Ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται γύρω από έναν μυστήριο φόνο και ένα έργο του Ευριπίδη. Η Αλίσια, διάσημη ζωγράφος, σκοτώνει τον σύζυγο με τον οποίο διατηρούσαν την τέλεια σχέση. Μετά τον φόνο ζωγραφίζει έναν πίνακα με το όνομα «Άλκηστις» και παύει να μιλά. Οι φήμες φουντώνουν, πλάθοντας ένα προφίλ τρομακτικό για την καλλιτέχνη. Γιατί δε μιλά; Τι κρύβει η σιωπή της; Η Αλίσια καταδικάζεται χωρίς καν να υπερασπιστεί τον εαυτό της και μεταφέρεται σε μια ψυχιατρική μονάδα ύψιστης ασφαλείας. Ο μόνος που ενδιαφέρεται να σπάσει τη σιωπή της είναι ο Θίο. Ένας ψυχοθεραπευτής που ενώ ζει το δικό του προσωπικό δράμα θέτει ως σκοπό της ζωής και της καριέρας του να κάνει την Αλίσια να μιλήσει. Θα τα καταφέρει; Κι αν ναι, ποια θα είναι τελικά η αλήθεια που σφραγίζει τα χείλη της Αλίσια;

Ο Alex Michaelides βουτά την πένα του στο μυστήριο και την ψυχιατρική ισόποσα και πλέκει μια ιστορία στην οποία, ενώ γνωρίζουμε τον δολοφόνο, τίποτα δε μοιάζει βέβαιο για την ενοχή και τα κίνητρά του. Καλά χτισμένοι χαρακτήρες και μια γλώσσα που ρέει, συνθέτουν, μαζί με την πρωτότυπη πλοκή, ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο. Διηγούμενος την ιστορία μέσα από τα μάτια του ψυχοθεραπευτή, ο συγγραφέας δράττεται της ευκαιρίας να σκιαγραφήσει τα προβλήματα και τις αδυναμίες των ψυχιατρικών ιδρυμάτων. Αγγίζει επίσης θέματα όπως τα γονεϊκά τραύματα, η εκμετάλλευση των καλλιτεχνών από τους έμπορους τέχνης, η αυτοθυσία, η απιστία και οι καταπιεσμένες ορμές που βρίσκουν τρόπο να ξεσπάσουν, πάντα με ολέθρια αποτελέσματα.

Η εναλλαγή των οπτικών ανάμεσα στους ήρωες κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και γι’ αυτό είναι ένα βιβλίο που δύσκολα αφήνεις από τα χέρια σου. Η σιωπηλή ασθενής γίνεται πρωταγωνίστρια μιας σύγχρονης τραγωδίας και μέσα από ένα σύμπλεγμα συγκυριών τιμωρεί τους θύτες και δικαιώνει τα θύματα, ακόμα κι αν αυτό μπορεί να σημάνει τον ίδιο της τον θάνατο.

Εξαιρετικό για όσους αγαπούν τη λογοτεχνία μυστηρίου.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Διόπτρα

«Το βιβλίο που θα ήθελες να είχαν διαβάσει οι γονείς σου» είναι ο πολύ πετυχημένος τίτλος του αφηγηματικού εγχειριδίου της Philippa Perry για τη σύγχρονη γονεϊκότητα που πασχίζει ν’ αλλάξει δρόμο. Το βιβλίο αφορά γονείς που επιθυμούν να σπάσουν την διαγενεαλογική αλυσίδα και ν’ ακολουθήσουν για τα παιδιά τους μια ανατροφή βασισμένη στην κατανόηση και την ενσυναίσθηση.

Κύριο στοιχείο του βιβλίου είναι η παραίνεση να κατανοήσουμε τον εαυτό και τις συμπεριφορές μας, πριν προβούμε σε οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στις συμπεριφορές των παιδιών μας. Μέσα από καθημερινά παραδείγματα, η ψυχοθεραπεύτρια Perry δίνει την αίσθηση του οικείου και την επιβεβαίωση πως κανένας γονιός δεν είναι μόνος. Χωρίς κριτική, δίνει συμβουλές που αποσκοπούν στο να μας οδηγήσουν στην αυτογνωσία, η οποία αποτελεί θεμέλιο λίθο στην κατανόηση των παιδιών μας.

Ξεκινώντας από το παρελθόν και την αντιμετώπιση της δικής του ιστορίας, ο γονιός εξερευνά το περιβάλλον του παιδιού του, ανεξάρτητα από τη σύσταση της οικογένειας και μαθαίνει κάτι που κανείς δεν τον δίδαξε˙ να διαχειρίζεται, πρώτα απ’ όλα, τα δικά του συναισθήματα. Στην ανατροφή των παιδιών, τα συναισθήματα είναι σαφέστατα η μεγαλύτερη πρόκληση. Η νέα γενιά γονέων καλείται να πάψει να θάβει τα ζητήματα κάτω από το χαλί, όπως έμαθε από τους δικούς της γονείς, ν’ αναγνωρίσει τόσο τα δικά της συναισθήματα όσο και των παιδιών της και να συμφιλιωθεί με την αναγκαιότητα της ύπαρξής τους.

Η Perry θέτει τον δεσμό και την επικοινωνία γονέα- παιδιού ως βάση για να επιτευχθεί μια υγιής σχέση, ξεκινώντας από την πρώιμη περίοδο της εγκυμοσύνης. Συζητά με τον αναγνώστη για τα καθημερινά προσκόμματα που μπορεί να παρουσιαστούν κατά το χτίσιμο αυτού του δεσμού, παραθέτοντας περιπτώσεις προς μελέτη και ταύτιση. Τέλος, ακολουθεί, παρατηρεί και εξετάζει την πορεία της σχέσης όσο το παιδί μεγαλώνει μέχρι να φτάσει στην ενηλικίωση.

Όπως κάθε βιβλίο γονεϊκότητας, δεν υπόσχεται να δώσει συνταγές επιτυχίας, αφού κάθε σχέση είναι μοναδική. Οι συμβουλές που προσφέρει είναι διαφωτιστικές και βοηθούν τον γονιό ν’ ανοίξει τα μάτια και το μυαλό για να τις προσαρμόσει στη δική του περίπτωση, παραδεχόμενος ότι σίγουρα αυτό είναι ένα βιβλίο που θα ήθελε να είχαν διαβάσει κι οι δικοί του γονείς.

Βιβλίο γονεϊκότητας - Εκδόσεις Διόπτρα

Με μια γραφή μεστή και μια γλώσσα άμεση που δε φοβάται να μπήξει το μαχαίρι στο κόκαλο, τα διηγήματα της Καλλιόπης Βελόνια ακροβατούν ανάμεσα σε θέματα ταμπού και πρωτόγονα ένστικτα που βρίσκουν διέξοδο σε ακραίες συμπεριφορές. Το Chiaroscuro όμως δεν είναι μόνο αυτό. Έχει και μια ευαίσθητη πλευρά, μια ποιητική φλέβα που μέσα στο σκοτάδι του ασυνειδήτου, γίνεται φως, γίνεται δάκρυ και χαμόγελο.

Η Καλλιόπη ζωντανεύει με λόγο την τεχνική της ζωγραφικής του τίτλου και παίζει με τις σκιές της ύπαρξης, κατευθύνοντας το βλέμμα του θεατή στο δράμα που φωτίζει με τον προβολέα της πένας της. Η μικρή φόρμα δεν είναι εύκολη. Πρέπει να επιλέξεις τις κατάλληλες λέξεις με οικονομία, για να αποδώσεις όσο καλύτερα το νόημα που θες, χωρίς ωστόσο να κάνεις έκπτωση στο συναίσθημα.

Με τη γνωστή της συγγραφική δεινότητα, η Καλλιόπη καταφέρνει ν' αγγίξει τον αναγνώστη, να τον σοκάρει, να τον συγκινήσει, ενώ παράλληλα στηλιτεύει συμπεριφορές, αναδεικνύει κοινωνικές καταστάσεις και υμνεί την διαφορετικότητα. Τολμά, δε, να δοκιμάσει διάφορα είδη γραφής και να παίξει με τον μαγικό ρεαλισμό, το χιούμορ, την προσωποποίηση, την ημερολογιακή γραφή, επιτυγχάνοντας ένα άρτιο αποτέλεσμα. 

Συνοψίζοντας, το Chiaroscuro είναι μια συλλογή διηγημάτων που καταφέρνει να ισορροπήσει την αφηγηματικότητα με τον ποιητικό λυρισμό, το κοινωνικό με το φανταστικό και το άγριο με το ευγενές, δείχνοντας πως η φύση, αν και γεμάτη αποχρώσεις, συμπυκνώνει την ουσία της ενώνοντας τα άκρα. Το λευκό και το μαύρο, τη σκιά και το φως. 

Διηγήματα - Εκδόσεις ΤΡΙ.ΕΝΑ Πολιτισμού

Το Confiteor του Ζάουμε Καμπρέ είναι ένα βιβλίο πρόκληση για κάθε βιβλιόφιλο. Πέρα από το γεγονός ότι αριθμεί περισσότερες από 700 σελίδες, σε μέγεθος μεγαλύτερο από ένα τυπικό βιβλίο, η πλοκή και η γραφή του είναι μοναδικές. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε διαφορετικές εποχές με συνδετικό κρίκο ένα βιολί, το θρυλικό «Βιάλ», κατασκευής Στοριόνι, η πορεία του οποίου περνά από την εποχή της Ιεράς εξέτασης έως το Άουσβιτς για να φτάσει στα χέρια του πρωταγωνιστή, Αντριά Αρντέβολ.

Ο Αντριά μεγάλωσε σε ένα σπίτι με αντικρουόμενα μηνύματα εκ μέρους των γονιών του, σχετικά με τις απαιτήσεις τους από εκείνον. Επιθυμούσε δε, διακαώς ν’ ανακαλύψει την οικογενειακή του ιστορία, την οποία και αφηγείται βήμα βήμα, ακολουθώντας το νήμα της μνήμης και της ιστορίας.

Διαφορετικές αφηγήσεις ξεπηδούν κι εμπλουτίζουν την κεντρική πλοκή με ιστορικά στοιχεία, σασπένς και ανθρωπολογικά μηνύματα. Οι στοχασμοί που προκύπτουν είναι αναρίθμητοι και οι διάσπαρτες αποφθεγματικές προτάσεις συμπυκνώνουν τα νοήματα που ο συγγραφέας προσδοκά να περάσει για το ανθρώπινο είδος.

Ο Αντριά, ως αφηγητής, εναλλάσσει την οπτική της αφήγησης από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο σε πολλά σημεία του κειμένου -ακόμα και μέσα στην ίδια πρόταση- διατηρώντας, όμως, την συνοχή του νοήματος. Ο σκοπός της γλωσσικής αυτής τεχνικής αποκαλύπτεται στο τέλος του βιβλίου και είναι απόλυτα συνεπής με την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο πρωταγωνιστής.

Η θεματική του Confiteor είναι πολύπλευρη. Άπτεται θεμάτων όπως η θεολογία, η ανθρωπολογία, η ψυχολογία, η φιλοσοφία. Εξετάζει το καθένα μέσα από το πρίσμα των γεγονότων της κάθε εποχής, αποκαλύπτοντας τη διαχρονικότητα της διαμάχης του καλού και του κακού, το οποίο δεν τοποθετεί στο εσωτερικό του κάθε ανθρώπου. Η μουσική παίζει επίσης καίριο ρόλο, εφόσον είναι αυτή που συνοδεύει τον Αντριά καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, τον συνδέει με τους γονείς του και εν γένει διατρέχει όλο το βιβλίο διακριτικά, σαν μια συμπαντική θάλασσα που περιβάλλει χαρακτήρες και γεγονότα και τα μεταφέρει μέσα στον χρόνο και τον χώρο.

Δεν είναι εύκολο ανάγνωσμα. Προσωπικά, θα έλεγα πως το Confiteor δεν είναι βιβλίο, αλλά μια ολόκληρη αναγνωστική εμπειρία, γεμάτη σκηνές απαράμιλλης συγγραφικής δεινότητας που φτάνουν να συγκινήσουν έως ανατριχιάσουν τον αναγνώστη.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Πόλις

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Ιωάννας Σταθοπούλου με τίτλο "Υποσυνείδητες Υποσχέσεις" είναι μια ωδή στη ματαίωση του έρωτα, αλλά και των ονείρων, των επιθυμιών και των υποσχέσεων που στοιχειώνουν τις καρδιές των ερωτευμένων.

Η πένα της Ιωάννας έχει μια χαρακτηριστική δυναμική και δε διστάζει να βουτήξει βαθιά και να παρασύρει τον αναγνώστη σ' ένα ταξίδι που περνά μέσα από τα Τάρταρα για να φτάσει στη λύτρωση.

Με επίκεντρο τον έρωτα και τις πλείστες αποχρώσεις του, παίζει με τον ελεύθερο στίχο ανάμεσα στο πρώτο και δεύτερο πρόσωπο και μας προσκαλεί να βυθιστούμε σε εικόνες έντονες, γεμάτες αρώματα, χρώματα και θλίψη κι άλλες που αφήνουν την ασχήμια της ζωής να κονταροχτυπιέται με την ουσία της ποίησης και της παραβολής, για χάρη του νοήματος και της ανακάλυψης μιας αλήθειας.

Η Ιωάννα σκάβει στα μύχια του εγώ και ανασύρει τον πόνο του χωρισμού και τις υποσχέσεις που έμειναν στη μέση, εξαιτίας ασυμβίβαστων χαρακτήρων και επιθυμιών. Τα ποιήματά της αποπνέουν μια μοναχικοτητα, την οποία παλεύει να σβήσει η ανάγκη για έρωτα κι αγάπη, κι ακροβατούν ανάμεσα στο οικείο των υλικών ανθρώπινων βιωμάτων και το βαθιά κρυμμένο στην ψυχή.

Μέσα από τις αντιθέσεις που χρησιμοποιεί, η ποιήτρια μάς κάνει θεατές μιας πάλης που μοιάζει με ερωτικό ταγκό ανάμεσα στα ελαττώματα που δε φανερώθηκαν εγκαίρως και τις υποσχέσεις που δόθηκαν μα δεν κρατήθηκαν, ενώ είχαν όλα τα φόντα ν' αγγίξουν το άπιαστο. Φέρνει σε συνεχή αντιδιαστολή την ύλη με το όνειρο και μας δείχνει πως όσο κι αν η σάρκα ποθεί, αν η ψυχή δε βρει την πλήρωση, θα μένουν πάντα ανεκπλήρωτες και υποσυνείδητες οι υποσχέσεις.

Το πολύ ταιριαστό και καλαίσθητο εικαστικό του εξωφύλλου το έχει επιμεληθεί η ίδια και μας προϊδεάζει επιτυχημένα για το πώς η μοναξιά βάφεται ροζ όταν πλανάται από τα δίχτυα του έρωτα.

Ποίηση - Εκδόσεις Κούρος

Μια ιστορία μάλλον φανταστική, λίγο μεταφυσική, κάπως αλληγορική, αλλά καθ’ όλα μαγική. Το «Χι και Βήτα» της Δήμητρας Παπαδημητρίου χρησιμοποιεί ως μέσον τον μαγικό ρεαλισμό, για να κάνει μια βουτιά στον ψυχισμό των ηρώων του.

Πού πάνε οι χαμένοι έρωτες, όταν τους αφήνουμε πίσω μας μια για πάντα; Παγώνουν στη μνήμη μας και μας ακολουθούν παντού ή χάνονται σε κάποια παράξενη πόλη, την πόλη των χαμένων ερώτων; Πώς διαμορφώνεται ο χαρακτήρας μας από τα τραυματικά βιώματα; Πώς χάνουμε τον εαυτό μας και πώς τον ξαναβρίσκουμε; Και τελικά είμαστε οι ίδιοι στο τέλος της μετουσίωσής μας; Ερωτήματα που ο Χι και η Βήτα θα κληθούν ν’ απαντήσουν για να ολοκληρώσουν το μεταμορφωτικό ταξίδι τους.

Μέσα στη μαγική αυτή ιστορία, που ξεκινά σαν παραμύθι και εξελίσσεται σε μια αγωνιώδη μάχη αυτογνωσίας ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, η Δήμητρα δημιουργεί μια εξίσωση ζωής, όπου  ένας άγνωστος Χι μπορεί να γίνει το κλειδί για μια ριζική εσωτερική αλλαγή.

Μέσα από την αφήγηση, διδασκόμαστε πως τα λάθη στις σχέσεις μας ακολουθούν μοτίβα κι έχουν τη ρίζα τους σε απωθημένες αναμνήσεις που ποτέ δεν αγγίξαμε. Η συνειδητοποίηση που έρχεται, όταν παρακάμψουμε τη λογική με την οποία έχουμε περιβάλλει το ασθενικό ψυχικά παρόν μας και αφεθούμε στην ανάλυση και ανακάλυψη του ψυχισμού μας, είναι θεραπευτική.

Η Δήμητρα καταφέρνει να δώσει εικόνα στο υποσυνείδητο και με λόγια απλά, να μας πάρει μαζί σε μια ψυχαναλυτική κατάδυση. Στοιχείο ευφυέστατο του βιβλίου, το γεγονός ότι όλα τα πρόσωπα της ιστορίας έχουν ονόματα γραμμάτων. Ιδιαίτερος, ο χαρακτήρας της Ρο, η οποία, σε ρόλο ρεαλιστικής “νεράιδας”, φύλακα αγγέλου και ψυχολόγου συνάμα, παρατηρεί τη μεταμόρφωση σιωπηλά, αλλά και ενεργά.

Το «Χι και Βήτα» είναι ένα ξεχωριστό, πρωτότυπο και έξυπνο βιβλίο που χαρίζει στον αναγνώστη αλήθεια και μαγεία σε δόσεις ισόποσες και αριστοτεχνικά αναμεμειγμένες.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Memento

Και μόνον ο τίτλος σού τραβά λίγο παραπάνω την προσοχή, ειδικά αν είσαι μητέρα κοριτσιού. "Πώς μπορεί κάποιος να σου πει πώς να αγαπάς την κόρη σου; Υπάρχει τρόπος στην αγάπη;" ήταν η πρώτη μου, κάπως αντιδραστική, απορία.

Διαβάζοντας, βρέθηκα μπροστά σ' ένα μυθιστόρημα που, με απλή γλώσσα, μία γλυκά ποιητική χροιά και μια έντονα εξομολογητική διάθεση, ρίχνει βουτιά σε καθημερινές στιγμές της σχέσης μάνας-κόρης. Μιας σχέσης που εξελίσσεται και μεγαλώνει με απρόβλεπτους τρόπους, όσο καλά δομημένη κι αν φαινόταν στην αρχή της.

Οι προβληματισμοί που γεννιούνται; Πολλοί. Μπορεί μια "καλή" μάνα να φτάσει να γίνει αιτία μιας κρυφής τραγωδίας;

Πόση ανεξαρτησία χωρά αυτός ο δεσμός και πόση διακριτικότητα; Τι δικαιώματα αφήνει στο παιδί; Πόσο εύκολα μπορεί ο έρωτας για το παιδί σου να σε αλλοιώσει ακόμα και ηθικά;

Καθ' όλη τη διάρκεια του βιβλίου, ο αόρατος ομφάλιος λώρος που συνδέει τις γενιές των μανάδων είναι αισθητά υπαρκτός. Τρέμει στα χέρια της μάνας που προσπαθεί να σπάσει τα κληροδοτημένα από τη δική της μάνα μοτίβα συμπεριφοράς, μα ενώνει πάλι τις σάρκινες ίνες του στην καρδιά της κόρης που κουβαλά αναπόφευκτα τα γονεϊκά τραύματα.

Το τελείωμα αφήνει τα ενδεχόμενα ρευστά, κάτι που προσωπικά με ξένισε λίγο, γιατί πιστεύω ότι κάθε ιστορία αξίζει ένα τέλος. Μήπως δεν είναι, όμως, οι ανθρώπινες επιλογές και αποφάσεις αμφίρροπες μέχρι να παρθούν;

Θα έλεγα, εν τέλει, πώς η ιστορία της Χιλά Μπλουμ αξίζει την ανάγνωση, τόσο για τους προβληματισμούς που αφήνει, όσο και για το γλαφυρό φως που ρίχνει σε σημεία της σχέσης, τα οποία συνήθως ξεφεύγουν της παρατήρησης, όταν τα ζεις από μέσα.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Gutenberg (Σειρά Aldina)

Βαρύ, ιδιαίτερα αν έχεις βιώσει την πορεία ενός δικού σου ανθρώπου προς τον θάνατο και μαζί μ' εκείνον έχασες κι ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου.

Εμπνευσμένο. Η ιδέα για τη συγγραφή του ήταν της Μαίριλυν Γιάλομ, η οποία, πάσχοντας από καρκίνο, έπεισε τον Ίρβιν να παρατήσει το βιβλίο που έγραφε, με την πρόφαση πως με το κοινό τους πόνημα, θα βοηθούσαν τα ζευγάρια που περνούν το ίδιο. Στην ουσία, όμως, ήταν η ύστατη προσπάθειά της να βοηθήσει τον επί 65 χρόνια σύζυγό της ν’ αντέξει, μέσω της γραφής, τον πόνο της απώλειας που θα του προκαλούσε ο θάνατός της.

Ενημερωτικό, εφόσον αποτελεί αυτοβιογραφία του ζεύγους Γιάλομ, ως προς διάφορα γεγονότα της ζωής τους, με κυριότερο τη δύση της συντροφικής τους σχέσης.

Ειλικρινές. Με μια αφοπλιστική, βιωματική αλήθεια που αποκαλύπτει κρυφά βιώματα του πενθούντος, τα οποία σπάνια ομολογούνται, αλλά προκύπτουν φυσιολογικά μέσα στην πορεία του πένθους.

Διδακτικό, εφόσον κάποιος που γνωρίζει τόσο καλά κι επαγγελματικά τη διαδικασία του πένθους, μοιράζεται τη γνώση του για τη διαχείριση και αντιμετώπιση καταστάσεων, θέτοντας ως παράδειγμα την προσωπική του εμπειρία.

Ανθρώπινο. Η συνειδητοποίηση πως ακόμα κι αυτός που γνωρίζει, δε γλιτώνει από τον πόνο της απώλειας, την κατάθλιψη, αλλά και τον αγώνα ν’ ανακαλύψει τι μπορεί να κάνει με τη ζωή που ακόμα τον περιμένει, είναι παραδόξως ανακουφιστική. Κανείς δε γλιτώνει από το πένθος, αλλά και κανείς δε χρειάζεται να μείνει σε αυτό.

Ομολογώ ότι δάκρυσα. Το «Ζήτημα Θανάτου και Ζωής» σε προϊδεάζει από τον τίτλο και μόνο για το γεγονός ότι δεν πρόκειται να σε αφήσει ασυγκίνητο.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Άγρα

Τρεις γυναίκες που δεν γνωρίζονται ζουν σε τρία διαφορετικά σημεία του πλανήτη. Τρεις διαφορετικές κουλτούρες τις έχουν φορτώσει με διαφορετικά βιώματα.

Η Σμίτα ζει στην Ινδία και παλεύει για ένα καλύτερο μέλλον για την 6χρονη κόρη της. Με πίστη, τολμά το αδιανόητο, αψηφώντας κάθε κίνδυνο, προκειμένου να μην ακολουθήσει το παιδί της την ίδια άθλια μοίρα με εκείνη.

Η Τζούλια είναι συναισθηματικά δεμένη με την οικογενειακή επιχείρηση του πατέρα της που παράγει περούκες από φυσικό ιταλικό μαλλί. Η ζωή τα φέρνει έτσι, ώστε να την πάρει στα χέρια της και ν’ αποδείξει αν τολμά να τη σώσει από τη χρεοκοπία.

Η Σάρα είναι μια businesswoman που μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα σε καριέρα και οικογένεια. Τα έχει όλα προγραμματισμένα και υπό έλεγχο, εκτός από τον καρκίνο που της χτυπά την πόρτα τόσο απρόσμενα κι αδίστακτα.

Οι ζωές των τριών γυναικών είναι δεμένες σαν μια πλεξούδα. Τρία νήματα που πλέκονται και συμβολίζουν τη δύναμη ψυχής, το θηλυκό μυαλό και την αντοχή. Τρεις ιστορίες που αποδεικνύουν πως όταν οι γυναίκες μάχονται για τα δικαιώματά τους, οι Θεοί τούς ανοίγουν τον δρόμο να περάσουν.

"Η πλεξούδα" της Λετίσια Κολομπάνι είναι ένα βιβλίο συγκινητικό και καλογραμμένο που αποδεικνύει πως στην απλότητα συνήθως κρύβεται το μεγαλείο.

Μυθιστόρημα - Εκδόσεις Πατάκη

Η νουβέλα «Λευκές Μνήμες» της Αρετής Καμπίτση είναι ένα βιβλίο εξομολογητικό. Η Νόρα Μπουοναρότι είναι ψυχολόγος. Η ζωή της είναι μια καθ’ όλα ολοκληρωμένη και κοινωνικά επιτυχημένη ζωή, που όμως αδυνατεί να καλύψει το εσωτερικό της κενό. Ένα κενό που αναζητά να γεμίσει μέσα από τους ασθενείς της, τις ιστορίες, τα τραύματα και τις προσωπικότητές τους. «Η Νόρα είναι οι ασθενείς της». Μέσα από ένα ταξίδι επαναπροσδιορισμού της ταυτότητάς της πλάι στον σύντροφό της, θα επιδιώξει τη λύτρωση από τις μνήμες που έρχονται στην επιφάνεια «στο λευκό της αθωότητας».

Η Αρετή Καμπίτση χρησιμοποιεί πρωτοπρόσωπη αφήγηση κι έναν λόγο βαθιά συναισθηματικό και υπαρξιακό. Καταδύεται στα άδυτα των τραυμάτων που ταλανίζουν την ψυχή και δείχνει πως η ανασφάλεια και η έλλειψη που ξεκινά από την παιδική ηλικία, ζητά την ολοκλήρωση μέσα από την ταύτιση με πρόσωπα που προσομοιάζουν στο γονικό πρότυπο.

Είναι μια δημοφιλής αντίληψη στον τομέα της ψυχολογίας πως αναζητούμε στον σύντροφο ή τους πολύ κοντινούς μας ανθρώπους τη δυναμική των σχέσεων που μάθαμε μέσα στην οικογένειά μας. Αντανακλούμε στα πρόσωπα των άλλων το συναισθηματικό πρότυπο που έχουμε εσωτερικεύσει και με βάση αυτό ελκόμαστε και επιλέγουμε με ποιους θα σχετιστούμε. Η ιστορία της Νόρας είναι ένα εξαιρετικό και πρωτότυπο παράδειγμα αυτής της θεωρίας.

Ψυχολογία, μυθιστορία, εσωτερική πάλη, έρωτας και αγάπη, προσωπικές επιθυμίες και όνειρα παρελαύνουν μπροστά από τον αναγνώστη, συνδέονται και τον κάνουν να ταυτιστεί, να προβληματιστεί, να νιώσει. Κατ’ εμέ, ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι πως τολμά, όχι μόνο να σπάσει τον κύκλο του τραύματος, αλλά και να ρίξει μια δυνατή γροθιά στα στερεότυπα των κοινωνικών επιταγών για χάρη της μοναδικότητας.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα, με την επιβεβαίωση πως η δύναμη των λέξεων της Αρετής φτάνει μέχρι την ψυχή.

Νουβέλα - Εκδόσεις Φιλιππότη