Το βιβλίο «Έγκλημα στο καστανόδασος» της Αγγελικής Ζούμπου είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο εκπλήξεις. Ενεργειακοί θεραπευτές, πνευματιστικές αποχρώσεις, απαγορευμένες ουσίες συνθέτουν ένα σκηνικό μεταφυσικό που πλαισιώνει την κύρια υπόθεση και της χαρίζει μια μυστηριώδη ατμόσφαιρα.

Η Ραφαέλα Πλούμη, πρώην δικηγόρος και νυν ιδιωτική ερευνήτρια, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει μια υπόθεση, η οποία αν και πέρασε στα πρακτικά ως ληστεία, ξανανοίγει για να διερευνηθεί η υποψία της δολοφονίας από πρόθεση. Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από τον θάνατο της Άννας, μιας λογίστριας, η οποία ασχολείται τα απογεύματα με μεταφυσικές συνεδρίες, χάρη στο ιδιαίτερο χάρισμα της. Οι ύποπτοι πολλοί, το σκηνικό του φόνου μυστηριώδες και ανεξήγητο, ενώ οι κίνδυνοι για τη ζωή της ίδιας της ερευνήτρια έρχονται σταδιακά στο προσκήνιο και αποκαλύπτουν καλά κρυμμένα μυστικά της, εξελίσσοντας έτσι τον χαρακτήρα της.

Η Ραφαέλα δεν είναι ένα διακοσμητικό στοιχείο της πλοκής. Είναι άξονας πάνω στον οποίο στηρίζεται το βιβλίο. Είναι ενεργή, μεταβαλλόμενη, ανθρώπινη. Μια τυπική επαγγελματίας, αλλά κι ένας άνθρωπος με αδυναμίες, που κάνει λάθη. Παράτολμη λόγω επαγγέλματος, αλλά και αρκετά συνετή ώστε να μην υπερβαίνει τα όρια κατά πολύ. Η σκέψη της είναι μεθοδική και μέσα από αυτήν ανακαλύπτουμε σταδιακά τον δολοφόνο. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση είναι απόλυτα ταιριαστή και μας εισάγει με ευκολία στους συλλογισμούς, τις αμφιβολίες και τους φόβους της ερευνήτριας. Καταφέρνει όμως και να κρύψει σημαντικά στοιχεία που αποκαλύπτονται την κατάλληλη στιγμή.

Η δεινότητα της Αγγελικής στην αφήγηση φαίνεται από τον τρόπο που η Ραφαέλα κοιτά το περιβάλλον της. Παρατηρεί τις λεπτομέρειες, στις οποίες κρύβονται πάντα νέα στοιχεία. Αναλύει εκφράσεις προσώπου, εισπράττει τα σήματα της γλώσσας του σώματος, αποτυπώνει την εμφάνιση και τον αέρα που εκπέμπει κάθε άτομο που συναντά. Οι δε διαπιστώσεις της ισχύουν για την καθημερινότητα, τις σχέσεις και τη ζωή όλων μας. «Η συνέπεια είναι κάτι με το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι είμαστε τσακωμένοι. Απλώς δεν το ξέρουμε» σκέφτεται όταν έρχεται αντιμέτωπη με το χάος των καθημερινών συνηθειών της και τις υποσχέσεις στον εαυτό της που δεν καταφέρνει να τηρήσει. «Όλα μας τα ελαττώματα είναι η άμυνα που φτιάξαμε ως παιδιά για να επιβιώσουμε από την παιδική μας ηλικία» επισημαίνει καθώς μελετά τους εμπλεκόμενους στην έρευνα. Εν τέλει, παραδέχεται πως «Αυτή η δουλειά είναι μια πραγματική βουτιά στην ανθρώπινη φύση». Χρειάζεται πολλά περισσότερα από ένα δυνατό μυαλό για να λύσει ένα μυστήριο και η Ραφαέλα έχει τη στόφα αληθινής ερευνήτριας, παρά τους όποιους κλυδωνισμούς επιφέρει η εξέλιξη της υπόθεσης.

Η ροή της ιστορίας είναι γρήγορη και αγωνιώδης, με μικρά διαλείμματα ανάσας που δε μειώνουν τον ρυθμό, αλλά βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση των χαρακτήρων. Η γλώσσα της Αγγελικής ωθεί τον αναγνώστη να συμμετάσχει στην εξέταση των στοιχείων και να προσπαθήσει να βρει τη λύση του εγκλήματος πριν από τη Ραφαέλα, πράγμα που -φυσικά- δεν είναι τόσο εύκολο.

Οι εμβόλιμες αφηγήσεις της νεκρής Άννας, εντείνουν τον μεταφυσικό χαρακτήρα και αποτελούν εξαιρετικές λογοτεχνικές περιγραφές μέσα από μια τελείως διαφορετική οπτική. Η δε ανάμειξη των ενεργειακών θεραπειών στην υπόθεση, εγείρουν προβληματισμούς σχετικά με το πού σταματά το χειροπιαστό και ανθρώπινο και πού αρχίζει το εναλλακτικό και πνευματιστικό, έχοντας όμως πάντα ως πυρήνα την ανάγκη της ανθρώπινης φύσης να ξεφύγει από το καθιερωμένο και να εξελιχθεί.

Η λύση του μυστηρίου είναι απόλυτα ικανοποιητική και το τέλος αφήνει στον αναγνώστη τη γνώριμη αίσθηση δικαίωσης που κυριαρχεί όταν ο ένοχος συλλαμβάνεται. Όμως η Αγγελική δε μένει μόνο εκεί. Προχωρά παραπέρα, κλείνοντας την ιστορία με μια μοναδική και ιδιαίτερη σφραγίδα, επιβεβαιώνοντας πως «Το έγκλημα στο καστανόδασος» έχει όσα χρειάζεται ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και ακόμα παραπάνω.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Πηγή

Η νέα ποιητική συλλογή της Πηνελόπης Αλεξίου με τίτλο «Millennials – Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση» χαρτογραφεί τις εμπειρίες των ανθρώπων που γεννήθηκαν από το 1981 έως το 1996. Της πολυμορφικής γενιάς που γνώρισε τις μεγαλύτερες αλλαγές από τη γέννησή τους έως τη σημερινή τους μορφή.

Τα ποιήματα της συλλογής ανατέμνουν των ψυχισμό των ανθρώπων που γαλουχήθηκαν με καθωσπρεπισμό, σεβασμό στις αρχές, εργατικότητα και φιλοδοξίες για ένα καλύτερο μέλλον. Πρόκειται για νέους που σπούδασαν, έκαναν όνειρα και τα είδαν να καίγονται στον βωμό της πραγματικότητας. Τους ακολουθεί καθώς γυρνούν από τη δουλειά και παλεύουν με την κατάθλιψη που τους προκαλεί η ανημπόρια ν’ αλλάξουν αυτόν τον κόσμο. Τους συμπαραστέκεται καθώς αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή, που μόνο καλύτερη δε γίνεται οικονομικά, κοινωνικά, διαπροσωπικά. Οι στίχοι της Πηνελόπης, φορτωμένοι με την κούραση αυτής της πρόωρα γερασμένης γενιάς, μιλούν καυστικά για τα καθεστώτα, την πατριαρχία και τις αγωνιστικές διαθέσεις που δε βρίσκουν αντίκρισμα ούτε φέρνουν αποτέλεσμα.

Η Πηνελόπη κάνει ιδιαίτερη μνεία στην προσφυγιά, τη φυλετική και κοινωνική ανισότητα, την οικονομική κρίση, την πανδημία, τα εργασιακά δικαιώματα. Μέσα από μια ματιά ανθρωπολογική, μας φέρνει αντιμέτωπους με καταστάσεις καθημερινές που μας έγιναν συνήθεια. Το νοίκι που αυξήθηκε, τη δουλειά που ως δουλεία κατατρώει τα καλύτερά μας χρόνια, τα αντικαταθλιπτικά που καταναλώνονται με τις χούφτες για ν’ αντέξουμε την απανθρωπιά της πραγματικότητας.

Η ποιητική φωνή της ωρύεται μήπως και διαφανεί ο παραλογισμός του σύγχρονου κόσμου και η αντιφατικότητα, της οποίας αυτή η γενιά είναι η απόλυτη αντιπρόσωπος˙ εργάζεται σαν σκλάβος στην εποχή της εργασιακής απελευθέρωσης, πεινά συναισθηματικά μέσα σε μια κοινωνία καταναλωτισμού, βιώνει την προσωπική ματαίωση αλλά προσέχει τη διατροφή της, πληρώνει λογαριασμούς και μένει χωρίς λεφτά πριν καν τελειώσει ο μήνας. Οι Millenials γνωρίζουν τη νοσταλγία από πολύ μικρή ηλικία γιατί τα παιδικά τους χρόνια γίνονται το καταφύγιο των αναμνήσεων που τους γλιτώνει από τον πόνο του παρόντος. Μέσα σ’ αυτήν την απόσυρση, παλεύουν ν’ αναπτύξουν την ενσυναίσθηση, όταν η απάθεια τούς πολιορκεί για να προστατεύσει την ευαίσθητη και ευάλωτη συναισθηματική τους ισορροπία.

Η γλώσσα της Πηνελόπης αγγίζει ευαίσθητες ανθρώπινες χορδές και αναδεικνύει τα φάλτσα τους, αφού οι καλοκουρδισμένες μηχανές σπάνια παράγουν μελωδικό ήχο. Οι λέξεις της, ειλικρινείς και δυναμικές, πετούν χρώματα πάνω στον ποιητικό καμβά και αναπαριστούν με  ανατριχιαστική ακρίβεια τη μορφή της γενιάς που ζωγραφίζουν.

Ξεχωριστό στοιχείο του βιβλίου, τα αποσπάσματα ποιημάτων που αναγράφονται πάνω από τα ποιήματα και στέκονται σαν απολήξεις μιας ποιητικής κεραίας που εκπέμπει σήματα προς κάθε κατεύθυνση. Η Πηνελόπη όχι μόνο τιμά τους δημιουργούς αυτών των κειμένων, αλλά υμνεί και το γεγονός πως η ποίηση είναι μια τέχνη ζωντανή που ρέει και μεταφέρεται από τις λέξεις του ενός στους στίχους του άλλου. Την ευχαριστώ προσωπικά για την αναφορά στο ποίημά μου «Κράτα μου το χέρι» που συμπορεύεται με το ποίημα της συλλογής «Ένας άστεγος στην Στοκχόλμη».

Στις σελίδες αυτής της ποιητικής συλλογής, ο millennial αναγνώστης θα βρει θραύσματα της ζωής του. Θα ταυτιστεί, θα λυπηθεί, θ’ αγανακτήσει, θα προβληματιστεί. Η δυναμική ποίηση της Πηνελόπης Αλεξίου δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο και το «Millennials – Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση» είναι ένα βιβλίο που αξίζει και πρέπει να διαβαστεί.

Ποιητική Συλλογή - Εκδόσεις Βακχικόν

Η νουβέλα «Γραμμή άμυνας» της Ελένης Μανταδάκη είναι μια ρομαντική και συνάμα τραγική ιστορία αγάπης δυο νέων, με τους οποίους η μοίρα αποφασίζει να παίξει τα πιο απίθανα παιχνίδια. Ανάμεσα στο γραφικό Ναύπλιο, τη Ρώμη και τη Θεσσαλονίκη, η ιστορία εκτυλίσσεται γνωρίζοντάς μας την Αλίκη, τον Άγγελο, τις ζωές που είχαν πριν γνωριστούν, αλλά και την πορεία τους από εκεί και πέρα.

Με τρόπο αφηγηματικό που ξεκινά σαν παραμύθι ενηλίκων, η Ελένη μάς εισάγει στη ζωή των δυο νέων που διψούν για τον έρωτα στην αγνή μορφή του. Η Αλίκη, κόρη ενός αγαπημένου κι ευκατάστατου ζευγαριού, ζει τη ζωή που κάθε παιδί ονειρεύεται, μοιρασμένη ανάμεσα στο Ναύπλιο και την Αθήνα. Από την άλλη, ο Άγγελος, γεννημένος σε μονογονεϊκή οικογένεια, βρίσκεται από πολύ μικρός ν’ αντιμετωπίζει δυσκολίες που δεν αναλογούν στην ηλικία του.Όταν συναντιούνται, ο χρόνος σταματά κι ο έρωτας στρέφει τα βέλη του στις καρδιές τους, χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμως η ζωή, που έχει πάντα άλλα σχέδια, τους απομακρύνει.

Προκειμένου να επιβιώσουν συναισθηματικά και ν’ ανταπεξέλθουν στις αντιξοότητες που θ’ ακολουθήσουν, οι δυο νέοι αμφιταλαντεύονται κι εν τέλει χτίζουν άμυνες και κάνουν επιλογές που θα τους προστατεύσουν από τη θύελλα της αβεβαιότητας.

Στο «Γραμμή άμυνας», η πλοκή παίζει τον σημαντικότερο ρόλο, καθώς τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο σε ρυθμό γρήγορο. Οι ήρωες δοκιμάζονται συνεχώς και καλούνται να πάρουν αποφάσεις που θα κρίνουν τη ζωή όχι μόνο τη δική τους, αλλά και των γύρω τους. Η γλώσσα της Ελένης ρέει και διηγείται τις περιπέτειές τους με ευαισθησία, τρυφερότητα και ειλικρίνεια. Μέσα από την ορμητικότητα των εξελίξεων, διαφαίνεται πως δεν είμαστε πάντα διατεθειμένοι να τ’ αφήσουμε όλα για έναν έρωτα, αφού στο τέλος της ημέρας, αυτό που έχουμε πρωτίστως ανάγκη είναι η ασφάλεια. Το δε τέλος, δεν έχει καμία σχέση με την γλυκύτητα της αρχής, δίνοντας έτσι στην ιστορία μια πιο πολυδιάστατη χροιά.

Ένα δυνατό στοιχείο του έργου είναι οι ανατροπές, οι οποίες πιάνουν τον αναγνώστη εξαπίνης και τον σοκάρουν με τα τερτίπια της μοίρας, αλλά και τη δύναμη του έρωτα, που χαράσσει τη δική του γραμμή άμυνας για να πολεμήσει όσα επιδιώκουν να τον παραγκωνίσουν. Πυρήνας του βιβλίου είναι η αιώνια πάλη της μοίρας με την ελεύθερη βούληση. Άλλοτε είναι οι συνθήκες που ωθούν τους ήρωες προς μια κατεύθυνση, άλλοτε η ανάγκη τους ν’ αντισταθούν και ν’ ακούσουν την καρδιά τους. Μέσα σε όλα, ένας έρωτας που επιμένει ν’ ανθίζει όταν ο καιρός το επιτρέπει. Εκείνος ο έρωτας που μοιράζονται ο Άγγελος και η Αλίκη και ενώνει τις ψυχές τους μ’ ένα νήμα άφθαρτο ως την τελευταία στιγμή.

Συνοψίζοντας, η «Γραμμή Άμυνας» είναι μια ιστορία αγάπης που διατείνεται πως όταν οι καρδιές χτυπούν στο ίδιο μήκος κύματος, τίποτα δεν είναι ικανό να τις χωρίσει. Ακόμα κι η καθημερινότητα με τη σαρωτική της δύναμη, δε φτάνει ν’ αλλοιώσει τα συναισθήματα όταν είναι αγνά και ειλικρινή. Μόνο που αυτό, η Αλίκη και ο Άγγελος δεν το διαπιστώνουν εν μία νυκτί, αλλά μετά κόπων και βασάνων σε βάθος χρόνου, αποδεικνύοντας πως στη ζωή, τίποτα δεν είναι παραμυθένιο, ακόμα κι αν έτσι ξεκινά και τίποτα δε σε προστατεύει τελικά περισσότερο από την ίδια την αγάπη.

Νουβέλα - Εκδόσεις Συρτάρι

Το «Μάνγκο και Αλάτι» της Πάολας Ανδριωτάκη είναι ένα βιβλίο που σε ταξιδεύει στα μονοπάτια της αυτογνωσίας μέσα από ένα πραγματικό ταξίδι από την Αθήνα στο Μεντεγίν της Κολομβίας.

Η Ρενάτα είναι μια κοπέλα που καλείται να αντιμετωπίσει την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της. Τον θάνατο του πιο σημαντικού ανθρώπου, του πολυαγαπημένου της παππού. Πρότυπο ανθρώπου που ζει τη ζωή ως το μεδούλι, ο Φίλιππος, προσκαλεί την πολυάσχολη εγγονή του ν’ αφήσει τις συσσωρευμένες υποχρεώσεις της στην Αθήνα και να τον επισκεφθεί στο Μεντεγίν, καθώς οι μέρες και οι ώρες του είναι μετρημένες. Η Ρενάτα πείθεται και το ταξίδι της αναγέννησής της ξεκινά.

Τη στιγμή που ο πόνος της απώλειας είναι προ των πυλών, η ζωή αποφασίζει να δείξει στη Ρενάτα ένα άλλο πρόσωπο. Στην Κολομβία, γνωρίζει ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς από αυτούς που την περιέβαλαν μέχρι τώρα και ο καθένας τους αφήνει στην καρδιά της μια ζεστασιά που την κάνει ξανά να χτυπά. Μέσα από τα σημειώματα, τους γρίφους και τις τελευταίες επιθυμίες του παππού της –που δεν έχουν καμία σχέση με το κλίμα μιας παραδοσιακής κηδείας, αλλά περισσότερο με το ταπεραμέντο του θανόντα– η Ρενάτα βρίσκει ένα ένα τα πετραδάκια που θα την επιστρέψουν σε ό,τι έχει νόημα. Η κοσμοθεωρία του Φίλιππου και των κολομβιανών φίλων της, αλλά κι ο μεγάλος έρωτας, που θα γεννηθεί εκεί, θα τη βγάλουν από τη ζώνη ασφάλειάς της, για να της αποδείξουν πως ο φόβος είναι που μας στερεί τη ζωή και να τη φέρουν αντιμέτωπη με τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής της.

Σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, η Πάολα μάς μεταφέρει στο εσωτερικό ταξίδι της Ρενάτας για να βιώσουμε μαζί της την αναγέννηση που υπόσχεται το όνομά της. Ο αναγνώστης νιώθει σαν να εισχωρεί στο μυαλό και την καρδιάς της πρωταγωνίστριας, ταυτίζεται με τον πόνο, τη χαρά, τον ενθουσιασμό, το σοκ, τον θυμό και την αλλαγή της. Αυτό δε στερεί τίποτα από την εξέλιξη των υπόλοιπων χαρακτήρων, που, μέσα από τα μάτια της Ρενάτας, παρουσιάζονται ξεκάθαρα ως ξεχωριστές και μοναδικές προσωπικότητες.

Η ιστορία ρέει σαν το πλήθος των ανθρώπων στα στενάκια του πολύχρωμου Μεντεγίν και ανάμεσα στις ανατροπές της ζωής της ηρωίδας, μας συστήνει αυτήν την πόλη που μυρίζει αναγέννηση. Χρώματα, γεύσεις, αρώματα και εικόνες γραφικές προκαλούν τις αισθήσεις του αναγνώστη και διηγούνται πως η ζωής είναι ένα μείγμα απώλειας και διάθεσης για αναδημιουργία. Κομβικό στοιχείο του βιβλίου η latin μουσική και η salsa της οποίας ο ρυθμός «αγαλλιάζει και τα πιο νωχελικά κύτταρα του σώματος».

Το «Μάνγκο και Αλάτι» δε διαβάζεται μόνο καλοκαίρι. Είναι ένα βιβλίο παντός καιρού που σε κάνει να δεις τη ζωή αλλιώς. Να προβληματιστείς, να φιλοσοφήσεις, να γελάσεις, να συγκινηθείς. Να ζήσεις ανάμεσα στη μαγευτική Κολομβία και την παραδοσιακή Ελλάδα. Να ακροβατήσεις μεταξύ ζωής και θανάτου και ν’ αποφασίσεις τι πραγματικά αξίζει να κρατήσεις και τι να πετάξεις από μέσα σου. Μα πάνω απ’ όλα, να πειστείς πως οι συνθήκες γι’ αυτά που ονειρευόμαστε γίνονται ευνοϊκές μόνο όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε πρόθυμοι να τις αξιοποιήσουμε. Τότε και μόνον τότε είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε πόσο νόστιμο γίνεται το άγουρο μάνγκο με λίγο αλάτι!

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Ιβίσκος

Το μυθιστόρημα της Νόνικας Κωνσταντουδάκη «Νερό που σωπαίνει» είναι ένα βιβλίο που κρατά τον αναγνώστη από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Ήρωες που χτίζονται λέξη προς λέξη, γραφή μεστή και λογοτεχνικά άρτια και μια υπόθεση με ανατροπές που σοκάρουν.

Η Αθανασία είναι μια γυναίκα που ευλογήθηκε με ένα ιδιαίτερο χάρισμα, το οποίο καλείται από μικρό παιδί ν’ αποσιωπήσει, καθώς η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να το αποδεχτεί. Για να μη στιγματιστεί, σχεδόν ξεχνά τη μεταφυσική σχέση της με το νερό, που αλλάζει ροή ανάλογα με τα συναισθήματά της κι επιδίδεται σε μια ζωή καθ’ όλα φυσιολογική, με μόνες διεξόδους τις βόλτες με το άλογό της και το αγαπημένο της ποτάμι.

Στο επαρχιακό σκηνικό των Λουτρών, η οικογένειά της ζει μια ήρεμη ζωή. Ο Σταύρος, ένας σύζυγος υποστηρικτικός, αποδέχεται την ατίθαση φύση της και δεν την πιέζει να μετακομίσουν στην Πάτρα, κοντά στους ευκατάστατους, αλλά τυπολατρικούς κι επιτηδευμένους γονείς του.

Οι κόρες τους, Αλκμήνη και Ρήνη μεγαλώνουν, ενώ η Αθανασία βυθίζεται όλο και πιο πολύ σε μια ανεξήγητη θλίψη που προσπαθεί να καταπιέσει, ώσπου μια απρόσμενη ανατροπή της μοίρας φέρνει τα πάνω κάτω και η φυσιολογική τους ζωή παρεκκλίνει ριζικά.

Η υπόθεσή του βιβλίου κυλά σαν το ποτάμι που κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Άλλοτε ήρεμο και δροσερό, άλλοτε ορμητικό, με τα νερά του να φουσκώνουν και να μαίνονται. Οι πέτρες στον βυθό του, γίνονται μάρτυρες των εμποδίων της ζωής και οι βράχοι κατευθύνουν την πορεία του σε διαφορετικές από το αναμενόμενο πορείες. Το νερό έχει δική του βούληση κι αυτή υποτάσσεται στη διάθεση της Αθανασίας, είτε εκείνη είναι παρούσα είτε απούσα.

Η γλώσσα της Νόνικας ρέει κατά τον ίδιο τρόπο. Με γραφή ώριμη, μεταφέρει την ψυχοσύνθεση των ηρώων με τόσο ζωντανό τρόπο, που ο αναγνώστης νιώθει πως τους γνωρίζει έναν έναν προσωπικά. Τα ιδιαίτερα κίνητρά τους, τα τραύματά τους κι οι νοοτροπίες τους σκιαγραφούνται μέσα από κινήσεις, λέξεις και σχέσεις που αναδεικνύονται μέσα από την τριβή της καθημερινότητας, αλλά και την αντιμετώπιση των απρόοπτων συμβάντων. Χαρακτήρες μοναδικοί, με βάθος, εσωτερικές συγκρούσεις και αντιθέσεις, δοκιμάζονται από τη ζωή και επιλέγουν να σταθούν, να πέσουν ή να κρατηθούν από ό,τι νομίζουν πως μπορεί να τους δώσει λίγη ζωή ακόμα.

Το στοιχείο του μαγικού ρεαλισμού που η Νόνικα χρησιμοποιεί είναι το επιστέγασμα μιας ήδη καλοχτισμένης ιστορίας. Μέσα από το νερό, τα κεντρικά νοήματα διατρέχουν όλο το βιβλίο˙ η θέση των γυναικών στην κοινωνία του 1960, η καταπίεση της διαφορετικότητας, οι τυπικές οικογενειακές σχέσεις, τα εγκλήματα που συγκαλύπτονται. Κυριότερο όλων, τα μυστικά που δεν τολμούν να βγουν στην επιφάνεια για να μην πνίξουν εκείνους που τα κρατούν και καταλήγουν να γίνονται βάρος από γενιά σε γενιά, διαμορφώνοντας τις επιλογές και εν τέλει τις ζωές τους. Μέσα σε όλα αυτά, η εξέγερση του Πολυτεχνείου έρχεται να συμβολίσει το επερχόμενο τέλος της καταπίεσης.

Το «Νερό που σωπαίνει» είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί, όχι μόνο γιατί είναι ένα εξαίρετο ανάγνωσμα που καθηλώνει τον αναγνώστη, αλλά κι επειδή μεταφέρει ένα καίριο μήνυμα. Πως η αλήθεια, όπως και το νερό, πάντα βρίσκει τρόπο ν’ ακουστεί ακόμα κι αν χρειαστεί να περάσουν χρόνια. Η καταπίεσή της δεν υπόσχεται αιώνια σιωπή, γι’ αυτό κι όταν βρει διέξοδο, ξεσπά και παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά της, προσφέροντας λύτρωση στα διαγενεακά τραύματα με τον δικό της μοναδικό, αλλά και μοιραίο τρόπο.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Κύφαντα

Ο πυρήνας των διηγημάτων του νέου βιβλίου της Γιώτας Βασιλείου «Παράλληλοι Κύκλοι» είναι η εκδίκηση. Μια ορμή τόσο ανθρώπινη όσο και απάνθρωπη, που στηρίζεται άλλοτε στο αίσθημα προσωπικής δικαίωσης, άλλοτε στο ένστικτο επιβίωσης και ενίοτε στον πληγωμένο εγωισμό.

Η Γιώτα εξετάζει το θέμα από διαφορετικές οπτικές. Οι ήρωες της είναι άλλοι του λιμανιού, πιο σκληροτράχηλοι και ασυγκράτητοι κι άλλοι του σαλονιού, λεπτεπίλεπτοι, εύθραυστοι και υπεράνω πάσης υποψίας. Όλοι όμως έχουν κάτι κοινό κι αυτό είναι η ανάγκη για απελευθέρωση από κάτι που τους έκαναν. Είτε αυτό συνέβη δίκαια είτε άδικα είτε κατά λάθος, φτάνει για να τους βαρύνει και να τους ωθήσει να πάρουν το αίμα τους πίσω.

Η γλώσσα των διηγημάτων προσαρμόζεται από τη συγγραφέα αναλόγως για να ταιριάξει στην ιδιοσυγκρασία του εκάστοτε πρωταγωνιστή. Δεν υπάρχει αφηγητής παντογνώστης, μόνο μια πρωτοπρόσωπη ή τριτοπρόσωπο αφήγηση, που έχει ως σκοπό να μας εισάγει όσο πιο βαθιά μπορεί στην ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα.

Κεντρικό ρόλο σε πολλά από τα διηγήματα παίζει το κάρμα˙ ο αόρατος πρωταγωνιστής που αναλαμβάνει να εκδικηθεί εκ μέρους κάποιων θυμάτων. Τα φέρνει δε πάντα έτσι, ώστε ο θύτης να πληρωθεί με το ίδιο νόμισμα είτε μέσω του θύματος που πήρε τον νόμο στα χέρια του, είτε μέσω της ίδιας της ζωής που έφερε τη δικαίωση.

Στην αρχή του διηγήματος, ο αναγνώστης θα βρει ένα μικρό αποφθεγματικό διαμαντάκι που συνοψίζει όλη την ουσία της ιστορίας. Ξεχώρισα ιδιαίτερα το διήγημα «Το μαχαίρι» όπου πρωταγωνιστής είναι το ίδιο το όπλο του εγκλήματος. Το μαχαίρι μεταφέρει, με τρόπο ευθύ αλλά και φιλοσοφικό, το πώς βλέπει, από τη δική του πλευρά, τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον ρόλο του θύτη κι εκείνον του θύματος.

Η Γιώτα χρησιμοποιεί πολύ γλαφυρές περιγραφές που δίνουν στον αναγνώστη μια ζωντανή εικόνα να δει, να μυρίσει, ν’ ακούσει. Εφόσον ο φόνος παρουσιάζεται ως η κυρίαρχη τιμωρία και μέσον εκδίκησης, είναι αναμενόμενο οι σκηνές να προκαλούν σοκ, αγωνία, λύπηση ή ακόμα κι ένα αίσθημα λύτρωσης. Λόγω του ότι το θέμα ενέχει τον κίνδυνο να ταυτιστεί ο αναγνώστης και να πει "καλά του έκανε" ή "καλά να πάθει", η Γιώτα έχει συμπεριλάβει στο τέλος του βιβλίου γραμμές βοηθείας για ψυχοκοινωνική υποστήριξη και γυναίκες που υφίστανται ενδοοικογενειακή κακοποίηση. Μια πρωτοβουλία ευφυής όσο και απαραίτητη, που φανερώνει την ενσυναίσθηση της συγγραφέως.

Τα σκοτεινά μονοπάτια του ανθρώπινου μυαλού και γενικά της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης είναι μια ατραπός για τον κάθε συγγραφέα. Τα όρια δυσδιάκριτα και η γραφή τους φαίνεται να πατά πάνω σε συναισθηματικές νάρκες. Η Γιώτα κρατά επιτυχώς αυτά τα όρια σε ασφαλή περιοχή κι εξετάζει το θέμα από συγγραφικό ενδιαφέρον, δίνοντας στον αναγνώστη πολλές αφορμές για να προβληματιστεί. Η εκδίκηση άλλοτε σερβίρεται κρύα, άλλοτε εν βρασμώ, άλλοτε με πρόθεση, άλλοτε χωρίς. Το σημείο χωρίς επιστροφή, που αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, περνιέται εν συνειδήσει ή υπό την επήρεια συναισθηματικής υπερφόρτωσης. Πάντα όμως μεταμορφώνει και γίνεται στίγμα που ακολουθεί τον εκδικούμενο σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Οι "Παράλληλοι κύκλοι" είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που συνδέει το καλό με το κακό σε μια αιώνια εναλλαγή, με σημείο ένωσης την γκρίζα περιοχή του ανθρώπινου εγκεφάλου. Το έγκλημα δεν είναι παρά μία απόφαση μακριά κι η εκδίκηση το πιο ενστικτώδες κίνητρο. 

Συλλογή διηγημάτων - Εκδόσεις Κύφαντα

Το "Ντροπαλοί και Δυνατοί" της Nadia Finer από τις εκδόσεις Διόπτρα είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο κι ένας πολύτιμος βοηθός για την πρόληψη του bullying και την καλλιέργεια της γενναιότητας και της ενσυναίσθησης.

Η ντροπαλότητα είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που έχουν κριθεί περισσότερο στις γενιές μας. Δεν ήταν αποδεκτή στις κοινωνικές καταστάσεις, παρόλα αυτά μας υποβαλλόταν με το προσωπείο του σεβασμού, με αποτέλεσμα να μην έχουμε σαφή εικόνα γι' αυτήν μέσα μας. Οι περισσότεροι έχουμε ντραπεί για τους λάθος λόγους και θεωρούμε βαθιά μέσα μας την ντροπαλότητα ως ντροπή. Θα θέλαμε πολύ να απαλλαγούμε από αυτήν, να μη μας νοιάζει η γνώμη των άλλων και να γίνουμε εξωστρεφείς. Να γίνουμε κάποιοι άλλοι, για να γίνουμε αποδεκτοί.

Τα πράγματα όμως είναι πολύ διαφορετικά από όσα μας έμαθαν. Ο ντροπαλός δε χρειάζεται ν' αλλάξει αυτό που είναι, παρά μόνο να βελτιώσει τις πτυχές εκείνες που τον εμποδίζουν να νιώθει ελεύθερος.

Το να απενοχοποιήσουμε την ντροπαλότητα μέσα μας ή το να βοηθήσουμε κάποιον να το κάνει μόνο καλό μπορεί να είναι. Το συγκεκριμένο βιβλίο προτείνει τρόπους που οδηγούν το παιδί στην κατανόηση και την αποδοχή, το κάνουν να νιώθει ασφάλεια και εν τέλει συντελούν στο να βρει την κρυμμένη του αυτοπεποίθηση. Από την άλλη, δίνει στους θαρραλέους κι εξωστρεφείς τη δυνατότητα να καταλάβουν τους σιωπηλούς και αφανείς και - γιατί όχι - να τους βοηθήσουν!

Προτείνεται για ηλικίες 8+

Βιβλίο δεξιοτήτων - Εκδόσεις Διόπτρα

Το «Ακτίβιτι Μπουκ για παιδιά» από το Η γεωγραφία είναι πολύ κουλ και τις Εκδόσεις Διόπτρα δεν είναι ένα βιβλίο γεωγραφίας. Είναι ένας τρόπος για ν’ αγαπήσει τη γεωγραφία ακόμα και ο πιο αγεωγράφητος!

Με υπέροχα χρώματα που τραβούν το μάτι, ξεκάθαρη δομή και μεγάλες γραμματοσειρές, το βιβλίο σε προκαλεί να το ανοίξεις. Μόλις το κάνεις, διαπιστώνεις –από τον πρόλογο κιόλας– ότι δεν πρόκειται για ένα τεστ γνώσεων, αλλά για μια ευκαιρία ν’ αγαπήσεις τη μάθηση εκτός σχολείου, να ψάξεις, να γίνεις ερευνητής με τους χάρτες σου ανά χείρας και ν’ ανακαλύψεις τον κόσμο. Χώρες, πρωτεύουσες, σημαίες, νομίσματα, αξιοσημείωτα μέρη και διάσημα αξιοθέατα σε περιμένουν να τα τακτοποιήσεις στο μυαλό σου σαν σωστό Αρχιγεωγραφόπουλο!

Οι ασκήσεις είναι όλες σε μορφές παιχνιδιού και περιλαμβάνουν ερωταπαντήσεις, λαβύρινθους, ακροστοιχίδες, κρυπτόλεξα, ζωγραφική και πολλά άλλα. Σκόρπιες μέσα στο βιβλίο, θα βρεις ενδιαφέρουσες πληροφορίες σε μικρά κείμενα που θα εμπλουτίσουν τις γνώσεις σου και θα αλλάξουν το πώς έβλεπες μέχρι τώρα τον κόσμο. Στο τέλος, φυσικά, περιλαμβάνονται οι λύσεις, ώστε να μπορείς να τσεκάρεις τις απαντήσεις σου. Αυτό που το κάνει ακόμα καλύτερο είναι ότι έχει και νούμερο 2!!

Δε χρειάζεται να ξέρεις γεωγραφία για να παίξεις μ’ αυτό το βιβλίο. Το μόνο που χρειάζεται είναι δίψα για εξερεύνηση! Ξεφύλλισε τις σελίδες κι επιβιβάσου για ένα διασκεδαστικό γύρο του κόσμου!

Εκπαιδευτικό βιβλίο - Εκδόσεις Διόπτρα

«Η σωστή απόσταση» είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της Γιάννας Τζιβελέκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι. Τα ποιήματα της συλλογής χωρίζονται στις πέντε θεματικές ενότητες που έρχονται να συμπληρώσουν και να διαδεχτούν η μία την άλλη.

Στο πρώτο μέρος, σε μια προσπάθεια απολογισμού των τραυμάτων και μαθημάτων, ανάμεσα στο παντού και το πουθενά, τα ποιήματα μιλούν για τη ζωή, τη θλίψη, τον έρωτα, την επιβίωση εν μέσω πληγών και τη γεωγραφία μεταξύ των ανθρώπων. Μια νοητή γραμμή τραβιέται ως τέλος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον και στο πουθενά της αναγέννησης ξεκινά η ενηλικίωση, που καμία σχέση δεν έχει με την ηλικία ως αριθμό.

Στην ενηλικίωση, τα ποιήματα είναι γεμάτα ώριμες διαπιστώσεις για τον άνθρωπο, τη φύση του και τις σχέσεις. Οι άνθρωποι γινόμαστε «ξένες γλώσσες», εκείνοι που αγαπάμε «εκκλησίες» και η ζωή κυλά, σπαταλάται, γκρεμίζεται και ξαναχτίζεται, έχοντας για φάρο ελπιδοφόρο την «υπομονή» και τις «Κυριακές» των αναμνήσεων.

Η επόμενη ενότητα έρχεται να φέρει την κορύφωση, είτε αυτή έρχεται με τη λύτρωση είτε μέσα από μεγαλύτερο πόνο. Ευτυχώς δε διαρκεί πολύ, όσο ένας σπασμός, ικανός όμως να σπάσει όσα με κόπο είχαν κολληθεί, βαφτεί, μαζευτεί. Δυστυχώς, διαρκεί λίγο, ίσα για να σου δείξει ότι τίποτα δεν τελειώνει και τίποτα δε μένει αιώνιο.

Τα επόμενα ποιήματα είναι ένας δεύτερος απολογισμός όσων έχουν χαθεί από τη συλλογικότητά μας, όσων συνεχίζουν να χάνονται από τη ζωή μας και μας αφήνουν να κυνηγάμε να σώσουμε μέσα μας τα κομμάτια τους που έγιναν ταυτότητά μας.

Μέσα από την ποιητική πένα της Γιάννας, καθημερινές εικόνες και αντικείμενα γίνονται φορείς νοημάτων και σύμβολα της ανθρώπινης ψυχικής και συναισθηματικής κατάστασης. Τα άυλα πλέκονται με τα υλικά με μαεστρία και η μεταξύ τους σύνδεση συγκλονίζει νοηματικά τον αναγνώστη και τον καλεί να δει την πραγματικότητα από άλλη σκοπιά. Η προσωποποίηση είναι παρούσα στα περισσότερα ποιήματα και μέσα από το ποιητικό παράδοξο μεταφέρει την ένταση και το βάθος των νοημάτων και οδηγεί στην ποιητική κάθαρση.

Η ποίηση της Γιάννας είναι αποκαλυπτική. Μοιάζει μ’ ένα μαντήλι που τυλίγεται στα μάτια του αναγνώστη για να επεκτείνει την αντίληψή του πέρα από όσα μπορεί να δει. Αγγίζει πτυχές βαθύτερες και κοινές, μ’ έναν τρόπο ευφυή, ειλικρινή και παράλληλα ευαίσθητο. Η ποιητική της γλώσσα χρησιμοποιείται με απλότητα και παίζει επιδέξια με τη σημασία των λέξεων.

Η σωστή απόσταση είναι μια κομβική έννοια που διατρέχει όλο το βιβλίο. Το κοντά ματώνει, το μακριά ταΐζει την έλλειψη. Το μέσα αχόρταστο και το έξω ξένο. Πού βρίσκεται η θέση που θα μας εξασφαλίσει μια –έστω και πρόσκαιρη– ευδαιμονία; Ποια είναι η σωστή απόσταση; Αυτά τα δυο ερωτήματα γεννιούνται μέσα από αυτή τη συλλογή και τροφοδοτούνται με πληθώρα ποιητικών απαντήσεων, που είναι στο χέρι του αναγνώστη να ερμηνεύσει.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που μένει στον αναγνώστη τόσο για την ποιητική του πρωτοτυπία που θυμίζει ταξίδι σε οικείο παράλληλο σύμπαν, όσο και για τον τρόπο του ν’ αγγίζει συναισθήματα, των οποίων η εξερεύνηση ίσως οδηγήσει στη σωστή απόσταση.

«…ο θαυμασμός είναι ένα τραγούδι που γράφεται στην απουσία,
γι’ αυτό έφυγα να ξέρεις,
αυτό να πεις στα παιδιά που δεν αξιώθηκα να μεγαλώσω,
αυτό να πεις στους γονείς που δεν πρόλαβαν να με γεννήσουν,
αυτό και στον ένα Θεό που του έκλεισα τα μάτια,
για να μη χρειαστεί να τον πιστέψω.»
(απόσπασμα από το ποίημα "τάμα")

Ποιητική συλλογή, Εκδόσεις Συρτάρι

Το πρώτο βιβλίο της σειράς φαντασίας «Η Γη των Αμόλυντων» του Βαγγέλη Ιωσηφίδη μάς συστήνει τόσο τους ήρωες της ιστορίας όσο και τον κόσμο των Αμόλυντων.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στη χερσόνησο Ίστεν. Οι τρεις ήρωες κατοικούν σε μια από τις περιφέρειές της, το Μάνοθ. Το χωριό τους έχει σκεπαστεί εδώ και χρόνια από μια πανδημία, η οποία έχει αλλάξει τον τρόπο ζωής των κατοίκων αλλά και τις μεταξύ τους σχέσεις. Οι έφηβοι Κάυλ, Λίβυ και Ντάρον, έχουν κουραστεί από τους περιορισμούς που έχουν επιβληθεί εξαιτίας της πανδημίας και αποζητούν την περιπέτεια, ώσπου κάτι συμβαίνει και αλλάζει τα δεδομένα τους. Μέσα σε λίγες μέρες, χάνουν τον φίλο τους σε μια περιπετειώδη τους εξόρμηση, ενώ μια μάγισσα εμφανίζεται από το πουθενά κι αρχίζει να θεραπεύει τους συγχωριανούς τους που έχουν πληγεί από την πανδημία. Ακούγοντας το κάλεσμα της μαγείας μέσα τους, αποφασίζουν ν’ ακολουθήσουν τη μάγισσα, η οποία τους αποκαλύπτει ότι μπορούν να εξασκηθούν και να γίνουν κι οι ίδιοι μάγοι. Οι περιπέτειες που ακολουθούν, παράλληλα με την μαγική τους εκπαίδευσή, τους δυναμώνουν και τους εξελίσσουν σε τρεις από τους ισχυρότερους μάγους της εποχής.

Πέρα από τις περιπετειώδεις εμπειρίες και τις περιπλανήσεις τους σε φιδογυριστά μονοπάτια και ερήμους, οι τρεις ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τον πιο δύσκολο αντίπαλο˙ τον ίδιο τους τον εαυτό. Καλούνται να δαμάσουν τη μοναχικότητα, την εκρηκτικότητα, τον φόβο και τον εγωισμό προκειμένου να ξεκλειδώσουν τις μαγικές τους δυνάμεις. Οι σχέσεις μεταξύ τους δοκιμάζονται, αλλά αντέχουν, οι επιθυμίες τους γίνονται σιγά σιγά όραμα και ο σκοπός τους ξεκαθαρίζει σταδιακά μέσα στο μυαλό τους.

Το σύστημα μαγείας πάνω στο οποίο βασίζεται το βιβλίο προκύπτει από τα τέσσερα βασικά στοιχεία˙ γη, νερό, φωτιά, αέρας. Παρότι καθένας από τους ήρωες έχει ένα στοιχείο ως κυρίαρχο, η μάγισσα Αλύσσα που επιβλέπει την εκπαίδευσή τους, τονίζει πως είναι ορθότερο να εκπαιδευτούν σε όλα τα στοιχεία. Τους εξηγεί τις κατηγοριοποιήσεις των μάγων και τις ιδιαίτερες δυνάμεις της κάθε μίας και τους προειδοποιεί πως θα συναντήσουν αρκετούς στον δρόμο  για την ολοκλήρωση της αποστολής που τους έχει αναθέσει. Στην πορεία τους, θα δώσουν μάχες με ισχυρούς αντιπάλους, θα διδαχθούν, θα συνεργαστούν, θα νικήσουν και θα κερδίσουν τον σεβασμό.

Η εφ’ όλης της ύλης εξάσκηση των τριών εφήβων συμβολίζει πολύ επιτυχημένα τις διαφόρων ειδών εμπειρίες που περνά ο άνθρωπος στο ταξίδι της εφηβείας του. Ερευνά, δοκιμάζει, λανθάνει, προχωρά και ανακαλύπτει τον εαυτό του, ενώ ωριμάζει και ανδρειώνεται για να πορευτεί προς την ενηλικίωση. Οι ήρωες, πέρα από μάγοι, δεν παύουν να είναι τρεις έφηβοι με θέληση και ξεχωριστές ικανότητες, που όμως νιώθουν ενίοτε το τσίμπημα του έρωτα, της ζήλιας, της παντοδυναμίας, της απογοήτευσης και της μικρότητας της ανθρώπινης φύσης τους. Χρησιμοποιούν τη μαγεία για καλό σκοπό, βασιζόμενοι πάνω στην ηθική με την οποία μεγάλωσαν και την καλοσύνη που οι εφηβικές ακόμα καρδιές τους αναβλύζουν. Μαθαίνουν να διαβάζουν τους ανθρώπους –ίσως το δυσκολότερο στάδιο της εκπαίδευσής τους– και ν’ ακούν τη διαίσθησή τους όταν κάτι δεν πάει καλά.

Ο Βαγγέλης Ιωσηφίδης χτίζει έναν πολυδιάστατο και λεπτομερή κόσμο με μαγικά πλάσματα και αντικείμενα, χώρους με ιδιαίτερα ενεργειακά πεδία, βασίλεια που κυβερνώνται από άξιους ή πανούργους βασιλιάδες κι ένα κακό που καραδοκεί να εξαπλωθεί και να κυριαρχήσει. Με τη δράση, την παύση και την ανατροπή δοσμένα όλα στις κατάλληλες δόσεις, η ιστορία ρέει και παρασύρει τον αναγνώστη στα άδυτα των τεσσάρων στοιχείων. Η εξέλιξη των χαρακτήρων είναι ομαλή και ακολουθεί την βελτίωση των δεξιοτήτων τους και τον εμπλουτισμό των εμπειριών τους. Οι περιγραφές των τοπίων είναι γλαφυρές και αναλυτικές –χωρίς να κουράζουν– και δίνουν την απαραίτητη αίσθηση προσανατολισμού που χρειάζεται για να ξεναγηθεί ο αναγνώστης στη χερσόνησο Ίστεν.

«Η Γη των Αμόλυντων» είναι μια ιστορία κοσμοπλασίας για τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, για την περιπέτεια που μας μεταλλάσσει και χτίζει αυτό που είμαστε και για τη μαγεία που πηγάζει από τη φύση, τον άνθρωπο και την μεταξύ τους εναρμόνιση.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής