“ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ anti-accountability buddy, ράτσας τάμπι, παιχνιδιάρικο και δαγκωνιάρικο. Δε θα γράψετε ούτε λέξη, δίνεται με εγγύηση”.
– Μητέρα, τι κάνεις εκεί;
– Βάζω αγγελία.
– Τι πουλάς;
– Δεν πουλάω. Χαρίζω. Εσένα! Γιατί δε με αφήνεις να γράψω.
– Ε μα είναι τώρα κατάσταση αυτή, όλο κλίκι κλίκι, να μη με αφήνεις να κοιμηθώ;
– Να πας να κοιμηθείς στην άλλη φωλιά!
– Εγώ εδώ θέλω. Έχει ωραία θέα.
– Ναι αλλά είναι λύση το να απλώνω χέρι στο πληκτρολόγιο και να με δαγκώνεις;
– Αμέ! Ευκαιρία να παίξουμε κιόλας! Που ασχολείσαι όλο μ’αυτό το πιπολόγιο και δεν παίζεις μαζί μου!
– ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟ!
– Ε αυτό είπα κι εγώ!
– Και κάθεσαι και πάνω στο ποντίκι!
– Δεν κάθομαι. Το έχω ακινητοποιήσει.
– Μα δεν είναι αληθινό!
– Δεν έχει σημασία. Είναι ποντίκι κι είμαι γάτα.
– Θα σταματήσεις να με δαγκώνεις;
– Όχι. Θα σταματήσεις να γράφεις;
– Όχι.
– Ε είμαστε πάτσι. Άντε τώρα να κάνεις καμιά δουλειά και θα προσέχω εγώ το πιπολογιο!
