Πώς θα σου φαινόταν αν αφηγητής ήταν ένας γάτος; Αν μας βοηθούσε να δούμε μέσα από τα μάτια των αγαπημένων μας αιλουροειδών και να διαπιστώσουμε ότι στην πραγματικότητα είναι πλάσματα πολύ πιο νοήμονα απ' όσο καταλαβαίνουμε; Όταν μάλιστα συναντούν ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες τους και τους φέρονται με τον δέοντα σεβασμό, γίνονται σύντροφοι και συνταξιδιώτες στις περιπέτειες της ζωής.

Πώς θα σου φαινόταν αν αφηγητής ήταν ένας γάτος; Αν μας βοηθούσε να δούμε μέσα από τα μάτια των αγαπημένων μας αιλουροειδών και να διαπιστώσουμε ότι στην πραγματικότητα είναι πλάσματα πολύ πιο νοήμονα απ' όσο καταλαβαίνουμε; Όταν μάλιστα συναντούν ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες τους και τους φέρονται με τον δέοντα σεβασμό, γίνονται σύντροφοι και συνταξιδιώτες στις περιπέτειες της ζωής.

Ένα τέτοιο ταξίδι ξεκινούν ο Νάνα, ο γάτος της ιστορίας με τον άνθρωπό του, τον νεαρό Σατόρου, σταματώντας σε μέρη της Ιαπωνίας στα οποία κανένα γατί δε θα είχε την ευκαιρία να βρεθεί σε μια μόνο ζωή του. Ο Σατόρου επισκέπτεται φίλους που έχει χρόνια να δει, για έναν λόγο που παραμένει όχι και πολύ κρυφός από τον Νάνα, αφού οι γάτες μάς καταλαβαίνουν τελικά πολύ καλύτερα απ' όσο νομίζουμε.

Μέσα από την αλληγορία, η Αρικάουα υμνεί την έννοια της φιλίας, της συντροφικότητας και της άνευ όρων αγάπης. Εξερευνά τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που προκύπτουν πριν από σημαντικές αποφάσεις ζωής και υφαίνει ένα νήμα ανάμεσα στους ήρωες, για να δείξει πώς οι πράξεις καλοσύνης και η καλή διάθεση μπορούν να επηρεάσουν έναν ή παραπάνω ανθρώπους για μια ολόκληρη ζωή.

Ως προς τη γραφή, η Αρικάουα έχει αυτή τη διακριτική αμεσότητα την οποία συναντάμε στα βιβλία πολλών Ιαπώνων συγγραφέων, με μια ροή που θυμίζει βαρκάδα σε ποταμό κι έναν λόγο βαμμένο με συναισθηματικές αποχρώσεις όλων των εποχών.

Είτε γατόφιλοι είτε όχι, είναι ένα βιβλίο που θα σας ταξιδέψει, θα σας συγκινήσει, θα σας προβληματίσει και θα σας αφήσει με μια αίσθηση κάθαρσης στην καρδιά.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Μίνωας

Με γεγονότα διάσπαρτα από τη μνήμη του Χαραλάμπη, η Λία Νικολάου με το Λαϊνάκι της μας ταξιδεύει στη χρονική περίοδο από το 1930 μέχρι περίπου το σήμερα. Άνθρωποι σκληροί και δομημένοι από άλλες νοοτροπίες, άνθρωποι που βίωσαν τον πόλεμο, την προδοσία, την πείνα, το ρουφιανιλίκι, αλλά και άνθρωποι που επιμένουν να πηγαίνουν ενάντια στις προκαταλήψεις και να διεκδικούν ένα μέλλον ολόδικό τους είναι οι ήρωες που σκιαγραφεί η Λία.

Ο Χαραλάμπης, γέρος πια, μπαίνει στη θέση του καθενός τους, βλέπει από τα μάτια τους και ακούει από τα αυτιά τους. Οι αναμνήσεις τον κατακλύζουν και η ανάγκη να τις μοιραστεί και να ομολογήσει την ιστορία της οικογένειάς του αντιμάχεται την ανάγκη του να φύγει μακριά από όλα και να ταξιδέψει στη «Γιαπωνία» για να δει τις κερασιές.

Ανάμεσα στο πένθος για τους δικούς του και το πένθος της ζωής που χαράμισε σ’ έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και την αναζήτηση της πραγματικής του ταυτότητας, παλεύει ν’ αλλάξει έστω και την τελευταία στιγμή και να τιμήσει τη ζωή και την αγάπη που του φέρθηκαν καλά έστω στα στερνά του.

Η Λία, θέλοντας να μας πείσει πως ο άνθρωπος αλλάζει όταν ταξιδεύει, κατά τη ρήση του Backman, πλάθει ένα ταξίδι στις αναμνήσεις και δείχνει πετυχημένα πως «όλα μέσα στο κεφάλι μας είναι˙ μαζί και οι όρκοι και οι προδοσίες». Με μια γλώσσα που αρμόζει στην εποχή στην οποία ανήκει η ιστορία, δημιουργεί ένα κλίμα απόλυτα ταιριαστό με τους ήρωες. Μέσα στις διαπιστώσεις τους, πετάει σκόρπια φιλοσοφικά διαμαντάκια για τον άνθρωπο και την κοινωνία, που κάνουν τον αναγνώστη να προβληματιστεί και να κουνήσει το κεφάλι συγκαταβατικά στη διαπίστωσή τους: «Αφού ο κόσμος δε βλέπει ποτέ κάτι άλλο από αυτό που θέλει να δει. Για την ακρίβεια ο κόσμος δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του. Έτσι ήταν ο κόσμος τότε˙ έτσι είναι ο κόσμος ακόμα και τώρα, μισός στο σκοτάδι και στο φως μισός, δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του αν δεν θέλει να δει.»

Και το Λαϊνάκι, εκείνη η μικρή πήλινη στάμνα που μεταφέρθηκε από χέρια σε χέρια ως την αγκαλιά του Χαραλάμπη, τι να κρύβει άραγε; Η Φρόσω είπε πως εκεί έκλεισε τον μεγαλύτερο θησαυρό. Μα τι λογίζεται ως θησαυρός για τον άνθρωπο; Οι λύρες ή η ψυχή;  Τα πλούτη ή τα δάκρυα; Τι κληρονομιά αφήνουμε εν τέλει στις επόμενες γενιές και ποια είναι αυτή που τους ακολουθεί ώσπου ν’ αφήσουν την τελευταία τους ανάσα;

Όλα αυτά και πολλά ακόμα αγγίζει το Λαϊνάκι, ένα βιβλίο που καταδύεται στην ψυχή και ανασύρει πάθη, επιλογές και τραύματα τυλιγμένα σε λογιών λογιών χαρτάκια, γραμμένα με κολλυβογράμματα.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Ελκυστής

Με μια γραφή τόσο ζωντανή που θαρρείς πως απλώνει το χέρι κι αγγίζει την ψυχή, οι Σταγόνες από το Φυστίκι που κυλάει ξεκινούν σαν ρυάκι που κυλά αθόρυβα και εναρμονίζεται με το τοπίο. Κάθε σταγόνα κι ένας πρωταγωνιστής. Χαρακτήρες ήρεμοι, αυστηροί, δυναμικοί, people pleasers, ανεξάρτητοι ή εξαρτημένοι, χαλαροί ή αγχωμένοι, ευγενικοί και δοτικοί, παθιασμένοι, πικρόχολοι, εξωστρεφείς ή εσωστρεφείς, αποφασιστικοί και ενεργητικοί μας συστήνονται μέσα από μια σκηνοθετική ματιά που πιάνει και τις πιο λεπτές κινήσεις και εκφράσεις με τρόπο που νομίζεις πως βλέπεις τηλεοπτική σειρά. Οι διάλογοι μοιάζουν τόσο καθημερινοί που λες ότι τους έχεις ακούσει ή ακόμα περισσότερο ότι τους έχεις ζήσει.

Προς τη μέση του βιβλίου το ρυάκι γίνεται χείμαρρος και παρασύρει συναισθήματα, λόγια και όρια. Οι πρωταγωνιστές αρχίζουν να συγκρούονται, να χάνουν μάχες, να υπερισχύουν, να διαλύονται.

Προς τη μέση του βιβλίου το ρυάκι γίνεται χείμαρρος και παρασύρει συναισθήματα, λόγια και όρια. Οι πρωταγωνιστές αρχίζουν να συγκρούονται, να χάνουν μάχες, να υπερισχύουν, να διαλύονται. Ένα κύμα θεόρατο τους παρασύρει και τους πετά σε μια θάλασσα γεμάτη εκατομμύρια σταγόνες κι εκείνοι παλεύουν πια για να κρατηθούν στη ζωή. Όχι στη ζωή που ήξεραν, αλλά εκείνη που ανοίγεται μπροστά τους με εντελώς διαφορετικούς όρους.

Η ποικιλία των θεμάτων που θίγονται μέσα στην ιστορία αγγίζει εντυπωσιακά πολλές πτυχές της κοινωνίας. Ομοφυλοφιλία, αυτισμός, ορφάνια, αμβλώσεις, προβλήματα υγείας, διεθνείς σχέσεις, γονεϊκότητα, εφηβεία, φιλία, απιστία, σχέσεις, έρωτας και αιώνια αγάπη περιβάλλονται άλλοτε με ευαισθησία και ευγένεια κι άλλοτε με ένταση και πάθος, ανάλογα την περίσταση. Κυρίαρχη όλων, η απώλεια που σε μεταμορφώνει ακούσια και πολλές φορές βίαια.

«Πώς διαγράφεις άραγε από την καρδιά σου έναν άνθρωπο που αγαπάς, επειδή αλλάζουν οι συνθήκες; Πώς πας παρακάτω , όταν νοσταλγείς ακόμα στιγμές  που έζησες μαζί του, όταν ακόμη νιώθεις ότι έχεις κουβέντες να του πεις, στιγμές να μοιραστείς, πράγματα να του δώσεις…»

«Η ζωή δε ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ όταν χάνεις τη ζωή σου. Τέλος. Μόνο συνηθίζεται.»

Ένα εξέχον στοιχείο της γραφής του Φυστικιού είναι η ενσυναισθητική ματιά. Οι ήρωες δεν ειναι δαίμονες ή άγγελοι, αλλά άνθρωποι με αδυναμίες, εγωισμό, τραύματα και μια έμφυτη δίψα για αγάπη και τρυφερότητα.

«Στα δεκαπέντε σου χρόνια νομίζεις πως το κρεμμύδι έχει μόνο μια στρώση φύλλα. Θα σου πάρει καιρό να το ξεφλουδίσεις. Και θα τρέξουν δάκρυα στην πορεία. Μα μόνο έτσι θα μάθεις πως οι ψυχές των ανθρώπων είναι περίπλοκες και δεν υπάρχουν απόλυτα χρώματα, ούτε κατάμαυρο ούτε αγγελικά λευκό – στις αποχρώσεις παίζουμε όλοι. Στα γκρι, στα ασημί, στα μολυβένια, στα χρώματα της στάχτης, του καπνού και του σύννεφου.»

Όσον αφορά τη γλώσσα, παρά τη γενικότερη αμεσότητα της γραφής της, το Φυστίκι χρησιμοποιεί το λυρικό ένδυμα των παρομοιώσεων για να προσεγγίσει τα πιο ευαίσθητα σημεία της ιστορίας. Περιβάλλει τις λέξεις της με εικόνες οικείες που μεταφέρουν το νόημα κατευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη. Οι συμβολισμοί είναι διάχυτοι ξεκινώντας κιόλας από τον τίτλο. Οι σταγόνες είναι οι ίδιες οι ζωές μας που αγωνίζονται «πάνω σε ένα τζάμι» να απομακρυνθούν, να συγκλίνουν, να προχωρήσουν πάσει θυσία. Οι σταγόνες είναι δάκρια πόνου, είναι ιδρώτας πάθους και μόχθου, είναι αίμα που βράζει, που κυλά, που γίνεται νερό. Τέλος, είναι όλα αυτά που νιώθουμε να ρέουν μέσα μας και να μας μεταλλάσσουν στην πορεία του χρόνου και των εμπειριών της ζωής.

Δεν μπορείς να μείνεις ανεπηρέαστος από τις Σταγόνες. Θα θυμώσεις, θα βρίσεις, θα συγκινηθείς θα σοκαριστείς, θα λυτρωθείς. Θα ταυτιστείς με την Τζένη, τον Δημήτρη, τον Αντώνη, την Εύη… Οι ήρωες του Φυστικιού είμαστε εσύ κι εγώ, γι' αυτό και θα δεις τον εαυτό σου μέσα τους και θα μείνεις να απορείς πώς γίνεται να γράφει για τη ζωή σου χωρίς να σε ξέρει. Εξάλλου, ήταν μια υπόσχεση που έδωσε και τήρησε στο έπακρο!

Είναι ένα βιβλίο για όσους θέλουν ν’ αγαπήσουν το διάβασμα, για όσους το αγαπούν ήδη, αλλά και για όσους έχουν χάσει το πάθος τους για την ανάγνωση, αφού η δύναμη των λέξεων του Φυστικιού μετατρέπει τον αναγνώστη σε σφουγγάρι έτοιμο να απορροφήσει τις Σταγόνες του!

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Διόπτρα

Σκηνοθετική ματιά, πρωτότυπη δομή, λυρισμός και ένταση στον λόγο, γεμάτη γραφή και περιγραφές είναι τα πρώτα στοιχεία που κατακλύζουν τον αναγνώστη που κρατά στα χέρια του το βιβλίο "Ο Θεριστής τη νύχτα" της Γιώτας Βασιλείου. Μια ιστορία στο τώρα του Λονδίνου του 19ου αιώνα που αναδύει μυστήριο, βροχή, ομίχλη και αίμα.

Θέματα καίρια θίγονται μέσα σε μια ατμόσφαιρα αγωνίας και εγκλημάτων. Χρησιμοποιώντας την εποχή κατά την οποία ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης χτίζει τη φήμη του ευφυούς δολοφόνου που παραμένει ασύλληπτος, η Γιώτα στρέφει τον προβολέα σε δυο γυναίκες. Δυο ηρωίδες που μας προβληματίζουν ως προς τη θέση και τα δικαιώματα των γυναικών στο τότε αλλά και στο τώρα, το μητρικό ρόλο στη ζωή ενός ανθρώπου και το τι συνέπειες μπορεί να έχει η έλλειψη στοργής από το οικογενειακό περιβάλλον, τόσο στο σώμα όσο και στον ψυχισμό μας.

Οι ηρωίδες κυλιούνται σ' έναν βάλτο παθών και ματωμένων ονείρων και προσπαθώντας να αναδυθούν στην επιφάνειά του, κάνουν επιλογές που κοστίζουν. Η αφήγηση ακολουθεί ένα σπειροειδές μοτίβο που μοιάζει να επαναλαμβάνεται, αλλά κάθε φορά εξελίσσει και λίγο περισσότερο την ιστορία. Στο τέλος της σπείρας αυτής, η Γιώτα μάς περιμένει με μια ανατροπή ευφυέστατη, το άρωμα της οποίας ξεκινά από λίγο πριν να γαργαλά επικίνδυνα το μυαλό του αναγνώστη. Οι επιστολές και τα αποσπάσματα από εφημερίδες που παρεμβάλλονται στην αφήγηση δίνουν στη ροή μια κινηματογραφική ζωντάνια και μας εμπλέκουν πιο έντονα στην πλοκή.

Το βιβλίο επιδιώκει και επιτυγχάνει να δώσει ιδιαίτερο βάρος στην παρουσία της γυναίκας σε μια εποχή τόσο ανδροκρατούμενη που σκανδαλίζει υποστηρίζοντας πως "Αυτός ο κόσμος κυβερνάται από χρήμα κι επιρροή, όχι από μελάνι κι αγανάκτηση". Η ιστορική πραγματικότητα συγκαλύπτει την αλήθεια, μα η λογοτεχνική φαντασία είναι πάντα παρούσα για να κάνει τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις.

Η Γιώτα κινείται ανάμεσα σε διάφορα είδη, ενώνοντας το ψυχολογικό θρίλερ, το κοινωνικό μυθιστόρημα, το ψυχογράφημα και τον γοτθικό τρόμο και προσφέροντας στον αναγνώστη μια απολαυστική εμπειρία.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Κύφαντα