Το Confiteor του Ζάουμε Καμπρέ είναι ένα βιβλίο πρόκληση για κάθε βιβλιόφιλο. Πέρα από το γεγονός ότι αριθμεί περισσότερες από 700 σελίδες, σε μέγεθος μεγαλύτερο από ένα τυπικό βιβλίο, η πλοκή και η γραφή του είναι μοναδικές. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε διαφορετικές εποχές με συνδετικό κρίκο ένα βιολί, το θρυλικό «Βιάλ», κατασκευής Στοριόνι, η πορεία του οποίου περνά από την εποχή της Ιεράς εξέτασης έως το Άουσβιτς για να φτάσει στα χέρια του πρωταγωνιστή, Αντριά Αρντέβολ.

Ο Αντριά μεγάλωσε σε ένα σπίτι με αντικρουόμενα μηνύματα εκ μέρους των γονιών του, σχετικά με τις απαιτήσεις τους από εκείνον. Επιθυμούσε δε, διακαώς ν’ ανακαλύψει την οικογενειακή του ιστορία, την οποία και αφηγείται βήμα βήμα, ακολουθώντας το νήμα της μνήμης και της ιστορίας.

Διαφορετικές αφηγήσεις ξεπηδούν κι εμπλουτίζουν την κεντρική πλοκή με ιστορικά στοιχεία, σασπένς και ανθρωπολογικά μηνύματα. Οι στοχασμοί που προκύπτουν είναι αναρίθμητοι και οι διάσπαρτες αποφθεγματικές προτάσεις συμπυκνώνουν τα νοήματα που ο συγγραφέας προσδοκά να περάσει για το ανθρώπινο είδος.

Ο Αντριά, ως αφηγητής, εναλλάσσει την οπτική της αφήγησης από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο σε πολλά σημεία του κειμένου -ακόμα και μέσα στην ίδια πρόταση- διατηρώντας, όμως, την συνοχή του νοήματος. Ο σκοπός της γλωσσικής αυτής τεχνικής αποκαλύπτεται στο τέλος του βιβλίου και είναι απόλυτα συνεπής με την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο πρωταγωνιστής.

Η θεματική του Confiteor είναι πολύπλευρη. Άπτεται θεμάτων όπως η θεολογία, η ανθρωπολογία, η ψυχολογία, η φιλοσοφία. Εξετάζει το καθένα μέσα από το πρίσμα των γεγονότων της κάθε εποχής, αποκαλύπτοντας τη διαχρονικότητα της διαμάχης του καλού και του κακού, το οποίο δεν τοποθετεί στο εσωτερικό του κάθε ανθρώπου. Η μουσική παίζει επίσης καίριο ρόλο, εφόσον είναι αυτή που συνοδεύει τον Αντριά καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, τον συνδέει με τους γονείς του και εν γένει διατρέχει όλο το βιβλίο διακριτικά, σαν μια συμπαντική θάλασσα που περιβάλλει χαρακτήρες και γεγονότα και τα μεταφέρει μέσα στον χρόνο και τον χώρο.

Δεν είναι εύκολο ανάγνωσμα. Προσωπικά, θα έλεγα πως το Confiteor δεν είναι βιβλίο, αλλά μια ολόκληρη αναγνωστική εμπειρία, γεμάτη σκηνές απαράμιλλης συγγραφικής δεινότητας που φτάνουν να συγκινήσουν έως ανατριχιάσουν τον αναγνώστη.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Πόλις

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Ιωάννας Σταθοπούλου με τίτλο "Υποσυνείδητες Υποσχέσεις" είναι μια ωδή στη ματαίωση του έρωτα, αλλά και των ονείρων, των επιθυμιών και των υποσχέσεων που στοιχειώνουν τις καρδιές των ερωτευμένων.

Η πένα της Ιωάννας έχει μια χαρακτηριστική δυναμική και δε διστάζει να βουτήξει βαθιά και να παρασύρει τον αναγνώστη σ' ένα ταξίδι που περνά μέσα από τα Τάρταρα για να φτάσει στη λύτρωση.

Με επίκεντρο τον έρωτα και τις πλείστες αποχρώσεις του, παίζει με τον ελεύθερο στίχο ανάμεσα στο πρώτο και δεύτερο πρόσωπο και μας προσκαλεί να βυθιστούμε σε εικόνες έντονες, γεμάτες αρώματα, χρώματα και θλίψη κι άλλες που αφήνουν την ασχήμια της ζωής να κονταροχτυπιέται με την ουσία της ποίησης και της παραβολής, για χάρη του νοήματος και της ανακάλυψης μιας αλήθειας.

Η Ιωάννα σκάβει στα μύχια του εγώ και ανασύρει τον πόνο του χωρισμού και τις υποσχέσεις που έμειναν στη μέση, εξαιτίας ασυμβίβαστων χαρακτήρων και επιθυμιών. Τα ποιήματά της αποπνέουν μια μοναχικοτητα, την οποία παλεύει να σβήσει η ανάγκη για έρωτα κι αγάπη, κι ακροβατούν ανάμεσα στο οικείο των υλικών ανθρώπινων βιωμάτων και το βαθιά κρυμμένο στην ψυχή.

Μέσα από τις αντιθέσεις που χρησιμοποιεί, η ποιήτρια μάς κάνει θεατές μιας πάλης που μοιάζει με ερωτικό ταγκό ανάμεσα στα ελαττώματα που δε φανερώθηκαν εγκαίρως και τις υποσχέσεις που δόθηκαν μα δεν κρατήθηκαν, ενώ είχαν όλα τα φόντα ν' αγγίξουν το άπιαστο. Φέρνει σε συνεχή αντιδιαστολή την ύλη με το όνειρο και μας δείχνει πως όσο κι αν η σάρκα ποθεί, αν η ψυχή δε βρει την πλήρωση, θα μένουν πάντα ανεκπλήρωτες και υποσυνείδητες οι υποσχέσεις.

Το πολύ ταιριαστό και καλαίσθητο εικαστικό του εξωφύλλου το έχει επιμεληθεί η ίδια και μας προϊδεάζει επιτυχημένα για το πώς η μοναξιά βάφεται ροζ όταν πλανάται από τα δίχτυα του έρωτα.

Ποίηση - Εκδόσεις Κούρος

Μια ιστορία μάλλον φανταστική, λίγο μεταφυσική, κάπως αλληγορική, αλλά καθ’ όλα μαγική. Το «Χι και Βήτα» της Δήμητρας Παπαδημητρίου χρησιμοποιεί ως μέσον τον μαγικό ρεαλισμό, για να κάνει μια βουτιά στον ψυχισμό των ηρώων του.

Πού πάνε οι χαμένοι έρωτες, όταν τους αφήνουμε πίσω μας μια για πάντα; Παγώνουν στη μνήμη μας και μας ακολουθούν παντού ή χάνονται σε κάποια παράξενη πόλη, την πόλη των χαμένων ερώτων; Πώς διαμορφώνεται ο χαρακτήρας μας από τα τραυματικά βιώματα; Πώς χάνουμε τον εαυτό μας και πώς τον ξαναβρίσκουμε; Και τελικά είμαστε οι ίδιοι στο τέλος της μετουσίωσής μας; Ερωτήματα που ο Χι και η Βήτα θα κληθούν ν’ απαντήσουν για να ολοκληρώσουν το μεταμορφωτικό ταξίδι τους.

Μέσα στη μαγική αυτή ιστορία, που ξεκινά σαν παραμύθι και εξελίσσεται σε μια αγωνιώδη μάχη αυτογνωσίας ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, η Δήμητρα δημιουργεί μια εξίσωση ζωής, όπου  ένας άγνωστος Χι μπορεί να γίνει το κλειδί για μια ριζική εσωτερική αλλαγή.

Μέσα από την αφήγηση, διδασκόμαστε πως τα λάθη στις σχέσεις μας ακολουθούν μοτίβα κι έχουν τη ρίζα τους σε απωθημένες αναμνήσεις που ποτέ δεν αγγίξαμε. Η συνειδητοποίηση που έρχεται, όταν παρακάμψουμε τη λογική με την οποία έχουμε περιβάλλει το ασθενικό ψυχικά παρόν μας και αφεθούμε στην ανάλυση και ανακάλυψη του ψυχισμού μας, είναι θεραπευτική.

Η Δήμητρα καταφέρνει να δώσει εικόνα στο υποσυνείδητο και με λόγια απλά, να μας πάρει μαζί σε μια ψυχαναλυτική κατάδυση. Στοιχείο ευφυέστατο του βιβλίου, το γεγονός ότι όλα τα πρόσωπα της ιστορίας έχουν ονόματα γραμμάτων. Ιδιαίτερος, ο χαρακτήρας της Ρο, η οποία, σε ρόλο ρεαλιστικής “νεράιδας”, φύλακα αγγέλου και ψυχολόγου συνάμα, παρατηρεί τη μεταμόρφωση σιωπηλά, αλλά και ενεργά.

Το «Χι και Βήτα» είναι ένα ξεχωριστό, πρωτότυπο και έξυπνο βιβλίο που χαρίζει στον αναγνώστη αλήθεια και μαγεία σε δόσεις ισόποσες και αριστοτεχνικά αναμεμειγμένες.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Memento

Και μόνον ο τίτλος σού τραβά λίγο παραπάνω την προσοχή, ειδικά αν είσαι μητέρα κοριτσιού. "Πώς μπορεί κάποιος να σου πει πώς να αγαπάς την κόρη σου; Υπάρχει τρόπος στην αγάπη;" ήταν η πρώτη μου, κάπως αντιδραστική, απορία.

Διαβάζοντας, βρέθηκα μπροστά σ' ένα μυθιστόρημα που, με απλή γλώσσα, μία γλυκά ποιητική χροιά και μια έντονα εξομολογητική διάθεση, ρίχνει βουτιά σε καθημερινές στιγμές της σχέσης μάνας-κόρης. Μιας σχέσης που εξελίσσεται και μεγαλώνει με απρόβλεπτους τρόπους, όσο καλά δομημένη κι αν φαινόταν στην αρχή της.

Οι προβληματισμοί που γεννιούνται; Πολλοί. Μπορεί μια "καλή" μάνα να φτάσει να γίνει αιτία μιας κρυφής τραγωδίας;

Πόση ανεξαρτησία χωρά αυτός ο δεσμός και πόση διακριτικότητα; Τι δικαιώματα αφήνει στο παιδί; Πόσο εύκολα μπορεί ο έρωτας για το παιδί σου να σε αλλοιώσει ακόμα και ηθικά;

Καθ' όλη τη διάρκεια του βιβλίου, ο αόρατος ομφάλιος λώρος που συνδέει τις γενιές των μανάδων είναι αισθητά υπαρκτός. Τρέμει στα χέρια της μάνας που προσπαθεί να σπάσει τα κληροδοτημένα από τη δική της μάνα μοτίβα συμπεριφοράς, μα ενώνει πάλι τις σάρκινες ίνες του στην καρδιά της κόρης που κουβαλά αναπόφευκτα τα γονεϊκά τραύματα.

Το τελείωμα αφήνει τα ενδεχόμενα ρευστά, κάτι που προσωπικά με ξένισε λίγο, γιατί πιστεύω ότι κάθε ιστορία αξίζει ένα τέλος. Μήπως δεν είναι, όμως, οι ανθρώπινες επιλογές και αποφάσεις αμφίρροπες μέχρι να παρθούν;

Θα έλεγα, εν τέλει, πώς η ιστορία της Χιλά Μπλουμ αξίζει την ανάγνωση, τόσο για τους προβληματισμούς που αφήνει, όσο και για το γλαφυρό φως που ρίχνει σε σημεία της σχέσης, τα οποία συνήθως ξεφεύγουν της παρατήρησης, όταν τα ζεις από μέσα.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Gutenberg (Σειρά Aldina)

Βαρύ, ιδιαίτερα αν έχεις βιώσει την πορεία ενός δικού σου ανθρώπου προς τον θάνατο και μαζί μ' εκείνον έχασες κι ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου.

Εμπνευσμένο. Η ιδέα για τη συγγραφή του ήταν της Μαίριλυν Γιάλομ, η οποία, πάσχοντας από καρκίνο, έπεισε τον Ίρβιν να παρατήσει το βιβλίο που έγραφε, με την πρόφαση πως με το κοινό τους πόνημα, θα βοηθούσαν τα ζευγάρια που περνούν το ίδιο. Στην ουσία, όμως, ήταν η ύστατη προσπάθειά της να βοηθήσει τον επί 65 χρόνια σύζυγό της ν’ αντέξει, μέσω της γραφής, τον πόνο της απώλειας που θα του προκαλούσε ο θάνατός της.

Ενημερωτικό, εφόσον αποτελεί αυτοβιογραφία του ζεύγους Γιάλομ, ως προς διάφορα γεγονότα της ζωής τους, με κυριότερο τη δύση της συντροφικής τους σχέσης.

Ειλικρινές. Με μια αφοπλιστική, βιωματική αλήθεια που αποκαλύπτει κρυφά βιώματα του πενθούντος, τα οποία σπάνια ομολογούνται, αλλά προκύπτουν φυσιολογικά μέσα στην πορεία του πένθους.

Διδακτικό, εφόσον κάποιος που γνωρίζει τόσο καλά κι επαγγελματικά τη διαδικασία του πένθους, μοιράζεται τη γνώση του για τη διαχείριση και αντιμετώπιση καταστάσεων, θέτοντας ως παράδειγμα την προσωπική του εμπειρία.

Ανθρώπινο. Η συνειδητοποίηση πως ακόμα κι αυτός που γνωρίζει, δε γλιτώνει από τον πόνο της απώλειας, την κατάθλιψη, αλλά και τον αγώνα ν’ ανακαλύψει τι μπορεί να κάνει με τη ζωή που ακόμα τον περιμένει, είναι παραδόξως ανακουφιστική. Κανείς δε γλιτώνει από το πένθος, αλλά και κανείς δε χρειάζεται να μείνει σε αυτό.

Ομολογώ ότι δάκρυσα. Το «Ζήτημα Θανάτου και Ζωής» σε προϊδεάζει από τον τίτλο και μόνο για το γεγονός ότι δεν πρόκειται να σε αφήσει ασυγκίνητο.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Άγρα

Τρεις γυναίκες που δεν γνωρίζονται ζουν σε τρία διαφορετικά σημεία του πλανήτη. Τρεις διαφορετικές κουλτούρες τις έχουν φορτώσει με διαφορετικά βιώματα.

Η Σμίτα ζει στην Ινδία και παλεύει για ένα καλύτερο μέλλον για την 6χρονη κόρη της. Με πίστη, τολμά το αδιανόητο, αψηφώντας κάθε κίνδυνο, προκειμένου να μην ακολουθήσει το παιδί της την ίδια άθλια μοίρα με εκείνη.

Η Τζούλια είναι συναισθηματικά δεμένη με την οικογενειακή επιχείρηση του πατέρα της που παράγει περούκες από φυσικό ιταλικό μαλλί. Η ζωή τα φέρνει έτσι, ώστε να την πάρει στα χέρια της και ν’ αποδείξει αν τολμά να τη σώσει από τη χρεοκοπία.

Η Σάρα είναι μια businesswoman που μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα σε καριέρα και οικογένεια. Τα έχει όλα προγραμματισμένα και υπό έλεγχο, εκτός από τον καρκίνο που της χτυπά την πόρτα τόσο απρόσμενα κι αδίστακτα.

Οι ζωές των τριών γυναικών είναι δεμένες σαν μια πλεξούδα. Τρία νήματα που πλέκονται και συμβολίζουν τη δύναμη ψυχής, το θηλυκό μυαλό και την αντοχή. Τρεις ιστορίες που αποδεικνύουν πως όταν οι γυναίκες μάχονται για τα δικαιώματά τους, οι Θεοί τούς ανοίγουν τον δρόμο να περάσουν.

"Η πλεξούδα" της Λετίσια Κολομπάνι είναι ένα βιβλίο συγκινητικό και καλογραμμένο που αποδεικνύει πως στην απλότητα συνήθως κρύβεται το μεγαλείο.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Πατάκη

Η νουβέλα «Λευκές Μνήμες» της Αρετής Καμπίτση είναι ένα βιβλίο εξομολογητικό. Η Νόρα Μπουοναρότι είναι ψυχολόγος. Η ζωή της είναι μια καθ’ όλα ολοκληρωμένη και κοινωνικά επιτυχημένη ζωή, που όμως αδυνατεί να καλύψει το εσωτερικό της κενό. Ένα κενό που αναζητά να γεμίσει μέσα από τους ασθενείς της, τις ιστορίες, τα τραύματα και τις προσωπικότητές τους. «Η Νόρα είναι οι ασθενείς της». Μέσα από ένα ταξίδι επαναπροσδιορισμού της ταυτότητάς της πλάι στον σύντροφό της, θα επιδιώξει τη λύτρωση από τις μνήμες που έρχονται στην επιφάνεια «στο λευκό της αθωότητας».

Η Αρετή Καμπίτση χρησιμοποιεί πρωτοπρόσωπη αφήγηση κι έναν λόγο βαθιά συναισθηματικό και υπαρξιακό. Καταδύεται στα άδυτα των τραυμάτων που ταλανίζουν την ψυχή και δείχνει πως η ανασφάλεια και η έλλειψη που ξεκινά από την παιδική ηλικία, ζητά την ολοκλήρωση μέσα από την ταύτιση με πρόσωπα που προσομοιάζουν στο γονικό πρότυπο.

Είναι μια δημοφιλής αντίληψη στον τομέα της ψυχολογίας πως αναζητούμε στον σύντροφο ή τους πολύ κοντινούς μας ανθρώπους τη δυναμική των σχέσεων που μάθαμε μέσα στην οικογένειά μας. Αντανακλούμε στα πρόσωπα των άλλων το συναισθηματικό πρότυπο που έχουμε εσωτερικεύσει και με βάση αυτό ελκόμαστε και επιλέγουμε με ποιους θα σχετιστούμε. Η ιστορία της Νόρας είναι ένα εξαιρετικό και πρωτότυπο παράδειγμα αυτής της θεωρίας.

Ψυχολογία, μυθιστορία, εσωτερική πάλη, έρωτας και αγάπη, προσωπικές επιθυμίες και όνειρα παρελαύνουν μπροστά από τον αναγνώστη, συνδέονται και τον κάνουν να ταυτιστεί, να προβληματιστεί, να νιώσει. Κατ’ εμέ, ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι πως τολμά, όχι μόνο να σπάσει τον κύκλο του τραύματος, αλλά και να ρίξει μια δυνατή γροθιά στα στερεότυπα των κοινωνικών επιταγών για χάρη της μοναδικότητας.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα, με την επιβεβαίωση πως η δύναμη των λέξεων της Αρετής φτάνει μέχρι την ψυχή.

Νουβέλα - Εκδόσεις Φιλιππότη

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα για τη ζωή και την υπόθεση της τελευταίας γυναίκας που καταδικάστηκε σε θανατική ποινή στην Ισλανδία, το «Έθιμα Ταφής» είναι ένα βιβλίο που συγκλονίζει με την αλήθεια του. Η Άγκνες κατηγορείται και καταδικάζεται για τον φόνο δύο ανδρών. Μέσα από τη σχέση της με τον πνευματικό που αναλαμβάνει να τη βοηθήσει να εξομολογηθεί, να μετανοήσει και να σηκώσει το βάρος των ημερών μέχρι τον θάνατό της, η γυναίκα ταλανίζεται από τα συναισθήματα του φόβου, της ενοχής και της απέχθειας για την προκατάληψη της κοινωνίας στην οποία ζει. Όλα αυτά, ενώ φιλοξενείται κατ’ ανάγκη από μια οικογένεια που τη θεωρεί εξ ορισμού ένοχη, αλλά την παρακολουθεί να υπομένει καρτερικά τον Γολγοθά προς το οριστικό τέλος.

Η Hannah Kent μεταφέρει τον αναγνώστη στα σπιτικά της Ισλανδίας και περιγράφει τα ήθη, τα έθιμα και τη νοοτροπία των Ισλανδών του 19ου αιώνα, τόσο παραστατικά, που το ταξίδι στα παγωμένα Ισλανδικά εδάφη είναι εγγυημένο.

Οι οπτικές γωνίες που εναλλάσσονται ανάμεσα στην απλή διήγηση και την εξομολόγηση της μελλοθάνατης γυναίκας είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα στοιχεία του βιβλίου. Η αφήγησή της είναι ζωντανή και τα τραγικά πρόσωπα της ιστορίας αποκαλύπτονται συναισθηματικά, φτάνοντας στην κορύφωση της αλήθειας που αναγκάζονται να αποδεχτούν.

Παράλληλα με την αφηγηματικότητα, η Kent αγγίζει, ειρωνεύεται και στηλιτεύει τις κοινωνικές νόρμες της εποχής, αλλά αποδέχεται εν τέλει τον αναπόφευκτο συμβιβασμό των ηρώων της με τα δεδομένα. Εξερευνά τον ψυχισμό εκείνων που φλερτάρουν με το επαναστατικό στοιχείο μέσα τους, προκειμένου να αισθανθούν πως η ανθρωπιά είναι ακόμα άθικτη στην ψυχή τους και ταυτόχρονα σκιαγραφεί τους πιο φανατικούς του συστήματος που μένουν ακλόνητοι, για να δηλώσουν την ισχύ και το αμετάκλητο των αποφάσεών του.

Ώρες ώρες ώμο, άλλες ποιητικό και συμβολικό, το «Έθιμα Ταφής» δεν είναι απλά ένα βιβλίο. Είναι η απόδειξη ότι η εμπειρία ενός άλλου ανθρώπου, όταν στηριχθεί στις σωστές λέξεις, μπορεί να βιωθεί από τον καθένα μας. Είναι ένα βιβλίο με βαριά ατμόσφαιρα, από εκείνα που σου αφήνουν μια αίσθηση που δύσκολα θα ξεχάσεις. Το προτείνω, με μόνη επιφύλαξη να μη βρίσκεται ο αναγνώστης σε άσχημη ψυχολογική διάθεση, ώστε να μπορέσει να σηκώσει το συναισθηματικό φορτίο που προκαλεί. Είναι μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Ίκαρος

Ομολογώ πως «Ο Στόουνερ» του John Williams μου φάνηκε στην αρχή κάπως στεγνό, απαλλαγμένο από συναίσθημα. Όμως έτσι ήταν ο Στόουνερ. Μεγάλωσε ως άνθρωπος της γης για ν’ αντιληφθεί έπειτα πώς – στην ουσία του – ήταν άνθρωπος των γραμμάτων. Στη στείρα από ενθουσιασμό ατμόσφαιρα του Πανεπιστημίου, επιβιώνει από δυο παγκόσμιους πολέμους και μια αποτυχημένη συζυγική ζωή. Η μοίρα όμως παραμονεύει να του ξυπνήσει το άσβεστο πάθος για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία, τη διδασκαλία, τον έρωτα και τη ζωή την ίδια.

Η εμβληματική, βαθιά και αποκαλυπτική γραφή του Williams παρακολουθεί έναν θνητό πρωταγωνιστή να εξελίσσεται μέσα στον στίβο της καθημερινότητας. Μια λανθασμένη επιλογή κι ένας αδιέξοδος γάμος με μια γυναίκα ψυχρή κι απορροφημένη από τη ματαιοδοξία της καταδικάζουν τον Στόουνερ σ’ ένα σπιτικό που μυρίζει εγκατάλειψη.

Η Ίντιθ, έναν χαρακτήρας γεμάτος άμυνες, ανασφάλειες και απόρθητα επικοινωνιακά τείχη, προσωποποιεί την αντίθεση στη θέληση του άντρα της για πρόοδο και αρμονική συνύπαρξη.

Επαγγελματικά, ο Στόουνερ περνά από όλα τα στάδια˙ της στασιμότητας, της αναγνώρισης, της επιτυχίας, του ανταγωνισμού. Η άρνηση του, κατά τ’ άλλα συμβατικότατου, καθηγητή να συμβιβαστεί με την πολιτική γραμμή των συναδέλφων του στο Πανεπιστήμιο, δημιουργούν έναν σιωπηρό επαναστάτη, έναν πείσμονα υπέρ των αξιών, ο οποίος, αν και δεν προσπαθεί ν’ αλλάξει τον κόσμο, καταφέρνει κάτι ίσως ακόμα πιο δύσκολο. Ν’ αλλάξει τον εαυτό του. Σ’ αυτό θα συντελέσει η Κάθριν, η γυναίκα που θα του επιβεβαιώσει πως η αγάπη δεν είναι τίποτε άλλο παρά τρόπος ζωής.

Αν η βιογραφική απλότητα της αρχής, σας φανεί απογοητευτική ή κουραστική, μη μείνετε στην επιφάνεια. Είναι απλά αυτό που ο Williams επίτηδες σκιαγραφεί, για να έρθει σε αντίθεση με το βάθος που ακολουθεί. Η δε συγκινητική περιγραφή των τελευταίων σελίδων είναι αναμφίβολα ένα δώρο στη λογοτεχνία.

Σημείωση: Προτείνω να αφήσετε την εισαγωγή για το τέλος, καθώς αποκαλύπτει πολλά για την υπόθεση του βιβλίου.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Gutenberg

«Η Σονάτα της Άνοιξης» της Ελένης Σίντου είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με καταιγιστική δράση. Μια αλυσίδα «ιδιαίτερων» κι ανατριχιαστικών φόνων ξεκινά με φόντο τα χειμερινά Ιωάννινα. Το πέπλο της ομίχλης που καλύπτει το τοπίο προσομοιάζει με το πέπλο μυστηρίου που καλείται να τραβήξει η Διευθύντρια της Ασφάλειας, Μιχαέλα Θεοδότου, για να συλλάβει τον δράστη και να προλάβει επερχόμενες δολοφονίες. 

Με τα γεγονότα να εξελίσσονται απανωτά, παρακολουθούμε εναγωνίως την προσπάθεια της Αστυνόμου να μπει στη σκέψη ενός serial killer που αγαπά τον Vivaldi, τον Σαχτούρη και χαρακτηρίζει τον εαυτό του «καλλιτέχνη». Η διεστραμμένη τέχνη του μαγαρίζει το γραφικό τοπίο της πόλης και ταράσσει την ηρεμία της σε τρομακτικό βαθμό.

Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που δημιουργείται από την αφήγηση σε συνδυασμό με τα στοιχεία που αποκαλύπτονται αριστοτεχνικά την κατάλληλη στιγμή καταδεικνύουν ότι η Ελένη Σίντου έχει χτίσει την ιστορία με πολλή προσοχή και μεράκι. Η γλώσσα είναι απλή και η περιγραφή των σκηνών έχει μια αμεσότητα που βάζει αυτόματα τον αναγνώστη στη θέση της πρωταγωνίστριας, η οποία είναι ένα σύγχρονο πρότυπο δυναμικής, ανεξάρτητης και ενεργητικής γυναίκας. Η Μιχαέλα Θεοδότου υμνεί με τη στάση της τη γυναικεία θέση σ’ ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα και διεκδικεί την αναγνώριση με τις εξαιρετικές ικανότητες, το εύστροφο μυαλό της αλλά και τη διαίσθησή που κάποιες φορές την οδηγεί στο επόμενο βήμα. Έκδηλη είναι επίσης η έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας σχετικά με τις διαδικασίες που τηρούνται σε περιπτώσεις δολοφονιών, τις αρχές που εμπλέκονται, αλλά και το πώς αποδίδεται το ψυχολογικό προφίλ ενός δράστη.

Πρόκειται για ένα απολαυστικό μυθιστόρημα της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας και απ’ όσο μας αφήνει η Ελένη να καταλάβουμε, έπεται και συνέχεια!

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Κύφαντα