Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα για τη ζωή και την υπόθεση της τελευταίας γυναίκας που καταδικάστηκε σε θανατική ποινή στην Ισλανδία, το «Έθιμα Ταφής» είναι ένα βιβλίο που συγκλονίζει με την αλήθεια του. Η Άγκνες κατηγορείται και καταδικάζεται για τον φόνο δύο ανδρών. Μέσα από τη σχέση της με τον πνευματικό που αναλαμβάνει να τη βοηθήσει να εξομολογηθεί, να μετανοήσει και να σηκώσει το βάρος των ημερών μέχρι τον θάνατό της, η γυναίκα ταλανίζεται από τα συναισθήματα του φόβου, της ενοχής και της απέχθειας για την προκατάληψη της κοινωνίας στην οποία ζει. Όλα αυτά, ενώ φιλοξενείται κατ’ ανάγκη από μια οικογένεια που τη θεωρεί εξ ορισμού ένοχη, αλλά την παρακολουθεί να υπομένει καρτερικά τον Γολγοθά προς το οριστικό τέλος.

Η Hannah Kent μεταφέρει τον αναγνώστη στα σπιτικά της Ισλανδίας και περιγράφει τα ήθη, τα έθιμα και τη νοοτροπία των Ισλανδών του 19ου αιώνα, τόσο παραστατικά, που το ταξίδι στα παγωμένα Ισλανδικά εδάφη είναι εγγυημένο.

Οι οπτικές γωνίες που εναλλάσσονται ανάμεσα στην απλή διήγηση και την εξομολόγηση της μελλοθάνατης γυναίκας είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα στοιχεία του βιβλίου. Η αφήγησή της είναι ζωντανή και τα τραγικά πρόσωπα της ιστορίας αποκαλύπτονται συναισθηματικά, φτάνοντας στην κορύφωση της αλήθειας που αναγκάζονται να αποδεχτούν.

Παράλληλα με την αφηγηματικότητα, η Kent αγγίζει, ειρωνεύεται και στηλιτεύει τις κοινωνικές νόρμες της εποχής, αλλά αποδέχεται εν τέλει τον αναπόφευκτο συμβιβασμό των ηρώων της με τα δεδομένα. Εξερευνά τον ψυχισμό εκείνων που φλερτάρουν με το επαναστατικό στοιχείο μέσα τους, προκειμένου να αισθανθούν πως η ανθρωπιά είναι ακόμα άθικτη στην ψυχή τους και ταυτόχρονα σκιαγραφεί τους πιο φανατικούς του συστήματος που μένουν ακλόνητοι, για να δηλώσουν την ισχύ και το αμετάκλητο των αποφάσεών του.

Ώρες ώρες ώμο, άλλες ποιητικό και συμβολικό, το «Έθιμα Ταφής» δεν είναι απλά ένα βιβλίο. Είναι η απόδειξη ότι η εμπειρία ενός άλλου ανθρώπου, όταν στηριχθεί στις σωστές λέξεις, μπορεί να βιωθεί από τον καθένα μας. Είναι ένα βιβλίο με βαριά ατμόσφαιρα, από εκείνα που σου αφήνουν μια αίσθηση που δύσκολα θα ξεχάσεις. Το προτείνω, με μόνη επιφύλαξη να μη βρίσκεται ο αναγνώστης σε άσχημη ψυχολογική διάθεση, ώστε να μπορέσει να σηκώσει το συναισθηματικό φορτίο που προκαλεί. Είναι μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Ίκαρος

Ομολογώ πως «Ο Στόουνερ» του John Williams μου φάνηκε στην αρχή κάπως στεγνό, απαλλαγμένο από συναίσθημα. Όμως έτσι ήταν ο Στόουνερ. Μεγάλωσε ως άνθρωπος της γης για ν’ αντιληφθεί έπειτα πώς – στην ουσία του – ήταν άνθρωπος των γραμμάτων. Στη στείρα από ενθουσιασμό ατμόσφαιρα του Πανεπιστημίου, επιβιώνει από δυο παγκόσμιους πολέμους και μια αποτυχημένη συζυγική ζωή. Η μοίρα όμως παραμονεύει να του ξυπνήσει το άσβεστο πάθος για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία, τη διδασκαλία, τον έρωτα και τη ζωή την ίδια.

Η εμβληματική, βαθιά και αποκαλυπτική γραφή του Williams παρακολουθεί έναν θνητό πρωταγωνιστή να εξελίσσεται μέσα στον στίβο της καθημερινότητας. Μια λανθασμένη επιλογή κι ένας αδιέξοδος γάμος με μια γυναίκα ψυχρή κι απορροφημένη από τη ματαιοδοξία της καταδικάζουν τον Στόουνερ σ’ ένα σπιτικό που μυρίζει εγκατάλειψη.

Η Ίντιθ, έναν χαρακτήρας γεμάτος άμυνες, ανασφάλειες και απόρθητα επικοινωνιακά τείχη, προσωποποιεί την αντίθεση στη θέληση του άντρα της για πρόοδο και αρμονική συνύπαρξη.

Επαγγελματικά, ο Στόουνερ περνά από όλα τα στάδια˙ της στασιμότητας, της αναγνώρισης, της επιτυχίας, του ανταγωνισμού. Η άρνηση του, κατά τ’ άλλα συμβατικότατου, καθηγητή να συμβιβαστεί με την πολιτική γραμμή των συναδέλφων του στο Πανεπιστήμιο, δημιουργούν έναν σιωπηρό επαναστάτη, έναν πείσμονα υπέρ των αξιών, ο οποίος, αν και δεν προσπαθεί ν’ αλλάξει τον κόσμο, καταφέρνει κάτι ίσως ακόμα πιο δύσκολο. Ν’ αλλάξει τον εαυτό του. Σ’ αυτό θα συντελέσει η Κάθριν, η γυναίκα που θα του επιβεβαιώσει πως η αγάπη δεν είναι τίποτε άλλο παρά τρόπος ζωής.

Αν η βιογραφική απλότητα της αρχής, σας φανεί απογοητευτική ή κουραστική, μη μείνετε στην επιφάνεια. Είναι απλά αυτό που ο Williams επίτηδες σκιαγραφεί, για να έρθει σε αντίθεση με το βάθος που ακολουθεί. Η δε συγκινητική περιγραφή των τελευταίων σελίδων είναι αναμφίβολα ένα δώρο στη λογοτεχνία.

Σημείωση: Προτείνω να αφήσετε την εισαγωγή για το τέλος, καθώς αποκαλύπτει πολλά για την υπόθεση του βιβλίου.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Gutenberg

«Η Σονάτα της Άνοιξης» της Ελένης Σίντου είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με καταιγιστική δράση. Μια αλυσίδα «ιδιαίτερων» κι ανατριχιαστικών φόνων ξεκινά με φόντο τα χειμερινά Ιωάννινα. Το πέπλο της ομίχλης που καλύπτει το τοπίο προσομοιάζει με το πέπλο μυστηρίου που καλείται να τραβήξει η Διευθύντρια της Ασφάλειας, Μιχαέλα Θεοδότου, για να συλλάβει τον δράστη και να προλάβει επερχόμενες δολοφονίες. 

Με τα γεγονότα να εξελίσσονται απανωτά, παρακολουθούμε εναγωνίως την προσπάθεια της Αστυνόμου να μπει στη σκέψη ενός serial killer που αγαπά τον Vivaldi, τον Σαχτούρη και χαρακτηρίζει τον εαυτό του «καλλιτέχνη». Η διεστραμμένη τέχνη του μαγαρίζει το γραφικό τοπίο της πόλης και ταράσσει την ηρεμία της σε τρομακτικό βαθμό.

Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που δημιουργείται από την αφήγηση σε συνδυασμό με τα στοιχεία που αποκαλύπτονται αριστοτεχνικά την κατάλληλη στιγμή καταδεικνύουν ότι η Ελένη Σίντου έχει χτίσει την ιστορία με πολλή προσοχή και μεράκι. Η γλώσσα είναι απλή και η περιγραφή των σκηνών έχει μια αμεσότητα που βάζει αυτόματα τον αναγνώστη στη θέση της πρωταγωνίστριας, η οποία είναι ένα σύγχρονο πρότυπο δυναμικής, ανεξάρτητης και ενεργητικής γυναίκας. Η Μιχαέλα Θεοδότου υμνεί με τη στάση της τη γυναικεία θέση σ’ ένα ανδροκρατούμενο επάγγελμα και διεκδικεί την αναγνώριση με τις εξαιρετικές ικανότητες, το εύστροφο μυαλό της αλλά και τη διαίσθησή που κάποιες φορές την οδηγεί στο επόμενο βήμα. Έκδηλη είναι επίσης η έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας σχετικά με τις διαδικασίες που τηρούνται σε περιπτώσεις δολοφονιών, τις αρχές που εμπλέκονται, αλλά και το πώς αποδίδεται το ψυχολογικό προφίλ ενός δράστη.

Πρόκειται για ένα απολαυστικό μυθιστόρημα της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας και απ’ όσο μας αφήνει η Ελένη να καταλάβουμε, έπεται και συνέχεια!

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Κύφαντα

Με τη γνωστή του θεατρικότητα, που αγγίζει σε σημεία τα όρια της εμμονικά αναλυτικής αφήγησης, ο Gaston Leroux , ο συγγραφέας του πασίγνωστου βιβλίου «το Φάντασμα της Όπερας» ξετυλίγει το "Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου".

Οι εξομολογητικές τεχνικές του και η αμεσότητα με την οποία ο αφηγητής απευθύνεται στον αναγνώστη, όντας και ο ίδιο μέρος του μυστηρίου, μας εμπλέκουν ενεργά και μας προσκαλούν να συμμετάσχουμε στη λύση του μυστηρίου. Αρχικά δε φαίνεται να είναι δύσκολο, καθώς έχουμε στη διάθεσή μας ακριβώς όσα στοιχεία έχει και ο αφηγητής. Εκείνο που μας λείπει είναι το χαρισματικό μυαλό του δημοσιογράφου Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ με το αστυνομικό δαιμόνιο, τον οποίο παρακολουθούμε να προσπαθεί να "ακολουθήσει το νήμα της σκέψης του από τη σωστή μεριά". Ο Ρουλεταμπίλ συλλέγει στοιχεία τόσο με τη λογική, όσο και με την παρατηρητικότητά του, σε μια υπόθεση που ο δολοφόνος μοιάζει με Φάντασμα.

Στη διάρκεια των ερευνών τους για τη διάλυση της ύλης, η κόρη του επιστήμονα Στάγκερσον δέχεται μια δολοφονική επίθεση στο ερμητικά κλειστό σαν θησαυροφυλάκιο δωμάτιό της. Πώς κατάφερε να βγει ο δολοφόνος από το Κίτρινο δωμάτιο; Αυτή είναι η ερώτηση που, ακόμα κι όταν έχει πια αποκαλυφθεί η ταυτότητα του εγκληματία, δίνει άλλη διάσταση στην πρωτοφανή αυτή υπόθεση.

Επηρεασμένος από τη δική του καριέρα ως δικαστικός ρεπόρτερ, ο Leroux συνθέτει μια αστυνομική ιστορία, χωρίς να φιλοδοξεί να φτάσει τον Doyle - όπως ισχυρίζεται ο αφηγητής - αλλά επιθυμώντας σίγουρα να κάνει μια εντυπωσιακή είσοδο στον χώρο της λογοτεχνίας, μιας κι αυτό αποτελεί το πρώτο του βιβλίο.

Για τους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας αποτελεί ένα αξιόλογο ανάγνωσμα με εξαιρετικά απροσδόκητο τέλος.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Διόπτρα

Το «Αντίο Φαντάσματα» είναι ένα βιβλίο αληθινό, βιωματικό και ειλικρινές. Η Nadia Terranova αποδεικνύει με ακρίβεια πως η μνήμη είναι ο χειρότερος βασανιστής μας, οι πληγές που δεν κλείσαμε ποτέ γίνονται οι εμμονές που δε μας αφήνουν να ζήσουμε το παρόν και η διαδικασία του πένθους είναι ο πιο υγιής τρόπος να πεις αντίο στα φαντάσματα που στοιχειώνουν την καρδιά και το μυαλό σου.

Η Ίντα επιστρέφει στο πατρικό της έπειτα από έκκληση της μητέρας της να τη βοηθήσει στο ξεσκαρτάρισμα πριν την ανακαίνιση του σπιτιού. Η κοπέλα δέχεται κι έρχεται αντιμέτωπη με τον χώρο και τα αντικείμενα που της θυμίζουν έναν άλλο εαυτό, κάθε πτυχή του οποίου κρύβει τον πόνο για τον πατέρα που ξαφνικά, πριν χρόνια, εγκατέλειψε μάνα και κόρη, χωρίς εξήγηση, χωρίς αντίο.

Ένα βιβλίο που βοηθά τους "επιζώντες" να κλείσουν κεφάλαια της ζωής τους μέσα από την ταύτιση με την ηρωίδα και τη γραφή της Nadia που εμπεριέχει στοιχεία ψυχολογίας.

Ωραία γραφή, καλή ροή και μια ιστορία απώλειας που μπορεί να φαίνεται απλή ή ασήμαντη, αλλά μέσα από την οπτική των βιωμάτων παίρνει εντελώς διαφορετική διάσταση.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Μεταίχμιο

Το «Ανεμώλια» του Ισίδωρου Ζουργού είναι ένα βιβλίο που ακροβατεί ανάμεσα στην ποίηση και την αποσπασματική αφήγηση από μνήμης, δηλώνει ειλικρινές αλλά και αλληγορικό. Μια μικρή Οδύσσεια που εκτυλίσσεται στα σύνορα 20ου και 21ου αιώνα. Ο Νίκος Χαλκίνης, αφηγητής και πρωταγωνιστής αυτού του ταξιδιού, λικνίζει την πένα του ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν παίρνοντας θέση Ομήρου και Οδυσσέα ταυτόχρονα.

Στην αρχή, η ροή είναι πιο αργή κι ο αναγνώστης ίσως δυσκολευτεί να παρακολουθήσει την περιγραφή των ηρώων που γίνεται τμηματικά σε όλο το βιβλίο.

Μετά τη μέση, το τοπίο είναι πιο ξεκάθαρο, ο Νίκος έχει ήδη συστήσει επαρκώς τους συντρόφους του και το νήμα έχει αρχίσει να ξετυλίγεται. Η ανδρική φιλία υμνείται και αναλύεται, η γυναίκα γίνεται ωραία Ελένη, Κίρκη, Σκύλλα, Καλυψώ, Πηνελόπη και το επικό πάθος διαιωνίζεται.

Πόσο αλλάζει ο άνθρωπος; Μπορεί να φτάσει να γίνει ο Κανένας για να βρει τον ήρωα μέσα του; Τι νόημα έχει τελικά το ταξίδι; Ποιος αξίζει να είναι ο προορισμός και ποια η θέση του ανθρώπου στο ενδιάμεσο; Ερωτήματα και προβληματισμοί που τίθενται και απαντώνται από την ιστορία, αποδεικνύοντας ότι καμιά φορά τα λόγια του αέρα (Ανεμώλια) μπορεί να έχουν συνέπειες για τη μοίρα μεγαλύτερες από το αναμενόμενο.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Πατάκη

Το «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ» της Ιωάννας Μπουραζοπούλου είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία και ο λόγος είναι ότι ενώνει εκπληκτικά δυο στοιχεία˙ τη δυστοπία με το ψυχογράφημα. Πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα το οποίο εκτυλίσσεται σε μια Ευρώπη με εντελώς διαφορετική μορφολογία εξαιτίας μιας βιβλικής καταστροφής. Το μωβ άλας ήρθε στην επιφάνεια και από τη μια χαρίζει ζωή κι από την άλλη τη δηλητηριάζει.

Στην Αποικία, το μόνο μέρος της περιοχής του αλατιού που κατοικείται, συντελείται ένας μυστηριώδης φόνος, τον οποίο καλείται να λύσει ο ντετέκτιβ Φιλέας Μπουκ, χωρίς ανακρίσεις, χωρίς επιτόπου έρευνα, με μόνο στοιχείο τις επιστολές έξι ανθρώπων. Οι έξι πρωταγωνιστές κατέχουν εξέχουσες θέσεις στην Αποικία.

Όλοι συνδέονται με το θύμα και όλοι εν δυνάμει θα το ήθελαν νεκρό, αν  ο θάνατός του δε σήμαινε ταυτόχρονα και τη δική τους καταδίκη. Οι επιστολές αποτελούν ένα βαθύτατο ψυχογράφημα του κάθε χαρακτήρα και διηγούνται την ιστορία από έξι διαφορετικές οπτικές που συμπληρώνουν ή αντικρούουν η μία την άλλη.

Η δεινότητα της γραφής της Ιωάννας Μπουραζοπούλου είναι εμφανής καθ’ όλη την διάρκεια και κυρίως στην αλλαγή ύφους που επιτυγχάνει στις επιστολές. Οι έξι πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, κατέχουν αντίπαλες θέσεις και πρεσβεύουν αντικρουόμενες ιδεολογίες. Παρόλ’ αυτά ο ψυχισμός του καθενός σκιαγραφείται με απόλυτη ακρίβεια και βάθος, σε σημείο που να μπορεί ο αναγνώστης να διακρίνει τα πιο ασυνείδητα κίνητρα των πράξεών τους.

Ένα άλλο αξιοθαύμαστο στοιχείο του βιβλίου είναι η στοιχειοθετημένη έρευνα που έχει κάνει η Μπουραζοπούλου για να δομήσει τον κόσμο της δυστοπίας και να μας παρουσιάσει την αλήθεια του. Οι λεπτομέρειες που ενισχύουν την πειστικότητα των περιγραφών, δημιουργούν την αίσθηση πως το «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;» θα άξιζε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο.

Η λύση του μυστηρίου έρχεται να προσθέσει ένα ικανοποιητικό από όλες τις απόψεις τέλος στο βιβλίο και να θέσει άπειρους προβληματισμούς για τον σημερινό κόσμο και την ανθρώπινη συνείδηση.

Πρόκειται για ένα βιβλίο με εξαιρετική πλοκή, δυνατούς χαρακτήρες και αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Καστανιώτη

"Η συγγραφή είναι ψυχοθεραπεία" ακούγεται συχνά από τα χείλη των συγγραφέων. Είναι πράγματι μια διαδικασία πάλης μεταξύ έμπνευσης και εαυτού, εργατικότητας και ταλέντου, φιλοδοξίας και πραγματικότητας. Η συγγραφή μπορεί να σε φτάσει στα όριά σου, να σε φέρει αντιμέτωπο με τα τραύματά σου, να σε ρίξει στον λάκκο της αμφισβήτησης και να σε αφήσει να βρεις τρόπο για να αναδυθείς στην επιφάνεια χωρίς καμιά βοήθεια.

Χωρίς βοήθεια; Όχι πια! Μέσα από το εγχειρίδιο συγγραφής "Συγγραφέας! Είμαι;" η Κατερίνα Τσαμπά και η Βιργινία Γεωργίου, σε ρόλο Αριάδνης, εναποθέτουν την άκρη του νήματος στα χέρια των συγγραφέων και τους βοηθούν να βγουν από τον λαβύρινθο με μεθοδικότητα, πρόγραμμα και εσωτερική διερεύνηση.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 52 εβδομάδες, στο πέρας των οποίων έχει επιτευχθεί η συγγραφή μιας νουβέλας. Κάθε βδομάδα, ο συγγραφέας κάνει ένα βήμα, αναρωτιέται επάνω σ' αυτό και προσθέτει τη δική του θεώρηση των πραγμάτων και του εαυτού του. Ανά τρίμηνο, τίθεται νέος επιμέρους στόχος, τον οποίο η Κατερίνα και η Βιργινία αναλύουν, ενώ δίνονται και βοηθήματα συγγραφής προς μελέτη, συμβουλές για την επιμέλεια, την έκδοση και την προώθηση του βιβλίου. Στο τέλος, παρατίθενται υποσημειώσεις σχετικές με τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει ο συγγραφέας κατά την πορεία της δημιουργίας, αλλά και στην επαφή του με τους επαγγελματίες που θα χρειαστεί.

Το "Συγγραφέας! Είμαι;" είναι ένα εγχειρίδιο το οποίο αποσαφηνίζει στοιχεία που ένας νέος συγγραφέας δεν δύναται να γνωρίζει. Είναι όμως κι ένα εργαλείο αυτοπαρατήρησης που βοηθά τον συγγραφέα να καταλάβει σε βάθος, όχι μόνο το "γιατί" γράφει, αλλά και το "τι" και "πώς" γράφει, ερωτήσεις των οποίων τις απαντήσεις έχουμε συχνά συγκεχυμένες μέσα στο μυαλό μας. Τέλος, χτίζει ένα ασφαλές οργανωτικό πλαίσιο γύρω από τη δημιουργική διαδικασία και προστατεύει τον γράφοντα από τις ίδιες του τις ανασφάλειες. Το μόνο που ζητά είναι συνέπεια και αφοσίωση για να μπορέσει να λειτουργήσει.

Απευθύνεται τόσο σε επίδοξους συγγραφείς, όσο και σ' εκείνους που έχουν κάνει τα πρώτα βήματα, αλλά συνεχίζουν να νιώθουν αστάθεια στο πάτημά τους.

Εγχειρίδιο συγγραφής και Οδηγός αυτογνωσίας - Εκδόσεις:The Law of Success Publishing

Πώς θα σου φαινόταν αν αφηγητής ήταν ένας γάτος; Αν μας βοηθούσε να δούμε μέσα από τα μάτια των αγαπημένων μας αιλουροειδών και να διαπιστώσουμε ότι στην πραγματικότητα είναι πλάσματα πολύ πιο νοήμονα απ' όσο καταλαβαίνουμε; Όταν μάλιστα συναντούν ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες τους και τους φέρονται με τον δέοντα σεβασμό, γίνονται σύντροφοι και συνταξιδιώτες στις περιπέτειες της ζωής.

Πώς θα σου φαινόταν αν αφηγητής ήταν ένας γάτος; Αν μας βοηθούσε να δούμε μέσα από τα μάτια των αγαπημένων μας αιλουροειδών και να διαπιστώσουμε ότι στην πραγματικότητα είναι πλάσματα πολύ πιο νοήμονα απ' όσο καταλαβαίνουμε; Όταν μάλιστα συναντούν ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες τους και τους φέρονται με τον δέοντα σεβασμό, γίνονται σύντροφοι και συνταξιδιώτες στις περιπέτειες της ζωής.

Ένα τέτοιο ταξίδι ξεκινούν ο Νάνα, ο γάτος της ιστορίας με τον άνθρωπό του, τον νεαρό Σατόρου, σταματώντας σε μέρη της Ιαπωνίας στα οποία κανένα γατί δε θα είχε την ευκαιρία να βρεθεί σε μια μόνο ζωή του. Ο Σατόρου επισκέπτεται φίλους που έχει χρόνια να δει, για έναν λόγο που παραμένει όχι και πολύ κρυφός από τον Νάνα, αφού οι γάτες μάς καταλαβαίνουν τελικά πολύ καλύτερα απ' όσο νομίζουμε.

Μέσα από την αλληγορία, η Αρικάουα υμνεί την έννοια της φιλίας, της συντροφικότητας και της άνευ όρων αγάπης. Εξερευνά τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που προκύπτουν πριν από σημαντικές αποφάσεις ζωής και υφαίνει ένα νήμα ανάμεσα στους ήρωες, για να δείξει πώς οι πράξεις καλοσύνης και η καλή διάθεση μπορούν να επηρεάσουν έναν ή παραπάνω ανθρώπους για μια ολόκληρη ζωή.

Ως προς τη γραφή, η Αρικάουα έχει αυτή τη διακριτική αμεσότητα την οποία συναντάμε στα βιβλία πολλών Ιαπώνων συγγραφέων, με μια ροή που θυμίζει βαρκάδα σε ποταμό κι έναν λόγο βαμμένο με συναισθηματικές αποχρώσεις όλων των εποχών.

Είτε γατόφιλοι είτε όχι, είναι ένα βιβλίο που θα σας ταξιδέψει, θα σας συγκινήσει, θα σας προβληματίσει και θα σας αφήσει με μια αίσθηση κάθαρσης στην καρδιά.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Μίνωας

Με γεγονότα διάσπαρτα από τη μνήμη του Χαραλάμπη, η Λία Νικολάου με το Λαϊνάκι της μας ταξιδεύει στη χρονική περίοδο από το 1930 μέχρι περίπου το σήμερα. Άνθρωποι σκληροί και δομημένοι από άλλες νοοτροπίες, άνθρωποι που βίωσαν τον πόλεμο, την προδοσία, την πείνα, το ρουφιανιλίκι, αλλά και άνθρωποι που επιμένουν να πηγαίνουν ενάντια στις προκαταλήψεις και να διεκδικούν ένα μέλλον ολόδικό τους είναι οι ήρωες που σκιαγραφεί η Λία.

Ο Χαραλάμπης, γέρος πια, μπαίνει στη θέση του καθενός τους, βλέπει από τα μάτια τους και ακούει από τα αυτιά τους. Οι αναμνήσεις τον κατακλύζουν και η ανάγκη να τις μοιραστεί και να ομολογήσει την ιστορία της οικογένειάς του αντιμάχεται την ανάγκη του να φύγει μακριά από όλα και να ταξιδέψει στη «Γιαπωνία» για να δει τις κερασιές.

Ανάμεσα στο πένθος για τους δικούς του και το πένθος της ζωής που χαράμισε σ’ έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και την αναζήτηση της πραγματικής του ταυτότητας, παλεύει ν’ αλλάξει έστω και την τελευταία στιγμή και να τιμήσει τη ζωή και την αγάπη που του φέρθηκαν καλά έστω στα στερνά του.

Η Λία, θέλοντας να μας πείσει πως ο άνθρωπος αλλάζει όταν ταξιδεύει, κατά τη ρήση του Backman, πλάθει ένα ταξίδι στις αναμνήσεις και δείχνει πετυχημένα πως «όλα μέσα στο κεφάλι μας είναι˙ μαζί και οι όρκοι και οι προδοσίες». Με μια γλώσσα που αρμόζει στην εποχή στην οποία ανήκει η ιστορία, δημιουργεί ένα κλίμα απόλυτα ταιριαστό με τους ήρωες. Μέσα στις διαπιστώσεις τους, πετάει σκόρπια φιλοσοφικά διαμαντάκια για τον άνθρωπο και την κοινωνία, που κάνουν τον αναγνώστη να προβληματιστεί και να κουνήσει το κεφάλι συγκαταβατικά στη διαπίστωσή τους: «Αφού ο κόσμος δε βλέπει ποτέ κάτι άλλο από αυτό που θέλει να δει. Για την ακρίβεια ο κόσμος δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του. Έτσι ήταν ο κόσμος τότε˙ έτσι είναι ο κόσμος ακόμα και τώρα, μισός στο σκοτάδι και στο φως μισός, δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του αν δεν θέλει να δει.»

Και το Λαϊνάκι, εκείνη η μικρή πήλινη στάμνα που μεταφέρθηκε από χέρια σε χέρια ως την αγκαλιά του Χαραλάμπη, τι να κρύβει άραγε; Η Φρόσω είπε πως εκεί έκλεισε τον μεγαλύτερο θησαυρό. Μα τι λογίζεται ως θησαυρός για τον άνθρωπο; Οι λύρες ή η ψυχή;  Τα πλούτη ή τα δάκρυα; Τι κληρονομιά αφήνουμε εν τέλει στις επόμενες γενιές και ποια είναι αυτή που τους ακολουθεί ώσπου ν’ αφήσουν την τελευταία τους ανάσα;

Όλα αυτά και πολλά ακόμα αγγίζει το Λαϊνάκι, ένα βιβλίο που καταδύεται στην ψυχή και ανασύρει πάθη, επιλογές και τραύματα τυλιγμένα σε λογιών λογιών χαρτάκια, γραμμένα με κολλυβογράμματα.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Ελκυστής