Αν…
Δυο γράμματα.
Μία πύλη προς μία άλλη ζωή.
Καλύτερη ή χειρότερη;
Σίγουρα διαφορετική.

Δυο γράμματα σαράκι της καρδιάς και φωτιά της λογικής.
Στοιχειώνουν το παρελθόν, υποθηκεύουν το μέλλον και απενεργοποιούν το παρόν.
Καταβροχθίζουν όνειρα και οργιάζουν με μια φαντασία διεστραμμένη από πόθο και φόβο.
Γίνονται σενάρια σε ένα έργο παράλληλο, οικείο μα και τόσο ξένο, άπιαστο και μακρινό.

Η αρχή της μάστιγας του άγχους.
Ό, τι δε ζεις σε αγχώνει.
Είτε για να το ζήσεις, είτε για να το αποφύγεις.
Σφυροκοπάς τα κάγκελα του κλουβιού σου
κι είτε ακούς φάλτσα, είτε μελωδίες, η φυλακή παραμένει μέσα σου.

Σταμάτα!
Αυτό που τόσο μειλίχια σου υπόσχονται αυτά τα δυο γράμματα δεν υπάρχει.
Εκείνο που σε τρομοκρατεί στην πιθανότητα του να συμβεί, δεν υπάρχει ούτε αυτό.
Η μόνη αλήθεια είναι πως αυτή τη στιγμή αναλώνεσαι σε κάτι ανυπόστατο.
Χαραμίζεις αυτή τη μοναδική στιγμή ζωής που δε θα ξανάρθει σε ουτοπίες και φαντάσματα.

Μόνο ένα "αν" αξίζει.
Εκείνο που σου ψιθυρίζει πως αν θες να ζήσεις, μην αργείς.
Μην αφήνεις να σου μικραίνουν τη ζωή δυο γράμματα.

Να μεγαλώνεις σαν το παλιό κρασί.
Να κρατάς το απόσταγμα των ζυμώσεων
που σε έκαναν αυτό που είσαι.
Η υπομονή πάντα ανταμείβεται,
αν στη διάρκειά της εξελίσσεσαι.

Το άρωμα σου να αναδύει τη δύναμη
και την προσωπικότητά σου.
Το χρώμα σου να προκαλεί τον σεβασμό
όσων γνωρίζουν να εκτιμήσουν το βαθύ του,
επειδή κατανοούν πόσο σκοτάδι δέχτηκες για να το αποκτήσεις.

Η γεύση σου να γίνεται φιλί γλυκό κι αξέχαστο
γι’ αυτόν που είχε την υπομονή να στέκει πλάι σου
και να σε βλέπει να ωριμάζεις.

Γίνε κρασί και βάλε πνεύμα στον οίνο σου
για να γλεντούν όσοι σε αγαπούν
κι όσοι χαμογελούν με την καρδιά τους σαν σε βλέπουν.
Δώσε κέφι και σύρε το χορό της ζωής
μακριά από την απογοήτευση και τη μιζέρια.

Γίνε κρασί και να μεθάς
όσους σε πολιορκούν μ’ ανειλικρίνεια,
μήπως και μες στη ζάλη τους
σταθούν αντίκρυ στη συνείδησή τους.

Αθάνατη η όψη της ανέλπιδης προσπάθειάς μου.
Σαν στοιχειό ματωμένο από αιώνες,
να κοιτά ο θάνατος τη δειλία μου,
μ' ένα μειδίαμα ψυχρό, ανατριχιαστικό.
Η απομάκρυνσή του απορροφήθηκε
από τον ήχο των βημάτων του στο δρόμο της επιστροφής.
Η απειλή που η ίδια έστρεψα στον εαυτό μου
σαν εκδίκηση, λες, για τη γέννηση μου,
σαν ένα ύστατο χαίρε της ζωής,
απεφάνθη πως είχα μια ασάλευτη δύναμη θαμμένη μέσα μου.
Πίσω από παραθυρόφυλλα σφαλισμένα,
καρτερούσε, φοβισμένη, για να κάνει αισθητή την παρουσία της.
Ποια η αξία της δύναμης αν δεν δοκιμαστεί στα Τάρταρα;
Έλλειψη κι απώλεια.
Δυο δαίμονες που σφυροκοπούν ανελέητα την ανθρώπινη ύπαρξη.
Η πηγή των πιο αδιόρατων σφαλμάτων.
Ανεπιθύμητοι επισκέπτες μπήκαν και ρίζωσαν, ρήμαξαν, μαράζωσαν.
Η απώλεια να παρασέρνει την έλλειψη
κι αυτή να κατοικεί μέσα της,
σαν παράσιτο που κατατρώγει τις ανθρώπινες καρδιακές σάρκες.
Ύστερα, έφεραν καλεσμένο
ν' απομυζήσει τα απομεινάρια όποιας πρώιμης ευτυχίας.
Ο άρχοντας πόνος, ο ευεργέτης της δύναμης.
Η αποσύνθεση προηγείται της δημιουργίας
σαν μια καταδικασμένη προϋπόθεση της εξέλιξης.
Μετά το πέρας της κρίσιμης στιγμής,
χρυσοκίτρινες καμπάνες σήμαναν
το εγερτήριο λίκνισμα των ανθισμένων κόπων.
Το άκουσμα τους, η άμυνα στην απειλή.
Τρεμάμενο το χέρι του εγκλήματος
παραδόθηκε σ' έναν χορό σαγηνευτικό,
γνωστό ως "το φινάλε της συνείδησης".
Με κόπο άφησε το μαχαίρι να χτυπήσει με κρότο στο πάτωμα.
Η ταραχή του θορύβου ανατάραξε το λιμνάζον αίμα της καρδιάς.
Ο ακροβάτης της ζωής και του θανάτου επέστρεψε στη βάση του.
Κοίταξε το θεόρατο ύψος που τον χώριζε από το χάος
κάτω από τα πόδια του κι αναρίγησε.
Σήκωσε το κεφάλι ψηλά,
αντίκρισε το θεόρατο ύψος της αδιανόητης δύναμής του και σώπασε.
Αναγνωρίσιμη ως ατολμία η αδυναμία να αφαιρέσει μια ζωή.
Ή τόλμη;
Αναξιοποίητο απόθεμα αγάπης, το πόρισμα της δίκης.
Η πληγή κι η σωτηρία σε μία απόφαση.

Μην επιτρέπεις να μπαίνουν μέσα σου πράγματα ανενόχλητα.
Καπνός γίνονται που σου θολώνει τα σωθικά.
Άντε μετά, μες στην ομίχλη, να σκεφτείς και να νιώσεις καθαρά.
Μένεις μ’ ένα κουβάρι λόγια και εικόνες,
να προσπαθείς σαν άλλος Θησέας να βρεις την άκρη του νήματος.
Γίνονται οι σκέψεις λαβύρινθος που σε ταλαιπωρεί
και τα συναισθήματα αγρίμια, έτοιμα να κατασπαράξουν όποιον τ’ αγγίξει.
Μονάχα ένα λευκό τριαντάφυλλο, κάπου στο βάθος,
προσπαθώντας να σ’ αφυπνίσει,
ανθίζει ματώνοντας για να φωνάξει από πόνο την ευωδία του.
 

Μην αφήνεις άλυτα πράγματα μέσα σου.
Υφαίνεις άθελά σου το Γόρδιο δεσμό σου.
Κάποια στιγμή θα αναγκαστείς να τον κόψεις
για να μη γίνει θηλιά γύρω από το λαιμό σου.
Ξέρεις, εκείνο τον κόμπο στο λαιμό που κρατά πάντα ένα λυγμό πνιγμένο.
Ένα δάκρυ της καρδιάς που ποτέ δεν κύλησε.
Δεν χρειάζεσαι κανένα δέσιμο μέσα σου.
Κανένα καράβι δεν ταξίδεψε δεμένο στην προβλήτα.
Γιατί να στερήσεις από τον εαυτό σου το ταξίδι της ζωής;
Ένα είναι.
Κι αν το χάσεις μένοντας στάσιμος,
γεμάτος βαρίδια να σε κρατούν πίσω,
τότε θα έχεις χάσει τον εαυτό σου.
Αυτόν τον μόνο σύντροφο που σου εμπιστεύτηκε τη ζωή του να τη ζήσεις.

Ν’ αγκαλιάζεις τους ανθρώπους που αγαπάς,
να μπλέκονται οι μυρωδιές και να υφαίνουν όνειρα.
Να κλείνουν τα μάτια και να στεγνώνουν δάκρυα.
Να πάλλονται οι καρδιές, να ζωντανεύει η ελπίδα.

Όλα είναι θέμα οπτικής και προοπτικής.
Όπου κοιτάς πορεύεσαι κι όπως κοιτάς βαδίζεις.
Αν κοιτάς τον καθρέφτη,
πάντα κάνεις τα αντίθετα από αυτά που νιώθεις.
Αν κοιτάς την εικόνα του εαυτού μέσα σου,
γίνεσαι ο ίδιος πορεία και τρόπος ζωής.

Ποτέ η αγκαλιά σου να μη μένει αδειανή,
όταν εκείνος που την έχει μεγαλύτερη ανάγκη είναι ο εαυτός σου.
Σπίτι είναι η αγκαλιά και εσύ ο κύριος κάτοικός της.
Μην αγκαλιάζεις τον εαυτό σου μόνο για να σκεπάσεις τη θλίψη του.
Στέγασε το χαμόγελο και τη χαρά του.
Αν μάθεις να αγκαλιάζεις εσένα κάθε στιγμή, ευχάριστη ή δυσάρεστη,
η αγκαλιά σου θα γίνει βάλσαμο και για οποίον τη μοιραστεί μαζί σου.

Όταν η σιωπή δείχνει αδιέξοδο και φωνάζει βοήθεια...
Μην τρομάξεις.
Κι αν σε ρωτήσουν «τι έχεις;»
απάντησε «Πού να σου λέω τώρα...»
Δεν έχει σημασία αν όντως θα τους πεις.
Θα βοηθηθείς όμως εσύ στο να βρεις την άκρη του νήματος.
Μην απελπιστείς.
Μπόρα είναι και θα περάσει.
Δώσε χρόνο στον εαυτό σου.
Κάνε επανάσταση στις σκέψεις σου
και χάρισε τους κάτι χαρούμενο ή έστω διαφορετικό.
Μην αφήνεις ένα «τίποτα» να σου κλείνει το στόμα βίαια
και να φυλακίζει μέσα στα τείχη του μυαλού σου τον χείμαρρο που σε πνίγει.
Ένα «τίποτα» δεν αξίζει τη θλίψη σου.

Βάρος μη γίνεις κανενός.
Ούτε υποχείριο.
Όταν άλλος επιλέγει για σένα
κι εσύ απλά αφήνεσαι, δε δίνεσαι.
Ξοδεύεσαι.
Κανείς δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τα όνειρά σου,
αν δεν παλέψεις ο ίδιος γι' αυτά.
Κανείς δεν μπορεί να καλύψει την ανάγκη της καρδιάς σου,
αν δεν την έχεις εξερευνήσει εσύ.
Τα όνειρά σου είναι τα παιδιά που δε γέννησες ακόμα.
Πρέπει να τα προστατεύσεις σαν υπεύθυνος γονιός
για να έχεις την ευκαιρία να τα δεις να μεγαλώνουν.
Αν περιμένεις από άλλους να το κάνουν, στείρος θα μείνεις.
Ένας άνθρωπος άβουλος πάντα έρχεται αντιμέτωπος
με όσα δεν ανέλαβε για τον εαυτό του τον ίδιο.
Μην αφήνεις την ευθύνη της ζωής σου
σε ξένα χέρια. Δε θα σε γλιτώσει από κάτι.
Το μόνο που θα μείνει στον απολογισμό σου
θα είναι ο νόστος της επιλογής εκείνων
για τα οποία διψούσε η ψυχή σου.