Σήμερα γιορτάζω. Δεν έχω ούτε γενέθλια ούτε ονομαστική εορτή. Θα μπορούσα να το ονομάσω «επέτειο δεύτερης ευκαιρίας στη ζωή». Όταν η μάνα μου με γεννούσε πριν είκοσι ένα χρόνια, σίγουρα δεν είχε φανταστεί ότι θα χρειαζόταν να ξαναγεννηθώ. Και σίγουρα δε θα φανταζόταν πόσο πόνο θα ξαναπερνούσε για μένα. Μόνο που αυτήν τη φορά δεν ήταν σωματικός, αλλά ψυχικός.
Πριν τρία χρόνια, ενώ όλοι οι φίλοι μου πανηγύριζαν την ενηλικίωσή τους, διαγνώστηκα με επιθετικό καρκίνο. Ο πρώτος γιατρός που με είδε ήταν ιδιαίτερα αποθαρρυντικός. Μου είπε κατάμουτρα ότι έχω έξι μήνες ζωής και καλό θα ήταν να τους εκμεταλλευτώ, ζώντας όσα έχω ακόμα χρόνο να ζήσω. Ίσως νόμιζε πως αυτό θα μου έδινε θάρρος και θα προσπερνούσα το «έξι μήνες». Δεν παράκουσα, γιατρέ. Μέτρησες τη ζωή μου με αριθμούς και με την επαγγελματική σου σφραγίδα, μου έβαλες ημερομηνία λήξης. Θα πρέπει να είναι πολύ δυσδιάκριτα για σένα τα όρια μεταξύ ανθρώπου και θεού, για να ορίζεις το πόση ζωή έχω μέσα μου. Απορώ, είναι το επάγγελμα που σε σκλήρυνε έτσι ή η συνείδησή σου άντεχε από την αρχή το ότι αντί να θεραπεύεις θα χρειαζόταν να μετράς τη ζωή σε μήνες;
Είμαι σκληρός, το ξέρω. Ίσως να με σκλήρυνε κι εμένα ο καρκίνος. Όταν έρχεσαι τόσο κοντά στον θάνατο, τα μάτια ανοίγουν. Σαν να ξεκλειδώνει η τελευταία σου ευκαιρία να δεις τα πράγματα όπως είναι κι όχι όπως σου τα ‘μαθαν. Ευτυχώς οι γονείς μου δεν έμειναν στην πρώτη ιατρική γνώμη. Ζήτησαν και δεύτερη και θα ζητούσαν και τρίτη, προκειμένου ν’ ακούσουν ότι ο γιος τους θα ζήσει, θα μεγαλώσει, θα σπουδάσει αυτό που ονειρεύεται κι ίσως κάνει κι οικογένεια, ποιος ξέρει;
Ο δεύτερος γιατρός ήταν πάνω απ’ όλα ανθρωπος. Όταν τον γνώρισα, κατάλαβα γιατί λένε πως όποιος έχει ανθρωπιά και ενσυναίσθηση είναι Άνθρωπος, με α κεφαλαίο. Το κοινό ουσιαστικό δείχνει τη γενική ιδιότητα. Το κύριο δείχνει τη μοναδική ιδιότητα που πρέπει να έχει κάποιος˙ νοιάξιμο για τον συνάνθρωπο. Μας εξήγησε την κατάσταση, αλλά διέκρινε κάτι που ο άλλος γιατρός είχε παραβλέψει.
«Είστε τυχεροί! Το προλάβαμε στην αρχή! Οι πιθανότητες θεραπείας είναι μεγάλες!»
Ακόμα βλέπω τα δάκρυα συγκίνησης της μάνας μου, καθώς έπεφτε στην αγκαλιά του πατέρα μου. Δε μίλησε για επιβίωση, αλλά για θεραπεία. Οι λέξεις γίνονται σφαίρες όταν αφορούν τη ζωή και τον θάνατο. Γιατροί, προσέχετε πώς τις χρησιμοποιείτε!
Ο κ. Κώστας –δεν ήθελε να τον αποκαλώ “γιατρό”– έγινε ο δεύτερος πατέρας μου. Μου εξήγησε τα πάντα και μου ζήτησε να τον βοηθήσω. Αν στεκόμουν δυνατός και θετικός, η αγωγή είχε περισσότερες πιθανότητες να δράσει ευεργετικά. Τόνωνε την ψυχολογία μου με κάθε ευκαιρία και μου μιλούσε όχι σαν ήμουν ασθενής –και δη μελλοθάνατος– αλλά ένα παιδί της ηλικίας μου.
«Τι έγινε, Λευτέρη; Θα τον κερδίσουμε τον αγώνα απόψε ή θα μας ξεφτιλίσουν οι κουρέλες;» με ρωτούσε και γελούσαν και τα μουστάκια που δεν είχε. Όταν έπεσαν τα μαλλιά μου ερχόταν και μου χάιδευε το κεφάλι με καμάρι.
«Πω ρε φιλαράκι! Τι το ήθελες τόσο μαλλί με τόσο ωραίο κεφάλι; Τώρα είσαι σωστός γόης! Δεν έχω και κόρη να σου δώσω να συγγενέψουμε!»
Δεν υπήρχε ίχνος οίκτου στα μάτια ή τα λόγια του. Ο οίκτος είναι ένας αργός θάνατος, χειρότερος κι από τον ίδιο τον καρκίνο. Λιώνει την προσωπικότητα σου, αγνοεί τη δύναμή σου και σε αφήνει να καθορίζεσαι μονάχα από την ασθένεια. Ο κ. Κώστας, όμως έβλεπε εμένα κι όχι το σώμα μου που πάλευε να επιβιώσει. Ήταν δίπλα μου να με σηκώνει όταν πέφτω, λες και το είχε βάλει στοίχημα με τον Χάρο.
«Αυτό το παιδί, δε θα μου το πάρεις!»
Ένα χρόνο μετά από εξαντλητικές χημειοθεραπείες και επεμβάσεις, έκανα επαναληπτικές εξετάσεις. Καθαρός! Ήμουν καθαρός! Δεν το πίστευα! Είχα νικήσει το θηρίο! Η μάνα μου έκλαιγε με λυγμούς μπροστά στην εικόνα της Παναγιάς και την ευχαριστούσε γονυπετής για το θαύμα. Εγώ όμως ξέρω πως εκείνος που με έκανε καλά ήταν Άνθρωπος. Δεν ξέρω πόσο θεό έχει μέσα του και τι συμφωνίες έκανε τελικά με τον Χάρο, αλλά του χρωστάω τη ζωή μου. Του χρωστώ το ηλιοβασίλεμα που μπορώ να χαρώ στην παραλία, πλάι στο κορίτσι μου. Του χρωστώ το ότι μπορώ ξανά να βρέχω τα πόδια μου στη θάλασσα. Του χρωστώ τα πάντα κι όμως δε μου ζήτησε ποτέ τίποτα. Αν υπάρχει θεός, έτσι πρέπει να είναι.
