- Sparks! Τι όμορφη που είσαι όταν ξαπλώνεις εδώ δίπλα μου!
- Πάντα είμαι όμορφη, μητέρα, αλλά ευχαριστώ!
- Το ξέρεις ότι για χάρη σου άδειασα αυτό το ράφι;
- Το ξέρω κι έχω να πω ότι είναι πολύ βολικό και να μη διανοηθεί να πάψει να είναι!
- Και ξέρεις ότι τώρα δεν έχω πού να βάλω τα βιβλία μου;
- Να πάρεις μια τρίτη βιβλιοθήκη ή να σταματήσεις να παίρνεις βιβλία!
- ΤΙΙΙΙ;;;
- Πλάκα κάνω, μητέρα! Μη συγχύζεσαι! Να! Έλα θα σου κάνω πατουσάκια να ηρεμήσεις!
- Μισό μισό, να σε βγάλω βίντεο! Το απαιτεί και το κοινό σου!
- Ποιο κοινό μου;
- Οι άνθρωποι που θέλουν να σε βλέπουν και να μαθαίνουν για σένα!
- Μπα! Υπάρχουν τέτοιοι; Και σαν τι θέλουν να μάθουν τώρα;
- Όχι κάτι συγκεκριμένο, απλά να σε δουν σε βίντεο.
- Καλά. Τράβα με να κάνω πατουσάκια, λοιπόν. Θα γουργουρίσω και λίγο, αλλά όχι πολύ δυνατά. Δε θα βραχνιάσουμε κιόλας γι' αυτό το "κοινό"!
-
- Άντε τράβα, γιατί θέλω να κάνω και μπάνιο! Έμεινα που έμεινα στο ράφι, μην πιάσω και σκόνη σαν τα βιβλία σου!

- Sparks, τι κάνεις μέσα στη μπανιέρα;
- (Ωχ μας πιάσανε!) Τι να κάνω, μητέρα; Μπάνιο;
- Μπάνιο;
- Ναι, μπάνιο! Περίεργο σου φαίνεται;
- Με κλειστή βρύση;
- Εμ τι; Με ανοιχτή;
- Φυσικά! Έτσι γίνεται το μπάνιο!
- Θες να πεις πως όταν μπαίνεις εδώ μέσα βρέχεσαι;
- Ακριβώς!
- Γιατιιιι;
- Βρέχομαι και σαπουνίζομαι για να καθαριστώ!
- Γλώσσα δεν έχεις να γλειφτείς; Εεε...Θέλω να πω, εγώ νόμιζα πως "μπάνιο" είναι να μπαίνεις εδώ μέσα που είναι δροσερά και να δροσίζεσαι.
- Όοοχι. Το μπάνιο προϋποθέτει νερό.
- Ευχαριστώ τότε, αλλά δε θα πάρω.
- Τότε βγες από τη μπανιέρα.
- Μπα, θα κάτσω λίγο ακόμα, αν δε σε πειράζει. Είπαμε, έχει δροσιά. Θα επιθεωρήσω λίγο κι αυτή τη βρύση να βεβαιωθώ ότι δε στάζει. Δεν ανοίγει από μόνη της, ε;
- Όχι, μην ανησυχείς.
- Εντάξει, λοιπόν! Άσε με να κάνω το "μπάνιο" μου. Α και κλείσε και την κουρτίνα. Θέαμα με έκανες!

- Sparks, τι κάνεις εκεί;
- Τι κάνω; Μαζεύω το χαλί! Μάιος έφτασε, μέχρι πότε θα τα έχουμε στρωμένα;
- Κι από πότε σ' έπιασε εσένα η νοικοκυροσύνη;
- Ε καλά, με ενοχλεί και λίγο όταν τρέχω και σπινιάρω.
- Α ώστε έτσι... Είπα κι εγώ!
- Και για πες, πότε θα βάλεις τα καλοκαιρινά χαλιά;
- Ποια καλοκαιρινά χαλιά; Το καλοκαίρι δε βάζουμε χαλιά!
- Κι εγώ πού θα ξαπλάρω να λιάζομαι;
- Στις άπειρες φωλιές σου ή στο δροσερό πάτωμα.
- Ιιιιιιι και τι με πέρασες να κυλιέμαι στα πλακάκια; Χαλάκι;
- Αφού αυτό κάνεις!
- Συκοφαντίες! Τέλος πάντων, σαν να έβαλε κρύο μου φαίνεται. Μια χαρά είναι το χαλί. Που θες και να το σηκώσεις ακόμα δε μπήκε ο Μάιος!
- Μα εσύ...
- Μια χαρά είναι είπα! Μαλακό μαλακό!(Που θα με πεις εμένα χαλάκι!) Ό,τι πρέπει για την εποχή! (Ακούς εκεί! Κοτζάμ γάτα!) Άντε και καλό μας μήνα!

- Μητέρα, τι κάνεις εκεί; Πάλι γράφεις;
- Ναι, Σπαρκς μου!
- Για μένα;
- Όχι, δε γράφω για σένα. Γράφω ένα μυθιστόρημα.
- Παραμύθι δηλαδή.
- Όχι ακριβώς...για μεγάλους είναι.
- Κι οι μεγάλοι δε διαβάζουν παραμύθια;
- Εεε... Διαβάζουν ιστορίες.
- Και τι διαφορά έχουν οι ιστορίες από τα παραμύθια;
- Μμμ... οι ιστορίες διηγούνται γεγονότα που βασίζονται στην πραγματικότητα, ενώ τα παραμύθια διδάσκουν νοήματα μέσα από σύμβολα και εικόνες. Κατάλαβες;
- Όχι, αλλά ωραία το είπες! Και δε μου λες σ' αυτό το μυθιστόρημα θα έχει γάτες;
- Όχι, δε θα έχει.
- Άρα δε θα έχει και λιχουδιές, ε;
- Όχι, Σπαρκς μου! Λιχουδιές έχει στο συρτάρι.
- Στο στομάχι μου όμως;
- Θέλει λιχουδιά το κορίτσι μου;
- Ε τι σου λέω τόση ώρα; Να! Γουργουρίζει το στομάχι μου!
- Αυτό μου φαίνεται πραγματικά σαν παραμύθι!
- Όχι σου λέω! Είναι ιστορία βγαλμένη από τη ζωή!
- 

- Μητέρα, τι είναι το Πάσχα;
- Γιορτή, Sparks μου. Τιμούμε τα πάθη του Χριστού και γιορτάζουμε την Ανάστασή Του.
- Κι αυτά τα κόκκινα μπαλάκια που κοπανάγατε το ένα πάνω στο άλλο τι είναι;
- Δεν ήταν μπαλάκια! Ήταν αβγά.
- Αβγά; Και γιατί ήταν κόκκινα;
- Τα βάφουμε για να συμβολίσουμε τη χαρά μας που ο Χριστός αναστήθηκε.
- Μάλιστα. Και δε μου λες, το έλατο κι αυτό το Πάσχα το στολίζετε;
- Όχι. Αυτό είναι χριστουγεννιάτικο.
- Πάσχα δεν είπες ότι είχατε;
- Ναι.
- Και γιατί έχεις χριστουγεννιάτικο έλατο πάνω στη βιβλιοθήκη;
- Το έχω αφήσει ξεστόλιστο σαν διακοσμητικό φυτό.
- Μάλιστα. Και από το Πάσχα τι θα αφήσεις ξεστόλιστο για τα Χριστούγεννα; Αβγά;
- Όχι, Sparks μου! Αυτά τα φάγαμε.
- Κι εμένα δε μου έδωσες ένα εορταστικό μεζεδάκι, ε;
- Μα δεν τρως αβγά!
- Κρίμα. Κι έλεγα να σου ποζάρω δίπλα σ' αυτό το χριστουγεννιάτικο έλατο, έτσι για το καλό του Πάσχα!
- Τι θα έλεγες για κονσερβάκι με αρνί;
-  Καλά είμαι έτσι;
- Κούκλα! 

- ΜΑΜΑΑΑΑΑ!!!
- Τι έπαθες, παιδί μου, και φωνάζεις;
- Ένα μαμούνι!
- ΠΟΥ;
- Εκεί στον τοίχο!
- Καλέ, αυτό είναι μύγα!
- Ε μαμούνι! Το ίδιο λέμε!
- Δε θα το κυνηγήσεις;
- Μισό, το λοκάρω! Εκεκεκεκ! (ήχος που κάνουν τα γατιά όταν δουν θήραμα)
- Αχ τι γλυκούλα που είσαι, όταν το κάνεις αυτό!
- Μητέρα, με αποσπάς! Και δεν είμαι γλυκούλα! Είμαι θηρευτής!
- Συγγνώμη, Σπαρκς μου. Δεν ξαναμιλάω, κάνε δουλειά σου!
- Τώρα μου έφυγε η όρεξη. Κι αυτή η μύγα, πώς την είπες, δεν κινείται. Δεν έχει γούστο έτσι. Είναι πολύ εύκολο.
- Δηλαδή λες ότι ενδιαφέρον έχει μια πρόκληση όταν σε ωθεί να προσπαθήσεις, αλλιώς δεν είναι πρόκληση, ε;
- Τι;
- Τίποτα κάτι δικά μου!
- Καλά. Φέρε τώρα το λέιζερ να παίξουμε και θα πιάσω τη μύγα όταν ξυπνήσει.
- Μα δεν είναι καλύτερα να την πιάσεις στον ύπνο;
- Πφφφ τίποτα δεν καταλαβαίνεις και με προκαλείς να σε δαγκώσω! Χμμμ...για έλα λίγο πιο κοντά να σου πω κάτι! Να! Γυρνάω και κοιλίτσα! Έλα να χαϊδέψεις, καλή μου μύγα...εεε...μητέρα!

- Μητέρα, μπορείς να κλείσεις λίγο το παράθυρο;
- Γιατί Sparks μου; Άσε να μπει λίγος ήλιος!
- Δεν μπορώ ν' ακούω άλλο τις γάτες της αυλής να τσακώνονται. Μου έχουν πάρει τ'αυτιά!
- Ε...ναι. Δεν τσακώνονται.
- Αφού ουρλιάζουν σαν παλαβές!
- Έτσι κάνουν όταν ζευγαρώνουν.
- Ζευγαρώνουν;
- Νομίζω, μικρή μου, πως ήρθε η στιγμή να μιλήσουμε για τις μελισσούλες και τα λουλουδάκια...
- Ποιες μέλισσες και λουλούδια, καλέ μητέρα; Για γάτες μιλάμε τώρα! Τα 'χεις χάσει τελείως ή γράφεις πάλι παραμύθι;
- Όχι...να...δηλαδή...να σου εξηγήσω.
- Να κλείσεις το παράθυρο είπα. Δεν μπορώ να τις ακούω. Λένε πολύ επιθετικά πράγματα μεταξύ τους και μου χαλάνε το ζεν.
- Σαν τι λένε δηλαδή;
- Α δε μου επιτρέπει η διαγωγή μου να σου πω. Κάτι για... "μελισσούλες και λουλουδάκια".

- Κοίτα Sparks! Έτσι σε φαντάζεται το ΑΙ αν ήσουν άνθρωπος!
- Το ποιο;
- Το Chatgpt, ντε. Η τεχνητή νοημοσύνη.
- Και που με ξέρει; Στον ύπνο του μ' έβλεπε;
- Ανέβασα φωτογραφία σου και σε έφτιαξε.
- Και γιατί δεν ανέβασες δικιά σου να σε κάνει γάτα;
- Α εγώ έχω μπιφ με το gpt!
- Που'ν'το; Και γιατί το δίνεις σ' αυτό κι όχι σε μένα; 
- Ποιο καλέ;
- Το μοσχαράκι!
- Όχι, δεν κατάλαβες! Εννοώ ότι δεν το πολυσυμπαθώ και δε θέλω να μοιράζομαι μαζί του πληροφορίες για μένα. Μόνο διαδικαστικά το ρωτάω.
- Α ωραία είσαι! Δε βάζεις δικιά σου φωτογραφία, αλλά τη δική μου τη μοστράρισες! Μητέρα να σου πετύχει!
- Ε εσύ τι θα παθεις; Γάτα είσαι! Το πολύ πολύ να σε ματιαξουν!
- Και δεν είναι σοβαρό αυτό; Άσε που υπάρχουν και τα GDPR!
- Τα ποια; 
- Τα προσωπικά δεδομένα, ντε! Ντιπ δεν ξέρεις;
- Μωρέ εγώ τα ξέρω! Εσύ πού τα έμαθες;
- Εμ τι νόμιζες, μητέρα; Περιστέρια σελώνω;
- Μααλιστα. Τέλος πάντων, για πες. Σ' αρέσει;
- Ντάξει καλή μ' έκανε! Δε με χαλάει. Και το μαλλάκι ωραίο. Έχει γούστο αυτός ο Τζιπιτής. Πατεδάκι όμως δεν έβαλε.
- Αφού σε έκανε άνθρωπο. Τρώνε οι άνθρωποι πατέ;
- Σωστά. Ένα πιτογυράκι τότε. Με απ' όλα. Θα περιμένω στην κουβέρτα μου. Και να μην αργήσει, πες του. Έχει φύγει το παιδί. 

- Sparks, τι κάνεις εκεί, παιδί μου, και στέκεσαι σαν άγαλμα;
- Μαζεύω βιταμίνη D.
- Μάλιστα...και γιατί έχεις τόσο άγριο ύφος;
- Δεν είναι άγριο, μητέρα. Είναι μπλαζέ.
- Μαάλιστα... Δεν ήξερα ότι χρειάζονται και οι γάτες βιταμίνη D.
- Αν ενδιαφερόσουν περισσότερο για το πλάσμα που σε φιλοξενεί, θα το ήξερες.
- Τι εννοείς "με φιλοξενεί";
- Φεύγεις κάθε μέρα από το σπίτι;
- Φεύγω.
- Εγώ φεύγω καθόλου;
- Όχι.
- Άρα ποιανού είναι το σπίτι;
-  Τι λογική είναι αυτή;
- Γατίσια! Άσε με τώρα, σε παρακαλώ, να απολαύσω τον ήλιο μου και να θυμηθώ τα παλιά καλά χρόνια της Αιγύπτου.
- Μάλιστα, μεγαλειοτάτη.
- Έτσι μπράβο!

Αφήνω πάνω στο κρεβάτι τα ρούχα που μόλις είχα μαζέψει από την απλώστρα και κάθομαι για λίγο στο γραφείο. Ξαφνικά ακούω έναν ήχο μασουλήματος. Πετάγομαι πάνω, γνωρίζοντας ότι αυτό που θα αντικρίσω δε θα είναι καλό...
Και δεν ήταν.

- Sparks ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ;;;;;
- (Ωχ μας πιάσανε ) Μασουλάω, μητέρα.
- ΤΙ ΜΑΣΟΥΛΑΣ;;;
- Νομίζω παντζάρια, αν κρίνω από το χρώμα.
- ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΖΑΡΙΑ! ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΛΟΥΖΑ ΜΟΥ!!!!
- Μητέρα, χαμήλωσε λίγο τον τόνο της φωνής σου! Ξέρεις ότι οι γάτες δεν αγαπάμε τη φασαρία...
- Κι εγώ αγαπούσα αυτήν τη μπλούζα, αλλά την ΕΦΑΓΕΣ!!!
- Α μπλούζα ήταν; Γι' αυτό είχε λίγο στυφή γεύση; Είπα κι εγώ!
- Δε σου πήρα ένα κάρο φυσικά ξυλαράκια με catnip; Αντί να μασουλάς αυτά μασουλάς τη μπλούζα μου; Είσαι σοβαρή;;!!!
- Καταρχάς, δεν είμαι σαράκι να μασουλάω ξύλα. Κατά δεύτερον, αυτά είναι ωραία για να τρίβομαι πάνω τους, δεν ήξερα ότι μασουλιούνται κιόλας! Άκου ξύλο! Να μου μπει και καμιά σκλήθρα!
- Μωρέ θα φας ξύλο και θα 'ναι όλο δικό σου!!! (Ελληνίδα μάνα mode on...)
- Τι είπατε, μητέρα; (γουρλώνει cute μάτια)
-  Τίποτα, λέω, την επόμενη φορά διάλεξε τουλάχιστον καμιά παλιά μπλούζα και φρόντισε να μην καταπιείς κομμάτι και σε τρέχουμε! Εντάξει, αγάπη μου;
- Καλά, μητέρα, θα το έχω υπόψη!

Και κάπως έτσι τη γλίτωσε.
Το γατί.
Η μπλούζα όχι.