- Μητέρα, τι είναι αυτό που κοτσάρατε πάλι εδώ στη γωνία; Ξεριζώσατε κάνα δέντρο από την αυλή; Για μένα;  Δεν ήταν ανάγκη!!
- Μην κάνεις όρεξη δεν είναι για σένα! Είναι για τα Χριστούγεννα.
- Τι είναι αυτό; Τρώγεται;
- Είναι μια γιο... τέλος πάντων ξέχνα το!
- Καλά. Και για πες, τι δέντρο είναι;
- Έλατο.
- Και γιατί στραφταλίζει έτσι;
- Έχει λαμπάκια.
- Και ωραία καλώδια βλέπω! Crunchy crunchy!!
- Ν'αφήσεις τα καλώδια ήσυχα!
- Καλά ντε! Ούτως ή άλλως με τόσο ξύδι που έχεις ψεκάσει αυτό το "Χριστούγεννο" πού να πλησιάσω; Μου γαργαλάει τη μύτη! Να κοίτα! Α α α αααψου!
- Γείτσες! Να πας στο γατόδεντρό σου!
- Ναι αλλά εκεί δεν έβαλες καλώδια...εεεε...λαμπάκια!
- 
- Καλά καλά θα πάω. Αλλά θα κάτσω λίγο εδώ πρώτα. Ενοχλώ; Δεν ενοχλώ; Να κάνω και λίγη παρέα στο ταρανδάκι εδώ, μη νιώθει μόνο του!
- Ναι, αλλά να μην του φας και το άλλο αυτί! Φτάνει αυτό που έφαγες πέρυσι!!
- Ααα αυτό είναι; Κι έλεγα γνωστή φυσιογνωμία!
- Sparks!!
- Τι; Ήσυχα είπα θα κάτσω! Άντε εσύ να γράψεις τα δικά σου και θα το προσέχω εγώ το δέντρο! Μην μπει και καμιά γάτα και μας το χαλάσει! Κρίμα είναι!
- 

Ήταν ένα ανέφελο πρωινό κι ο Γιώργος είχε ξυπνήσει ξεκούραστος, γεγονός που προοιώνιζε μια καλή μέρα. Μόλις άνοιξε το παράθυρο, ο ταχυδρόμος, περνώντας με το μηχανάκι του, τον χαιρέτισε πρόσχαρα. Μα με το που ακούστηκε το «ρα» από το «καλημέρα», το μηχανάκι βρέθηκε να χοροπηδά πάνω σε μια λακκούβα γεμάτη λασπόνερα από τη χτεσινή βροχή. Ο ταχυδρόμος σταμάτησε, έβρισε την τύχη του και κοίταξε το λασπωμένο παντελόνι του. Ο Γιώργος με δυσκολία κράτησε το γέλιο του. «Ευτυχώς δε βράχηκαν τα γράμματα!» του είπε χαμογελώντας.

Κινήθηκε προς την κουζίνα, έχοντας ακόμα τη χαρούμενη διάθεση που του είχε αφήσει το ατύχημα του ταχυδρόμου. Τον καημένο! σκέφτηκε κουνώντας το κεφάλι πάνω κάτω. Ύστερα, με ύφος «σε μένα δε συμβαίνουν ποτέ τέτοια», παρόμοιο, δηλαδή, με αυτό που έχουμε, όταν το «γελοίο» χτυπάει την πόρτα κάποιου άλλου κι όχι τη δική μας, έβαλε να φτιάξει καφέ. Σήμερα, είχε όρεξη για έναν μερακλίδικο ελληνικό.

Ο Γιώργος δεν έπινε ακριβώς καφέ. Ένα «γαλακτομπούρεκο» του παράγγελναν πάντα οι φίλοι του, πριν προλάβει να εξηγήσει στη σερβιτόρα πόσο γλυκό ήθελε τον espresso του. Όταν τον έφτιαχνε μόνος του, έβαζε πρώτα τον καφέ και μετά τον τόνο ζάχαρης που ικανοποιούσε τον ουρανίσκο του. Αφηρημένος, έκανε τα συνηθισμένα του και κάθισε στο σαλόνι να τον απολαύσει, μαζί μ’ ένα κομμάτι πίτσα που είχε ξεμείνει από τις χθεσινοβραδινές γευστικές κραιπάλες.

Ε λοιπόν δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από την πρώτη πρωινή γουλιά καφέ! σκέφτηκε με ηδονή, φέρνοντας το φλυτζάνι στα χείλη του. Το σιντριβάνι που πετάχτηκε από το στόμα του, την αμέσως επόμενη στιγμή, σίγουρα δεν πρόδιδε απόλαυση. Έβρισε τον καφέ και τη φυτεία του, καθώς έφτυνε με μανία και τις τελευταίες σταγόνες, λερώνοντας το ριχτάρι του καναπέ. Μία κουταλιά καφέ και πέντε ζάχαρη είχαν γίνει μία καφέ και πέντε αλάτι! Έτρεξε στην κουζίνα να πιει λίγο νερό και παράτησε την πίτσα πάνω στον πάγκο, αηδιασμένος. Βούτηξε το παγούρι του, το έχωσε με νεύρα μέσα στην τσάντα κι ετοιμάστηκε να φύγει. Με το που φτάνει στην κλειδοθήκη, πλάι στην εξώπορτα, ξεκρέμασε τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Του πέφτουν κάτω. Τα πιάνει. Του ξαναπέφτουν, πριν προλάβει να σηκωθεί. Ξανά. Αυτό θα γίνεται τώρα; μονολόγησε και τα γράπωσε με τη χούφτα του.

Βγήκε στο γκαράζ, πάτησε το κλειδί να ξεκλειδώσει το αυτοκίνητο, άνοιξε την πόρτα και μπήκε. Πριν προλάβει να βάλει μπρος, κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο γαργάλησε τη μύτη του. Για να διαπιστώσει αν ήταν η ιδέα του, εισέπνευσε λίγο πιο βαθιά, κουνώντας τη μύτη του δεξιά αριστερά, σαν τον σεφ που προσπαθεί ν’ ανακαλύψει τα υλικά μιας μυστικής συνταγής. Η μυρωδιά ερχόταν από κάτω. Έσκυψε κι εξέτασε τα παπούτσια του.

«Σκατά!» φώναξε. Κι όντως αυτά είχε φροντίσει μια, χαριτωμένη κατά τ’ άλλα, γατούλα ν’ αφήσει επιμελώς δίπλα στην πόρτα του οδηγού. Την έβλεπε τώρα μπροστά του να περπατά, με αργά νωχελικά βήματα, πάνω στο καπό του αυτοκινήτου, να του ρίχνει μια ματιά τύπου «Πώς κάνεις έτσι; Δεν μπορεί κανείς να κάνει την ανάγκη του; Τςς…Άνθρωποι!» και να γλείφει τα πατούσια της επιδεικτικά.

Προσπαθώντας να συγκρατήσει τα νεύρα του, άνοιξε αμέσως την πόρτα και με το ένα πόδι μέσα στο αυτοκίνητο και το λερωμένο εκτός, βάλθηκε να ψάχνει στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου οτιδήποτε μπορούσε να καθαρίσει τις ακαθαρσίες. Για καλή του τύχη, η κοπέλα του είχε αφήσει εκεί ένα πακέτο υγρομάντηλα. Καθάρισε το παπούτσι του, με ξινισμένο ύφος και κινήσεις πατέρα που παλεύει ν’ αλλάξει πάνα στο νεογέννητο μωρό του χωρίς να λερωθεί, ενώ του πέρασε κάμποσες φορές από το μυαλό να πετάξει το παπούτσι και να συνεχίσει ξυπόλητος για τη δουλειά. Αφού χάλασε σχεδόν όλο το πακέτο υγρομάντηλα, η αποστολή επετεύχθη.

Φτάνοντας στο γραφείο, άφησε την τσάντα του στο πάτωμα, κι άνοιξε τον υπολογιστή.

«Επ! Καλώς τονα κι ας άργησε! Τι μούτρα είναι αυτά; Σήμερα έχει γενέθλια ο Μητσάκος! Άντε να ευχηθείς και να πάρεις γλυκάκι να φτιάξει η μέρα σου!» του είπε ένας συνάδελφος.

Σαν να έφτιαξε η διάθεση του λίγο μόλις άκουσε για γλυκό – μιας και το στομάχι του ήταν ακόμη άδειο – έφυγε για το γραφείο του εορτάζοντα. Ευχήθηκε πρόσχαρα και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Άνοιξε το κουτί με τα γλυκά και διάλεξε έναν λουκουμά πασπαλισμένο με μια γενναιόδωρη δόση άχνης ζάχαρης. Τον έβαλε σε μια χαρτοπετσέτα και γύρισε στο γραφείο του.

Κάθισε στην καρέκλα του γεμάτος χαρά, σαν το παιδί που του έχουν πάρει παγωτό κι ετοιμάστηκε να δαγκώσει λαίμαργα την πρώτη μπουκιά, την ίδια στιγμή που ο συνάδελφος άναβε τον ανεμιστήρα δίπλα του. Ο ανεμιστήρας αμέσως φύσηξε το παχύ στρώμα ζάχαρης κι αυτό μεταφέρθηκε όλο στο πρόσωπο του Γιώργου και στο πληκτρολόγιο ακριβώς από κάτω. Βλέποντάς τον ασπροπρόσωπο, ο συνάδελφος ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Με βλέμμα που πετούσε σπίθες, ο Γιώργος έκλεισε τον ανεμιστήρα.

«Συγγνώμη, ρε φίλε! Κάνει ζέστη!» κατάφερε να ψελλίσει ο συνάδελφος ανάμεσα στα γέλια.

Ο Γιώργος δεν του έδωσε σημασία. Ανέβασε την τσάντα στα πόδια του για να βρει χαρτομάντηλα. Του πήρε λίγα δευτερόλεπτα για να καταλάβει ότι κάτι υγρό ακουμπούσε στο παντελόνι του. Με το που άνοιξε την τσάντα, βρήκε το παγούρι μισοκουμπωμένο και την ατζέντα, το πορτοφόλι, τις κάρτες, ακόμα και τα χαρτομάντηλα μούσκεμα. Έψαξε απελπισμένος για τα κλειδιά του αυτοκινήτου, αλλά ευτυχώς τα είχε στην τσέπη. Σηκώθηκε, τίναξε τη ζάχαρη από τη μούρη του, πήρε κι ένα ντοσιέ για να κρύψει το μουσκεμένο παντελόνι που έμοιαζε σαν κατουρημένο κι έφυγε πάλι για την κουζίνα. Σκούπισε ό,τι μπόρεσε με το χαρτί κουζίνας, αλλά το παντελόνι ήταν ακόμα μούσκεμα. Ξαφνικά του ήρθε η φαεινή ιδέα να χρησιμοποιήσει τον στεγνωτήρα χεριών. Κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα. Δεν έβγαλε το παντελόνι, από φόβο μην μπει κανείς. Αντ’ αυτού, έχωσε τον καβάλο του κάτω από το μηχάνημα, πάτησε το κουμπί κι άρχισε να κουνιέται δεξιά κι αριστερά, όταν άνοιξε απότομα η πόρτα και μπήκε μέσα το αφεντικό. Ο Γιώργος μαζεύτηκε βιαστικά και προσπάθησε να το παίξει άνετος. Το αφεντικό τον καλημέρισε σαστισμένα και μπήκε στην τουαλέτα. Ο Γιώργος βρήκε ευκαιρία να φύγει τρέχοντας. Ευτυχώς, είχε προλάβει να στεγνώσει κατά πολύ.

Στον διάδρομο, τον σταμάτησε ο φίλος και συνάδελφός του, ο Μάνος.

 «Τι έγινε, φίλε; Κατσούφη σε βλέπω. Όλα καλά;» τον ρώτησε με ανησυχία.

Ο Γιώργος χαμογέλασε και διαπίστωσε πως ήταν η πρώτη φορά που το έκανε, μετά το περιστατικό με τον ταχυδρόμο. Κούνησε το κεφάλι και σκεφτόμενος πως δεν πρόκειται να ξαναγελάσει με τις ατυχίες των άλλων, απάντησε στον φίλο του.

«Κακά ψυχρά κι ανάποδα! Τι να σου λέω… Μ’ όλα αυτά που μου τύχανε σήμερα, καλύτερα να έτρεχα ξυπόλυτος στα λιβάδια και να πάταγα σκαντζόχοιρο!!!»

- Καιιιι δε μου λες...τι είναι σήμερα;
- Τι είναι;
- Γιορτάζει μήπως κανείς;
- Α ναι! Είναι η παγκόσμια ήμερα των ζώων!
- Μήπως πρέπει να μου πεις κάτι;
- Χρόνια πολλά, Sparks μου! Να εκατοστήσεις τις ζωές σου!
- Όπα όπα! Κόψε κάτι! Μεις δεν είμαστε ηλίθιες να θέλουμε να ζήσουμε 100 χρόνια σαν και του λόγου σας! Άντε το πολύ 20 κι αυτά είναι υπέρ αρκετά!
- Καλά μη νευριάζεις! Μια ευχή σου έδωσα!
- Όχι που μου το 'χετε βρει όλοι τώρα με τις παγκόσμιες μέρες...και γιατί παρακαλώ γιορτάζουμε μόνο ΜΙΑ μέρα; Κι αφού γιορτάζουμε, τι δώρο μας δίνετε;
- Θέλει μεζεδάκι το κορίτσι μου;;
- Μην είσαι τόσο πεζή! Δε μιλάω για μένα! Οι προπαππούδες μας τα λιοντάρια τι δώρο παίρνουν, ας πούμε; Δωρεάν αντιλόπη; Κι οι αντιλόπες; Κάτι δεν κολλάει εδώ!
- Τι θες να πεις;
- Κάτσε να σου το κάνω λιανά. Υπάρχουν ζώα υπό εξαφάνιση;
- Υπάρχουν.
- Φταίνε οι άνθρωποι κατά ένα μεγάλο ποσοστό;
- Φταίνε.
- Κι ενώ φταίνε, μας αφιέρωσαν ολόκληρη μέρα; Γιατί; Για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια;
- Μα δεν υπάρχουν μόνο άνθρωποι που βλάπτουν τα ζώα! Υπάρχουν κι εκείνοι που τα προστατεύουν!
- Ναι αλλά λέει "παγκόσμια". Δηλαδή τη γιορτάζουν όλοι!
- Ε καλά, τρόπος του λέγειν! Δείχνει ότι πρέπει ΟΛΟΙ να σεβόμαστε τα ζώα.
- Τι τρόπος του λέγειν και του γράφειν; Μας γιορτάζουν κι οι εχθροί μας; Έχεις δει κάνα λιοντάρι να κάνει γενέθλια στην αντιλόπη πριν τη φάει;
- Ε είναι πιο πολύπλοκο το θέμα. Έχει πολλές προεκτάσεις. Και στο κάτω κάτω, εμείς που σας αγαπάμε, γιατί να μη σας γιορτάσουμε;
- Να μας γιορτάσετε, αλλά να κάνετε κάτι και για τα ζώα που δεν είναι μέσα στο σπίτι σας! Εμένα με φροντίζεις και μ'αγαπάς κάθε μέρα. Τα "ξένα" ζωάκια όμως;
- Εντάξει. Θα πάω να πάρω κονσερβάκια για τις γάτες της αυλής. Ησύχασες τώρα;
- Η δική σου συνείδηση ησύχασε; Όταν οι καημένες οι φαλαινίτσες σκοτώνονται στους ωκεανούς;
- Ε και τι θέλεις να κάνω; Να πάρω μια ψαρόβαρκα να βγω στον Ειρηνικό να σώζω φάλαινες;
- Καλά, καλά. Ξεκίνα με τις γάτες της αυλής. Αλλά τι να τους κάνει μια μέρα μόνο...
- Κάθε μέρα τους βάζω φαγητό! Σήμερα θα τους βάλω και εορταστική κονσερβίτσα! Νταξει;
- Τέλος πάντων...(φεύγει, πάει στο παράθυρο και κοιτάζει τις γάτες της αυλής συνομωτικά)
- Τα παιδιά έξω, λένε σ'ευχαριστούν για την κονσερβίτσα που ΘΑ τους πάρεις. Κοτόπουλο να είναι. (Έρχεται και κάθεται σταυροπόδι πάνω μου)
- Μάλιστα, αφεντικό.
- Φερε μου κι εμένα ένα πατεδάκι αντιλόπη... εεε... σολομό ήθελα να πω!

- Sparks να πάρω το τηλεκοντρολ;
- Όχι βέβαια. Δε βλέπεις ότι παρακολουθώ;
- Αφού είναι κλειστή η τηλεόραση;
- Ποια τηλεόραση;
- Για την τηλεόραση είναι το τηλεκοντρόλ!
- Α κι εγώ νόμιζα ότι από εδώ ανοίγει το παράθυρο και βλέπω τις "Γάτες της αυλής". Εξαιρετική σειρά, να τη δεις.
- Μα από εδώ που είσαι δε βλέπεις τι γίνεται έξω από το παράθυρο!
- Το φαντάζομαι όμως.
- Και κοιμάσαι...
- Θα μ'αφήσεις να ονειρευτώ τη γατοσειρά μου εδώ στην τόσο ζεστή και μαλακή κουβερτούλα;
- Δεν είναι κουβερτούλα. Είναι ρόμπα και είναι της αδερφής σου!
- Α δεν φταίω εγώ. Ας μην την άφηνε εδώ. Finders keepers.
- Μάλιστα. Το τηλεκοντρόλ να το πάρω;
- Άντε πάρ'το, μ' έσκασες. Ούτως ή άλλως τελείωσε η σειρά.
- 

- Χρόνια πολλά Sparks μου!!
- Γιατί τι είναι σήμερα;
- Η Παγκόσμια Ημέρα Γάτας!!
- Δηλαδή σήμερα γιορτάζουν οι γάτες;
- Ναι!! Έλα να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί!!
- Απαπαπαπα! Δεν τα μπορώ εγώ αυτά! Άσε με εδώ στο καλαθάκι μου, μια χαρά είμαι! Μη με ξεβολεύεις!
- Έλα! Μόνο μία! Δε βγάζεις ποτέ φωτογραφία μαζί μου!
- Να! Αυτά κάνετε και μετά λέτε ότι είστε το πιο εξελιγμένο είδος του πλανήτη! Αν θες τη γνώμη μου, κάθε μέρα θα έπρεπε να είναι η ημέρα της γάτας και να μας συμπεριφέρεστε όπως έκαναν στην αρχαία Αίγυπτο!
- Και πού ξέρεις εσύ για την αρχαία Αίγυπτο;
- Ε τι με πέρασες; Ανιστόρητη; Δεν ξέρω την ιστορία του είδους μου; Αχ ωραίες εποχές!
- Καλά έλα τώρα να βγάλουμε μια φωτογραφία!
- Τέλος πάντων, ας μη σου χαλάσω χατίρι, μέρα που είναι. Καλά είμαι έτσι; Θα κοιτάω αλλού για να φαίνομαι πιο φιλοσοφημένη, να είναι πιο ποιητική η πόζα.
- 
*κλικ*

Κυριακή σημαίνει ραχάτι, αραλίκι και τεμπελιά.
Για τις γάτες.
Εμείς πάλι μαζεύουμε χαλιά.

- Sparks θα βοηθήσεις;
- Δεν μπορώ, μητέρα. Κάνω "δημόσιες σχέσεις" με το λούτρινο της αδερφής μου. Με διαβεβαίωσε πως έρχεται ειρηνικά, αλλά καλού κακού το αφόπλισα για να σας προστατεύσω. Συνεχίστε εσείς τις δουλειές, καλά τα πάτε.
- 

"Κινούμενο bibelot κινεζικής προέλευσης, σε σχήμα γάτας, Δυναστεία CatMing.
Τελευταίο κομμάτι. Αξία ανεκτίμητη. Ύφος εναλλασσόμενο."

- Μπράβο, μητέρα. Μου κάνεις καλή διαφήμιση. Κι εγώ για σένα θα ρίξω κάτω τα σουβέρ που ξέρω πόσο πολύ σ'αρέσει να τα μαζεύεις! Είδες πώς σ'αγαπάω?!
- 

- ΤΙΙΙΙΙΙΙ ωραίο δώρο είναι αυτό μαμά!!!!!!!
- Δεν είναι δώρο Σπαρκς. Μια σακ...
- ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟΟΟΟΟ!!!! Άκου πώς κάνει χρατς χρατς όταν πηδάω επάνω!!
- Μα είναι απλά μια σ...
- ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΠΕΙΣ! Είπαμε είναι δώρο και σ' ευχαριστώ που το άπλωσες στο πάτωμα για μένα!!!
- Απλά το άφησ...
- Και θα το αφήσεις ΑΠΛΩΜΕΝΟ οοοολο το Πάσχα, ναι;;; Αν θέλεις φυσικά σώα τα καλώδια που απέμειναν... Έλα πέτα μου πάλι το μπαλάκι εδώ πάνω!!!
- 

- Παρακαλώ την προσοχή σας! Ένα, δύο, ένα, δύο...Για να εξιλεωθώ για τους φορτιστές που έφαγα, η μαμά με έβαλ...εεε...αποφάσισα σήμερα να σας παρουσιάσω το βιβλίο της μαμάς μου. Καταρχάς, μυρίζει ωραία. Δευτερον, έχει τόσο ωραία υφή που με το ζόρι κρατιέμαι μην το μασουλήσω ΚΑΙ αυτό. Τώρα για το τι λέει θα σας γελάσω, γάτα είμαι, αν ήξερα να διαβάζω, θα είχα κατακτήσει τον κόσμο. Η μαμά λέει πως είναι κάτι που αρχίζει από "Π" αλλά εγώ από "Π" ξέρω μόνο το πατεδάκι μου.
- Sparks!
- Ναι μητέρα;
- Στο θέμα μας...
- Α ναι. Πρόκειται λοιπόν για ένα βιβλίο ποίησης που ακολουθεί τα μονοπάτια του ονείρου, της ζωής και του έρωτα και αγγίζει άλλοτε φωτεινές κι άλλοτε σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής για να φτάσει στην αυτογνωσία που είναι ο υπέρτατος προορισμός.
-
(Γλείφεται δήθεν αδιάφορα, σταματά και με κοιτά στα μάτια)
- Τι; Καλά δεν τα είπα;
- Μια χαρά... αλλά πώς....
- Δεν έχει πώς. Πιάσε ένα "Π" από πατέ τώρα να μασουλήσω, γιατί δεν το βλέπω καλά το βιβλίο σου!

- Sparks, γιατί δάγκωσες ΠΑΛΙ το καλώδιο του φορτιστή;
- Συκοφαντίες. Δεν ήμουν εγώ. Το κουνέλι ήταν.
- Δεν έχουμε κουνέλι στο σπίτι.
- Ε τότε ήταν ο σκύλος!
- Ούτε σκύλο έχουμε.
- Να πάρετε!
- Θα μου πεις γιατί έφαγες τον φορτιστή;
- Άσε με τώρα. Δε βλέπεις; Κοιμάμαι.
- Είναι ο 7ος που τρως!!!
- Ε και; Ήθελα να φορτίσω τις 7 ζωές μου! Ωχουυυ! Έλα τώρα, χάιδεψε πατουσάκι!
-