Με μια γραφή τόσο ζωντανή που θαρρείς πως απλώνει το χέρι κι αγγίζει την ψυχή, οι Σταγόνες από το Φυστίκι που κυλάει ξεκινούν σαν ρυάκι που κυλά αθόρυβα και εναρμονίζεται με το τοπίο. Κάθε σταγόνα κι ένας πρωταγωνιστής. Χαρακτήρες ήρεμοι, αυστηροί, δυναμικοί, people pleasers, ανεξάρτητοι ή εξαρτημένοι, χαλαροί ή αγχωμένοι, ευγενικοί και δοτικοί, παθιασμένοι, πικρόχολοι, εξωστρεφείς ή εσωστρεφείς, αποφασιστικοί και ενεργητικοί μας συστήνονται μέσα από μια σκηνοθετική ματιά που πιάνει και τις πιο λεπτές κινήσεις και εκφράσεις με τρόπο που νομίζεις πως βλέπεις τηλεοπτική σειρά. Οι διάλογοι μοιάζουν τόσο καθημερινοί που λες ότι τους έχεις ακούσει ή ακόμα περισσότερο ότι τους έχεις ζήσει.

Προς τη μέση του βιβλίου το ρυάκι γίνεται χείμαρρος και παρασύρει συναισθήματα, λόγια και όρια. Οι πρωταγωνιστές αρχίζουν να συγκρούονται, να χάνουν μάχες, να υπερισχύουν, να διαλύονται.

Προς τη μέση του βιβλίου το ρυάκι γίνεται χείμαρρος και παρασύρει συναισθήματα, λόγια και όρια. Οι πρωταγωνιστές αρχίζουν να συγκρούονται, να χάνουν μάχες, να υπερισχύουν, να διαλύονται. Ένα κύμα θεόρατο τους παρασύρει και τους πετά σε μια θάλασσα γεμάτη εκατομμύρια σταγόνες κι εκείνοι παλεύουν πια για να κρατηθούν στη ζωή. Όχι στη ζωή που ήξεραν, αλλά εκείνη που ανοίγεται μπροστά τους με εντελώς διαφορετικούς όρους.

Η ποικιλία των θεμάτων που θίγονται μέσα στην ιστορία αγγίζει εντυπωσιακά πολλές πτυχές της κοινωνίας. Ομοφυλοφιλία, αυτισμός, ορφάνια, αμβλώσεις, προβλήματα υγείας, διεθνείς σχέσεις, γονεϊκότητα, εφηβεία, φιλία, απιστία, σχέσεις, έρωτας και αιώνια αγάπη περιβάλλονται άλλοτε με ευαισθησία και ευγένεια κι άλλοτε με ένταση και πάθος, ανάλογα την περίσταση. Κυρίαρχη όλων, η απώλεια που σε μεταμορφώνει ακούσια και πολλές φορές βίαια.

«Πώς διαγράφεις άραγε από την καρδιά σου έναν άνθρωπο που αγαπάς, επειδή αλλάζουν οι συνθήκες; Πώς πας παρακάτω , όταν νοσταλγείς ακόμα στιγμές  που έζησες μαζί του, όταν ακόμη νιώθεις ότι έχεις κουβέντες να του πεις, στιγμές να μοιραστείς, πράγματα να του δώσεις…»

«Η ζωή δε ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ όταν χάνεις τη ζωή σου. Τέλος. Μόνο συνηθίζεται.»

Ένα εξέχον στοιχείο της γραφής του Φυστικιού είναι η ενσυναισθητική ματιά. Οι ήρωες δεν ειναι δαίμονες ή άγγελοι, αλλά άνθρωποι με αδυναμίες, εγωισμό, τραύματα και μια έμφυτη δίψα για αγάπη και τρυφερότητα.

«Στα δεκαπέντε σου χρόνια νομίζεις πως το κρεμμύδι έχει μόνο μια στρώση φύλλα. Θα σου πάρει καιρό να το ξεφλουδίσεις. Και θα τρέξουν δάκρυα στην πορεία. Μα μόνο έτσι θα μάθεις πως οι ψυχές των ανθρώπων είναι περίπλοκες και δεν υπάρχουν απόλυτα χρώματα, ούτε κατάμαυρο ούτε αγγελικά λευκό – στις αποχρώσεις παίζουμε όλοι. Στα γκρι, στα ασημί, στα μολυβένια, στα χρώματα της στάχτης, του καπνού και του σύννεφου.»

Όσον αφορά τη γλώσσα, παρά τη γενικότερη αμεσότητα της γραφής της, το Φυστίκι χρησιμοποιεί το λυρικό ένδυμα των παρομοιώσεων για να προσεγγίσει τα πιο ευαίσθητα σημεία της ιστορίας. Περιβάλλει τις λέξεις της με εικόνες οικείες που μεταφέρουν το νόημα κατευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη. Οι συμβολισμοί είναι διάχυτοι ξεκινώντας κιόλας από τον τίτλο. Οι σταγόνες είναι οι ίδιες οι ζωές μας που αγωνίζονται «πάνω σε ένα τζάμι» να απομακρυνθούν, να συγκλίνουν, να προχωρήσουν πάσει θυσία. Οι σταγόνες είναι δάκρια πόνου, είναι ιδρώτας πάθους και μόχθου, είναι αίμα που βράζει, που κυλά, που γίνεται νερό. Τέλος, είναι όλα αυτά που νιώθουμε να ρέουν μέσα μας και να μας μεταλλάσσουν στην πορεία του χρόνου και των εμπειριών της ζωής.

Δεν μπορείς να μείνεις ανεπηρέαστος από τις Σταγόνες. Θα θυμώσεις, θα βρίσεις, θα συγκινηθείς θα σοκαριστείς, θα λυτρωθείς. Θα ταυτιστείς με την Τζένη, τον Δημήτρη, τον Αντώνη, την Εύη… Οι ήρωες του Φυστικιού είμαστε εσύ κι εγώ, γι' αυτό και θα δεις τον εαυτό σου μέσα τους και θα μείνεις να απορείς πώς γίνεται να γράφει για τη ζωή σου χωρίς να σε ξέρει. Εξάλλου, ήταν μια υπόσχεση που έδωσε και τήρησε στο έπακρο!

Είναι ένα βιβλίο για όσους θέλουν ν’ αγαπήσουν το διάβασμα, για όσους το αγαπούν ήδη, αλλά και για όσους έχουν χάσει το πάθος τους για την ανάγνωση, αφού η δύναμη των λέξεων του Φυστικιού μετατρέπει τον αναγνώστη σε σφουγγάρι έτοιμο να απορροφήσει τις Σταγόνες του!

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Διόπτρα

Σκηνοθετική ματιά, πρωτότυπη δομή, λυρισμός και ένταση στον λόγο, γεμάτη γραφή και περιγραφές είναι τα πρώτα στοιχεία που κατακλύζουν τον αναγνώστη που κρατά στα χέρια του το βιβλίο "Ο Θεριστής τη νύχτα" της Γιώτας Βασιλείου. Μια ιστορία στο τώρα του Λονδίνου του 19ου αιώνα που αναδύει μυστήριο, βροχή, ομίχλη και αίμα.

Θέματα καίρια θίγονται μέσα σε μια ατμόσφαιρα αγωνίας και εγκλημάτων. Χρησιμοποιώντας την εποχή κατά την οποία ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης χτίζει τη φήμη του ευφυούς δολοφόνου που παραμένει ασύλληπτος, η Γιώτα στρέφει τον προβολέα σε δυο γυναίκες. Δυο ηρωίδες που μας προβληματίζουν ως προς τη θέση και τα δικαιώματα των γυναικών στο τότε αλλά και στο τώρα, το μητρικό ρόλο στη ζωή ενός ανθρώπου και το τι συνέπειες μπορεί να έχει η έλλειψη στοργής από το οικογενειακό περιβάλλον, τόσο στο σώμα όσο και στον ψυχισμό μας.

Οι ηρωίδες κυλιούνται σ' έναν βάλτο παθών και ματωμένων ονείρων και προσπαθώντας να αναδυθούν στην επιφάνειά του, κάνουν επιλογές που κοστίζουν. Η αφήγηση ακολουθεί ένα σπειροειδές μοτίβο που μοιάζει να επαναλαμβάνεται, αλλά κάθε φορά εξελίσσει και λίγο περισσότερο την ιστορία. Στο τέλος της σπείρας αυτής, η Γιώτα μάς περιμένει με μια ανατροπή ευφυέστατη, το άρωμα της οποίας ξεκινά από λίγο πριν να γαργαλά επικίνδυνα το μυαλό του αναγνώστη. Οι επιστολές και τα αποσπάσματα από εφημερίδες που παρεμβάλλονται στην αφήγηση δίνουν στη ροή μια κινηματογραφική ζωντάνια και μας εμπλέκουν πιο έντονα στην πλοκή.

Το βιβλίο επιδιώκει και επιτυγχάνει να δώσει ιδιαίτερο βάρος στην παρουσία της γυναίκας σε μια εποχή τόσο ανδροκρατούμενη που σκανδαλίζει υποστηρίζοντας πως "Αυτός ο κόσμος κυβερνάται από χρήμα κι επιρροή, όχι από μελάνι κι αγανάκτηση". Η ιστορική πραγματικότητα συγκαλύπτει την αλήθεια, μα η λογοτεχνική φαντασία είναι πάντα παρούσα για να κάνει τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις.

Η Γιώτα κινείται ανάμεσα σε διάφορα είδη, ενώνοντας το ψυχολογικό θρίλερ, το κοινωνικό μυθιστόρημα, το ψυχογράφημα και τον γοτθικό τρόμο και προσφέροντας στον αναγνώστη μια απολαυστική εμπειρία.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Κύφαντα

Δυο συγγραφείς. Δυο πένες που εναλλάσσονται και σέρνουν μυστηριακά το μελάνι τους πάνω στο χαρτί για να δημιουργήσουν πλάσματα που στοιχειώνουν. Μια συλλογή 8 διηγημάτων όπου τα γράμματα χορεύουν έναν τρομακτικό χορό και παρασύρουν μαζί τους οντότητες που δε χωρά ο ανθρώπινος νους. Εκεί που ξεκινά ο φόβος, η πραγματικότητα διαρρηγνύεται και συγχέεται με διαστάσεις θολές που δεν εξηγούνται, μόνο βιώνονται.

Οι ιστορίες εκτυλίσσονται στη σύγχρονη τεχνολογική εποχή και σε πρώτο πρόσωπο διηγούνται τις περιπέτειες ηρώων, άφοβων ή τρομοκρατημένων, που εμπλέκονται σε μια μυσταγωγία ανάμεσα στο εδώ και στο Πέρα.

Ο Βαγγέλης Ιωσηφίδης και ο Σταύρος Θάνος μετουσιώνουν τις αφηγήσεις που ψιθυρίζονται στο σκοτάδι γύρω από τη φωτιά και τις ντύνουν με ένα λογοτεχνικό ένδυμα που καταφέρνει να παίξει με την πίστη και την αμφιβολία, το μεταφυσικό και τη λογική.

Εκμεταλλεύονται εύστοχα την άγνοια του ανθρώπινου μυαλού και την ατέλεια της σάρκινης ανθρώπινης φύσης, για να εξερευνήσουν σκιές που μας τρομάζουν και μορφές που προσπαθούν να μας ελέγξουν χωρίς τη θέληση μας. Τις χρονομεταφέρουν από την εποχή των παππούδων μας, τις απομακρύνουν από τα παλιά τα ερειπωμένα σπίτια και τις τοποθετούν στην Ελλάδα του σήμερα, απειλώντας δικαίως να ξυπνήσουν καλά κρυμμένους φόβους μας.

Οι Θολές Διαστάσεις είναι ένα βιβλίο που έλειπε από τα σημερινά εκδοτικά δρώμενα. Διαβάζεται με κομμένη την ανάσα και κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο σε κάθε σελίδα. Είναι ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για τους λάτρεις των θρίλερ και του μυστηρίου, αλλά προσφέρεται και για όσους αρέσκονται να ρίχνουν μια ματιά στις πιο σκοτεινές πτυχές των χαρακτήρων. Χαρακτήρων καθημερινών με τους οποίους ο αναγνώστης μπορεί να ταυτιστεί άμεσα.

Διηγήματα - Εκδόσεις Bookstagram

21 διηγήματα για το φευγιό από τη ζωή. Για τον θάνατο που δεν είναι πάντα θάνατος, αλλά μια καινούρια αρχή. Για τον Χάρο με τα τόσα πρόσωπα, που πληγώνει αλλά και λυτρώνει, που γίνεται άνθρωπος και μιλά.

21 γραμμάρια ψυχής σε κάθε ιστορία, που μεταβαίνουν τόσο απροσδόκητα από τον κόσμο των ζωντανών σ' εκείνον των νεκρών, τον οποίο δε βλέπουμε, αλλά μπορούμε να αισθανθούμε.

Πολλά γραμμάρια από την ψυχή και το ταλέντο της Κατερίνας Τζημοπούλου σε κάθε εικόνα, που μας περνά από το πένθος για να μας διδάξει πως αυτό που μετρά στο τέλος, είναι να κρατάς αυτά τα 21 γραμμάρια καθαρά.

Πότε σε πρώτο πρόσωπο πότε από τη σκοπιά του εξωτερικού αφηγητή, οι ιστορίες εξετάζουν την απώλεια από διάφορες οπτικές και ανασύρουν ερωτήματα όχι μόνο για τον θάνατο, αλλά και για τη ζωή που χτίζουμε μέχρι το μοιραίο τέλος. Ήρωες που πονούν, αδιαφορούν, πνίγονται σε αναμνήσεις και μας βοηθούν να δούμε το τέλος από τη μιαν άκρη του νήματος της ζωής ως την άλλη.

Ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα που κάνει τον αναγνώστη να ταυτιστεί, να συγκινηθεί και εν τέλει - γιατί όχι - να χαμογελάσει.

Διηγήματα - Εκδόσεις Άνω Τελεία