάνουν τη διαφορά, σε παιδιά που επιθυμούν να γλιτώσουν από τη μοίρα που τους φόρτωσαν και σε γυναίκες που αντιστάθηκαν με τίμημα τον αποκλεισμό τους από τις οικογένειές τους και την κοινωνική αποδοχή. Αυτοί γίνονται σύμμαχοί της στον πολύτιμο κι επίπονο πολλές φορές για την ίδια αγώνα. Αυτοί της διδάσκουν τις ομορφιές των ινδικών εθίμων, τις νοστιμιές της κουζίνας τους, ιστορίες και παραδόσεις που παρομοιάζουν με τις δυτικές και αποδεικνύουν πως η σοφία των ανθρώπων είναι ίδια από τόπο σε τόπο.

«Η ουσία βρίσκεται εδώ, σε τούτα τα δάχτυλα που πλέκονται το ένα με το άλλο, τα σκουρόχρωμα και τα ανοιχτόχρωμα δάχτυλα, όχι ακόμη φιλικά αλλά ούτε και εντελώς ξένα μεταξύ τους».

Για τον δυτικό τρόπο σκέψης μας, οι αφηγήσεις της Κολομπανί γίνονται γροθιά στο στομάχι. Η ιδέα των παιδιών, που δουλεύουν από μικρά αντί να πηγαίνουν σχολείο και των κοριτσιών, που παντρεύονται από τα δώδεκά τους και γίνονται δούλες της οικογένειας του άντρα τους για την υπόλοιπη ζωή τους, είναι αβάσταχτη. Τα ερωτήματα που αναδύονται είναι κοινωνικά, υπαρξιακά και φιλοσοφικά. Μπορεί τελικά μια πεποίθηση τόσο καλά ριζωμένη να δεχθεί μια ρωγμή αλλαγής; Πόσο αξίζει μια ζωή; Πού ξεκινά το ηθικό και πού το ανήθικο, όταν ένα ολόκληρο κράτος κάνει τα στραβά μάτια στην παραβίαση των νόμων, επειδή αυτό είναι που τελικά το βολεύει;

Ο χαρταετός, το μοναδικό πολλές φορές παιχνίδι των παιδιών του Μαχαμπαλιπουράμ, υψώνεται συμβολικά στον ουρανό, με την υπόσχεση πως ο αέρας της αλλαγής ίσως τους απαλλάξει από την αποπνικτική ατμόσφαιρα των συνθηκών επιβίωσής τους. Σαν βιβλίο, «ο χαρταετός» μιλά στην καρδιά, συγκινεί, ενημερώνει και παρακινεί για την πολυπόθητη αλλαγή που μπορεί να σώσει ζωές.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Πατάκη

«Ο ελαιοχρωματιστής» του Γιώργου Πισσάνη είναι μια ποιητική συλλογή με κοινωνικό υπόβαθρο. Τα ποιήματα, που κοσμούν σαν μικρά πνευματικά πετράδια τις σελίδες του βιβλίου, άπτονται θεμάτων όπως οι σχέσεις, ο έρωτας, οι κοινωνικές ισότητες και ανισότητες, η θνητότητα της ανθρώπινης φύσης.

Οι στίχοι του Γιώργου Πισσάνη έχουν χαρακτήρα αποφθεγματικό, ενώ διακρίνονται από μια ποιητικά ρομαντική χροιά, η οποία αντιμάχεται τον ρεαλισμό των κοινωνικών θεμάτων. Οι λέξεις πλέκονται μεταξύ τους σ’ έναν έξυπνο χορό λογοπαιγνίων, όπου η ουσία τους μεταλλάσσεται για να επεκτείνει την έννοια. Ορισμένα από τα ποιήματα αντλούν έμπνευση από τη θρησκεία, τη γραμματική, τα μαθηματικά και τη μυθολογία, με κεντρικό πάντοτε πυλώνα την ίδια την ποίηση και την επιρροή της στη ζωή. «Γιατί στο τέλος, άγνωστε αναγνώστη, κερδίζει πάντα η ποίηση».

Ο ίδιος ο τίτλος της συλλογής προδίδει τη διάθεση του ποιητή να χρωματίσει εικόνες φαινομενικά πεζές και να τις χρησιμοποιήσει ως καμβά πάνω στον οποίο θα βάλει με μαεστρία τις ποιητικές του πινελιές. Η ποίηση γίνεται αντιληπτή ως κάτι ανώτερο, αιώνιο, σχεδόν θεϊκό, που ακουμπά τον άνθρωπο και τον μεταμορφώνει μέσα από τη συνειδητοποίηση. Παραμένει δε άθικτο από τη μικρότητα των ανθρώπων και επιμένει να υπάρχει, παρά την παραφροσύνη των ανθρώπινων πράξεων.

«Ο ελαιοχρωματιστής» που ποθεί να βάψει γαλάζιο το γκρίζο, με πινέλο την πένα του και χρώμα το μπλε μελάνι, είναι ένας μικρός –ή μεγάλος– επαναστάτης της πραγματικότητας, της ιδωμένης μέσα από την ποίηση, και αναμφίβολα μια ποιητική συλλογή που αξίζει την ανάγνωση.

Ποιητική Συλλογή - Εκδόσεις Ιωλκός

Ο Πέτρος Μικρώνης είναι γνωστός για τον σεβασμό, την ευγένεια και την ευαισθησία της ματιάς του. Αυτά τα χαρακτηριστικά δε θα μπορούσαν να λείπουν από τον λόγο του και δη από το πρώτο του μυθιστόρημα «Ο Κερομύτης».

Πρόκειται για ένα βιβλίο που ξεκινά με άγριες διαθέσεις. Με πρόφαση τη δημοσιογραφική της ιδιότητα, η Πέτρα έχει βάλει σκοπό της ζωής της να ξεσκεπάσει τα συμφέροντα του άβατου του Αγίου Όρους, καταπατώντας το και καταγράφοντας ανείπωτες αλήθειες για τη μοναστηριακή ζωή. Συνοδοιπόροι στη μυστική αυτή επιχείρηση, ο σύντροφός της, Κωστής και ο φίλος και φωτογράφος Λάμπης, οι οποίοι συμφωνούν να τη βοηθήσουν, παρά τις αμφιβολίες τους για την ηθικότητα του εγχειρήματος. Απώτερος στόχος της Πέτρας είναι να καταργηθεί το άβατο και να αποκτήσουν και οι γυναίκες δικαίωμα επίσκεψης.

Οι τρεις «ιδιαίτεροι» προσκυνητές καταφέρνουν να μπουν στο κελί που επέλεξαν κι εκεί που νομίζεις ότι ο πυρήνας της ιστορίας είναι η πίστη, η απουσίας ή η αμφισβήτηση αυτής, ξετυλίγεται μια ιστορία ανέλπιστα συγκινητική και μετατρέπει τον αναγνώστη σε θεατή ενός δράματος από εκείνα που η ζωή πλέκει με απόλυτη μαεστρία.

Ο λόγος του Πέτρου ευωδιάζει λυρισμό και αγκαλιάζει την αφήγηση σαν μια απαλή κάπα. Διάσπαρτα στο κείμενο μικρά αποφθεγματικά διαμαντάκια που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά και μεταφέρουν διαχρονικές αλήθειες για τον άνθρωπο και τις σχέσεις: «…οι όμορφες ψυχές πάντα θα συναντιούνται. Δεν ξεχωρίζουν ρούχα, φύλο ή χρώματα…» , «…ξεγράφτηκε από το μυαλό τους, τουλάχιστον μέχρι η καρδιά να ξαναπάρει χρώμα˙ οι μάνες άλλωστε ξέρουνε από μπογιές» , «φτωχός είναι αυτός που είναι ανίκανος να αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί».

Θεματικά, ο συγγραφέας αγγίζει το θέμα της πίστης με απόλυτη διακριτικότητα, αναδεικνύει τόσο τα σκοτάδια, όσο και τις λάμψεις του έρωτα και εξερευνά τους πολύπλοκους οικογενειακούς δεσμούς, αλλά και τις θανατηφόρες συνέπειες της ρήξης τους στις ζωές των μελών της οικογένειας.

Η πλοκή, πολυεπίπεδη, ταξιδεύει από το παρόν στο παρελθόν και πάλι πίσω, εισχωρώντας σταδιακά στον πυρήνα του δράματος, για να φτάσει στην ανατροπή, την κορύφωση και την κάθαρση που κάθε τραγωδία αξίζει. Ο αναγνώστης δε μένει, λοιπόν, ξεκρέμαστος. Ο Πέτρος χρησιμοποιεί την πένα του και τη δύναμη της λογοτεχνίας για να λυτρώσει τους ήρωές του από τα τραύματα του παρελθόντος και να κεντήσει τα ραγισμένα κομμάτια τους με χρυσή κλωστή, χαρίζοντας με το τέλος του μια γλυκιά αναγνωστική επίγευση.

Ο κερομύτης κότσυφας, που δεσπόζει στο εξώφυλλο, πεταρίζει από χέρι σε χέρι καθ’ όλη τη διάρκεια του βιβλίου, κουβαλώντας στωικά στα φτερά του τον πόνο και τη χαρά, τους δυο πυλώνες της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι συμβολισμοί του Πέτρου και τα μικρά στοιχεία, όπως τα κόκκινα λουλούδια στο χαλί, οι πυγολαμπίδες που φεγγοβολούν στο σκοτάδι, τα αρχικά των εραστών που χαράσσονται πάνω στον πλάτανο κι οι μπόκολες –ένα ζευγάρι σκουλαρίκια–που ενώνουν καρδιακές αδελφές, χτίζουν την ταυτότητα της ιστορίας και την κάνουν μοναδική στα μάτια του αναγνώστη.

Συνοψίζοντας, θα έλεγα πως «Ο Κερομύτης» είναι ένα βαθιά ανθρώπινο βιβλίο που μαρτυρά το γιατί η τέχνη εμπνέεται από τη ζωή και το πώς η αληθινή αγάπη βρίσκει τον δρόμο της ακόμα κι αν την εμποδίσουν θεοί και δαίμονες. 

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες

Μέσα από το «Η μυστική ζωή των συγγραφέων» ο Musso μάς επιτρέπει να δούμε μέσα από την κλειδαρότρυπα αλήθειες για τον συγγραφικό κόσμο, ενώ πλέκει ένα πολυεπίπεδο μυστήριο που ταξιδεύει τον αναγνώστη στον χρόνο, στον χώρο και στις σελίδες του βιβλίου του.

Ο Νατάν Φολ, διάσημος συγγραφέας, έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση και έχει απομονωθεί στο Μπομόν, ένα μαγευτικό νησί της Μεσογείου. Ζει αποκλεισμένος από τον τύπο και τη δημόσια ζωή, μέχρι την επίσκεψη της δημοσιογράφου Ματίλντ Μονέ, η οποία είναι αποφασισμένη να τραβήξει το πέπλο που καλύπτει τη μυστική ζωή του συγγραφέα. Το σκηνικό έρχεται να μπερδέψει ακόμα περισσότερο ένα γυναικείο πτώμα. Το νησί τίθεται σε αποκλεισμό και η ένταση κορυφώνεται.

Ο Musso, πιστός στη ρήση του Gabriel Garcia Marquez που αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο, κινείται ανάμεσα στην ιδιωτική, τη δημόσια και τη μυστική ζωή του Φολ, οι οποίες κονταροχτυπιούνται για το ποια θ’ αποκαλύψει τις πιο σοκαριστικές αλήθειες. Δημοσιογράφος και συγγραφέας βιώνουν πολλαπλές συγκρούσεις σε επαγγελματικό αλλά και προσωπικό επίπεδο, με τη μία να εκπροσωπεί τον τύπο και την εξουσία του στα δημόσια πρόσωπα και τον άλλον να προσπαθεί παντοιοτρόπως ν’ αμυνθεί και να προστατεύσει την ιδιωτικότητά του.

Η γραφή είναι ατμοσφαιρική και εναλλάσσεται από διάλογο σε παροντική και παρελθοντική αφήγηση, ενώ περιέχει κομμάτια συνεντεύξεων και αποσπάσματα του βιβλίου του πρωταγωνιστή. Η ποικιλία της γραφής συμβάλλει κατά πολύ στο χτίσιμο του μυστηρίου, αποκαλύπτοντας στον αναγνώστη μόνο ένα μικρό κομμάτι του παζλ κάθε φορά.

Ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου είναι η χρήση της μεταμυθοπλασίας, με την οποία ο αναγνώστης φτάνει σε σημείο να αναρωτιέται πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει η φαντασία, καθώς η παρουσία του Musso είναι εμφανής καθ’ όλη τη διάρκεια του βιβλίου, σαν να συνομιλεί κρυφά με τον αναγνώστη μέσα από τον ίδιο του τον ήρωα. Αρχικά, ο Musso βρίσκει την ευκαιρία να εκφραστεί μέσα από τον Φολ σχετικά με τη διαδικασία της γραφής και τις τεχνικές της. «Αν ένας πεζογράφος αναφέρει στην αρχή της διήγησής του ένα όπλο, τότε είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα ακουστεί ένας πυροβολισμός». Το χάρισμα ενός συγγραφέα παρουσιάζεται ως βίωμα του ήρωα, αλλά θεωρείται άνετα και ως γενικευμένη εμπειρία του εκάστοτε συγγραφέα. «Ήμουν εθισμένος στις στιγμές όπου η μυθοπλασία μόλυνε τη ζωή». Η εξουσία των εκδοτών πάνω στην έγκριση ή απόρριψη των έργων στηλιτεύεται ανοιχτά. «Οι εκδότες θέλουν να τους χρωστάς ευγνωμοσύνη επειδή σου είπαν με δυο λόγια τι γνώμη έχουν για το βιβλίο σου, ενώ εσύ πέρασες δυο χρόνια για να το γράψεις». Η δε Ματίλντ, ως δημοσιογράφος, αντιπροσωπεύει επάξια τη διεισδυτική συμπεριφορά του τύπου και των μέσων που δε διστάζουν μπροστά στην είδηση.

Αυτά και μόνο τα στοιχεία, καθιστούν το βιβλίο ένα ανάγνωσμα που δεν περιορίζεται στη σφαίρα της μυθοπλασίας, αλλά αποδίδει αλήθειες και μύθους που αφορούν τον πραγματικό χώρο του βιβλίου. «Τα βιβλία μπορούν να χειραφετήσουν, αλλά και να γίνουν αιτία αποχωρισμού. Τα βιβλία μπορούν να γκρεμίσουν τοίχους αλλά και να τους χτίσουν. Τα βιβλία πληγώνουν, διαλύουν και σκοτώνουν περισσότερο απ’ όσο πιστεύουμε».

Το μυστήριο λύνεται αναπόφευκτα με ανατροπή, ενώ η κορύφωση έρχεται αμέσως μετά, όταν ο Musso ανοίγει με τις ίδιες του τις λέξεις το περιτύλιγμα του δώρου που επιφύλασσε για το τέλος. Το «Η μυστική ζωή των συγγραφέων» είναι ευκολοδιάβαστο και απολαυστικό βιβλίο που χτίστηκε σελίδα σελίδα από έναν αρχιτέκτονα του είδους και υπόσχεται να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι την τελευταία λέξη.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Διόπτρα

Στη δεύτερη ποιητική συλλογή της, «Μετά την Αντάρα», η Ανδρομάχη Μασούρου ξεδιπλώνει ένα ποιητικό παιχνίδι με πιόνια τις λέξεις, ταμπλό τις αλληγορικές εικόνες και παίκτες όσους πόνεσαν τόσο βαθιά που κατάφεραν να μετατρέψουν την αντάρα σε αγάπη.

Τα ποιήματα της συλλογής είναι γεμάτα λογοπαίγνια και λόγο αποφθεγματικό που αγγίζει σαν εύστοχο βέλος το μυαλό και την καρδιά του αναγνώστη. Η θάλασσα, ο ουρανός, τα αστέρια, όλα τα άπιαστα, μπερδεύονται με την άγκυρα, την πυξίδα, τη συκιά και το παγκάκι και χρωματίζουν με εικόνες και νοήματα τους στίχους της Ανδρομάχης.

Ο έρωτας, είτε ως τιμωρός, είτε ως θεραπευτής ή ακόμα και ως Νάρκισσος, κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η Ανδρομάχη αγγίζει την πληγή του ερωτευμένου, παίρνει το παράπονο του, το κατανοεί και το κάνει στίχο για να μείνει αθάνατο πάνω στην κουνιστή καρέκλα της ποίησης "όσο την κουνά η ζωή". Γράφει για να σωθεί η ελπίδα "από χέρι ποιητή που αγάπησε το όνειρο. Από κάποιον που είδε την ποίηση ως αντισηπτικό. Ενάντια στην πιο βαθιά σήψη των ανθρώπων, εκείνη της ψυχής". Στηλιτεύει το άδικο που βασιλεύει, το μονόπλευρο που σκοτώνει τον έρωτα, τη δειλία που αποτρέπει την ένωση, τη σκουριά που καταστρέφει την αλληλεγγύη.

Ανάμεσα στη δύναμη και την ονειροπόληση, τη μνήμη και τη νοσταλγία, το «Μετά την Αντάρα», ζωγραφίζει ένα ποιητικό τοπίο, όπου ακόμα κι ο ναυαγός δεν παύει να παλεύει και να ελπίζει πως το χέρι του είναι άξιο να φροντίσει το κουκούλι που θα φέρει τη μεταμόρφωση της αλλαγής. Ποίηση μεστή, κατανοητή, που αγγίζει τον αναγνώστη και αφήνει ένα αίσθημα πληρότητας στην καρδιά και ένα μειδίαμα αγαλλίασης στα χείλη. 

Ποίηση - Εκδόσεις Βακχικόν

Η Έλενα Χουσνή στο τελευταίο της βιβλίο "Ούντο", από τις εκδόσεις Κύφαντα, αποδεικνύει για άλλη μια φορά τη δυναμική της μοναδικής γραφής της και τη δύναμη της γλώσσας εν γένει.

Στο Ούντο, η Έλενα απογυμνώνει την ανθρώπινη σκέψη από το προσποιητά αλάνθαστο και την αφήνει εκτεθειμένη στα μάτια του αναγνώστη, όχι για να την κρίνει, μα για να την αναγνωρίσει ως δική του. Τεμαχίζει την πραγματικότητα και τη ρουτίνα και τη σερβίρει κρύα, σαν την εκδίκηση. Κι αν και πέφτει βαριά σαν γροθιά στο στομάχι, γίνεται αναπόφευκτα αποδεκτή και σε ωθεί να αυτοδιδαχθείς μέσα από όσα έκανες, δεν έκανες ή θέλεις να κάνεις. Η Έλενα γίνεται κοινωνική χαρτογράφος και αναπαριστά στο χαρτί πτυχές της κοινωνίας που έχει εντοπίσει η ευαίσθητη κεραία της, αλλά είναι τόσο καθημερινές που περνούν απαρατήρητες από τους περισσότερους που τις βιώνουν.

Αποφθεγματικός λόγος, αιχμηρή πρόζα, φιλοσοφικές πινελιές, υπαρξιακή αφήγηση. Η ταύτιση είναι αναμενόμενη είτε είσαι από εκείνους που φωνάζουν είτε από εκείνους που σκύβουν το κεφάλι.

Στην πρώτη ιστορία, τον «Ούντο», ξεφλουδίζει τη ζωή σαν το κρεμμύδι, στρώση στρώση, και μας δείχνει τι κρύβεται κάτω από τη γυαλιστερή μα ξεραμένη φλούδα. Πόσο κλάμα και πόση τρυφερότητα συνάμα. Σαν τον πρωταγωνιστή της, τον Αμφίβιο, πατά κι εκείνη μισή στην πραγματικότητα και μισή στη μυθιστορία, κανακεύει τους ήρωες της, μα δεν τους απαλλάσσει από τις ευθύνες και το τέλος που οι ίδιοι επιλέγουν. Τους δίνει φωνή –μια κραυγή– μια ύστατη προσπάθεια να λυτρωθούν από τις κρυφές αμαρτίες τους.

Στη δεύτερη ιστορία, μιλά για θέματα που ακόμα και σήμερα –αν και δεν αποτελούν ταμπού– φέρνουν σε αμηχανία την σκέψη μας, που βάλλεται από τη δεδομένη ρουτίνα της. Βλέπει μεγεθυντικό φακό και σε αργή κίνηση λεπτομέρειες που σηματοδοτούν τη ζωή και γράφει για λόγια που δύσκολα τολμά κανείς να παραδεχτεί για να πει. Αφήνει το εγώ της ηρωίδας να φωνάξει σε όσους δεν παραδέχονται πως «Δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας», στηλιτεύει όσα της στέρησαν οι άλλοι, για να κορνάρει εν τέλει στον καθρέφτη, επισημαίνοντας πως το λάθος ήταν πάντα και προπαντός δικό της.

Το τρίτο μέρος είναι ένα αφιέρωμα στον διαχρονικό γυναικείο πόνο. Η Έλενα παίρνει γυναικείες μορφές της μυθολογίας και τις προσκαλεί στο τώρα, τις κάνει γυναίκες της διπλανής πόρτας και απαντά στο αιώνιο ερώτημα "πώς θα ήταν αν ζούσαν σήμερα;" Εκείνες της μιλούν κι εξομολογούνται πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Πως ο πόνος τους, ο πόνος μας, είναι ο ίδιος ανά τους αιώνες, όποια όψη κι αν πάρει. Και μέσα από τον πόνο ανατέλλει πάντα η ίδια δύναμη. Μια δύναμη που παρότι υποτάσσεται ποικιλοτρόπως στην πατριαρχία, βρίσκει τρόπους να ελίσσεται στους δαιδαλώδεις δρόμους της ζωής, ανάλογα με το ποιόν της καθεμιάς, τα βάρη που κουβαλά στην πλάτη της και τις πληγές της καρδιάς της. Οι γυναίκες της αρχαιότητας και του τώρα ουρλιάζουν μέσα από τις πανδαμάτειρες λέξεις της κι η Έλενα τις ακούει να μιλούν μέσα από «Τα ρούχα τους», μέσα από εκείνο το αδειανό πουκάμισο που ποτέ δε γέμισε για να τις αγαπήσει όπως τους άξιζε.

Ένα συγκλονιστικό βιβλίο με θεατρικότητα, λυτρωτικούς μονολόγους και εκκωφαντικές σιωπές, που βιώνεται ως κάθαρση από τα κοινωνικά κρίματα, τα ατιμώρητα από τον νόμο, αλλά ασυγχώρητα από την ψυχή.

Μυθιστόρημα- Εκδόσεις Κύφαντα

«Υετία μέρα». Η μέρα της πτώσης, που ραίνει τον άνθρωπο με τα πάθη και τα λάθη του για να φέρει την κάθαρση. Η πρώτη ποιητική συλλογή της Εύας Παυλίδου αγγίζει αυτήν την πτώση ποιητικά με ποικίλους τρόπους και θεματολογία.

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου, συναντάμε τα «ελευθερόστιχα» ποιήματα, όπου η ποιήτρια παίζει με λέξεις ομόριζες και παρηχήσεις, ψάχνοντας τη διέξοδο μέσα στη μοναξιά, τη θλίψη, τους μισογκρεμισμένους πύργους των αμυνών μας και την αναπόφευκτη παρακμή. Οι προσωποποιήσεις στοιχείων της φύσης, χώρων ή ακόμα και στοιχείων της τέχνης οπτικοποιούν πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, με τις οποίες η ποιήτρια χρωματίζει τους στίχους της. Η βαθιά εσωτερική ματιά, η τόσο απαραίτητη στην ποίηση, είναι έκδηλη σε κάθε ποίημα και οι λέξεις στα χέρια της Εύας γίνονται ψηφίδες που τοποθετούνται προσεκτικά και περίτεχνα στο κατάλληλο σημείο, για να αποτυπώσουν την έννοια του κάθε στίχου.

Στο δεύτερο μέρος, τα ομοιοκατάληκτα, πιο εύληπτα, πέφτουν σαν βροχή στην καρδιά του πονεμένου. Ο έρωτας είναι κυρίαρχο θέμα κι ενώ. στο πρώτο μέρος, η Εύα δηλώνει πως «η αγάπη δεν εκπίπτει», εδώ γίνεται εμφανής η αντίθεση των δυο ακρογωνιαίων λίθων της ανθρώπινης ψυχής. Ο έρωτας γίνεται η πυξίδα που μας καθοδηγεί σ’ ένα αδιέξοδο μονοπάτι, όπου τα σκοτεινά συναισθήματα, όπως το μίσος ή η ατολμία, καραδοκούν σε κάθε στροφή να τον εκθρονίσουν από την καρδιά μας.

Η «Υετία μέρα» είναι μια ποιητική συλλογή, η οποία, όπως πολύ επιτυχημένα φαίνεται στο εξώφυλλο, δέχεται σαν τζάμι τις λεκτικές σταγόνες ενός ποιητικού υετού, για να καθρεφτίσει σε κάθε μικρή στάλα ψήγματα τέχνης και ψυχής.

Ποίηση - Εκδόσεις Κύφαντα